Είναι πολιτική της κυρίαρχης τάξης να προσπαθεί να συμπεριλάβει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας σε μία φράση έτσι ώστε να μπορεί να της απευθύνεται με σχετική ευκολία διαμορφώνοντας μια ιδιότυπη επικοινωνία και συμμαχία για τα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα για τη διαιώνιση της πολιτικής κυριαρχίας της. Ένας σύγχρονος όρος προς αυτή την κατεύθυνση είναι η «μεσαία τάξη» (Middle Class). Μια έννοια της κοινωνιολογίας, της οικονομικής και της πολιτικής θεωρίας των ΗΠΑ που κατατάσσει ομάδες του πληθυσμού ανάλογα με το εισόδημα (αντίστοιχη θέση ΟΟΣΑ), χωρίς να εξετάζει την πηγή του. Είναι μια κοινωνική «μάζα» με δυσδιάκριτα όρια οικονομικά, ταξικά όπου υπό μία έννοια ο κάθε πολίτης θα μπορούσε να τοποθετήσει τον εαυτό του μέσα σε αυτήν.
Η θέση αυτή καμία σχέση δεν έχει με την ουσία ύπαρξης των τάξεων στην καπιταλιστική κοινωνία όπως την αποτυπώνει ο Λένιν στο άρθρο «Η μεγάλη Πρωτοβουλία»: «Τάξεις ονομάζονται μεγάλες ομάδες ανθρώπων που ξεχωρίζουν μεταξύ τους από τη θέση που κατέχουν μέσα σ’ ένα ιστορικά καθορισμένο σύστημα της κοινωνικής παραγωγής, από τη σχέση τους (στο μεγαλύτερο μέρος κατοχυρωμένη και διατυπωμένη σε νόμους) προς τα μέσα παραγωγής, από το ρόλο τους στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας, και συνεπώς, από τους τρόπους που ιδιοποιούνται τη μερίδα του κοινωνικού πλούτου που διαθέτουν και από το μέγεθος αυτής της μερίδας. Τάξεις είναι οι ομάδες εκείνες ανθρώπων, που η μία μπορεί να ιδιοποιείται την δουλειά της άλλης χάρη στη διαφορά της θέσης που κατέχει μέσα σ’ ένα καθορισμένο σύστημα της κοινωνικής οικονομίας». Επίσης, ο Λένιν επισημαίνει ότι:«Ο καπιταλισμός δεν θα ήταν καπιταλισμός, αν το “καθαρό” προλεταριάτο δεν ήταν περιτριγυρισμένο από ένα σωρό εξαιρετικά πολύμορφους μεταβατικούς τύπους από τον προλετάριο ως τον μισοπρολετάριο (εκείνον που κατά το μισό βγάζει το ψωμί του, πουλώντας την εργατική του δύναμη), από τον μισοπρολετάριο ως τον μικροαγρότη (και τον μικροβιοτέχνη, τον χειροτέχνη, τον μικρονοικύρη γενικά), από τον μικρό ως τον μεσαίο αγρότη κτλ, αν μέσα στο ίδιο το προλεταριάτο δεν υπήρχαν διαιρέσεις σε περισσότερο και λιγότερο αναπτυγμένα στρώματα, διαιρέσεις τοπικές, επαγγελματικές, κάποτε θρησκευτικές κτλ» (Λένιν, «Ο “Αριστερισμός”, παιδική αρρώστια του Κομμουνισμού», Άπαντα, τόμος 41).
Η μεγαλοαστική τάξη και οι κυβερνήσεις της στην ουσία με αυτή τη διατύπωση προσπαθούν να διαμορφώσουν συμμαχίες με αυτά τα στρώματα, ομάδες κλπ έχοντας έτσι ή αλλιώς το πάνω χέρι στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Είναι ακριβώς η πολυπλοκότητα της διάρθρωσης της καπιταλιστικής κοινωνίας που δημιουργεί την ανάγκη των κοινωνικών συμμαχιών και της διαμόρφωσης ανάλογης γραμμής συσπείρωσης, θέσεων και αιτημάτων και για τις δύο ξεχωριστά αντίπαλες τάξεις στον καπιταλισμό, δηλαδή την αστική τάξη και την εργατική τάξη.
Γυρίζοντας πολλά χρόνια πίσω, βρίσκουμε μια ευρεία κοινωνική ομάδα που ονομαζόταν από το ΠΑΣΟΚ «μη προνομιούχοι». Η σοσιαλδημοκρατική πολιτική με «παχιά» λόγια και ψευδεπίγραφα συνθήματα και αυταπάτες διαμόρφωσε με αυτό το κοινωνικό στρώμα ισχυρή συμμαχία για μια ολόκληρη περίοδο. Σε αυτό συνηγόρησε και η επινοημένη ρεφορμιστική σταδιολογία, που ήταν το χαρακτηριστικό των ρεβιζιονιστικών δυνάμεων. Το πρακτικό πολιτικό της αντίκρισμα πίσω απ’ το διάφανο ψευτομαρξιστικό της περικάλυμμα ήταν και η πολιτική ουράς και γενικά οι συνεργασίες έξω από αρχές με τα αστικά κόμματα.
Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη μεγάλη υποχώρηση της Αριστεράς, ο άνεμος του νεοφιλελευθερισμού κυριάρχησε. Η εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό, η ΕΕ και το ευρώ δεν αφήνουν περιθώρια, το «όλα για το κεφάλαιο και τα κέρδη του» κυριάρχησε στην πολιτική και οικονομική ζωή. Η ακρίβεια και η ανεργία φτωχοποιούν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, ενώ η εξάρτηση και η υποτέλεια θεωρούνται αναγκαιότητα ύπαρξης της χώρας.
Παρ’ όλα αυτά η «μεσαία τάξη» βρίσκεται στο προσκήνιο και σε αυτήν ενοποιούνται μισθωτοί, αυτοαπασχολούμενοι, επιχειρηματίες, μικροί και μεσαίοι αγρότες, δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος αυτού που αποκαλούμε «λαϊκές τάξεις». «Μεσαία τάξη» μπορεί κατά καιρούς να είναι και οι… βιομήχανοι, όταν δεν απολαμβάνουν προνόμια ή υπόκεινται σε οικονομικές περικοπές όπως στην περίοδο των βάρβαρων μνημονίων που επέβαλαν οι δανειστές πάτρωνες. Στη «μεσαία τάξη» αναφέρονται πρωθυπουργοί, κυβερνητικά στελέχη, αντιπολίτευση με στόχο τη διεύρυνση της επιρροής τους.
Η ιδεολογική χειραγώγηση και η οικονομική επιβουλή, τα συνθήματα υπέρ των «μη προνομιούχων»» και των βαρών που σήκωσε την περίοδο των μνημονίων η «μεσαία τάξη», βρήκαν καταλυτική απήχηση σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, τα οποία στήριξαν εκλογικά παλαιότερα το ΠΑΣΟΚ, μετά τη ΝΔ και τους συμμάχους τους και τους εξασφάλισαν το απαραίτητο δυναμικό ψήφων για να κυβερνήσουν. Σ’ αυτή τη μεγάλη κοινωνική ομάδα -παρά τις εσωτερικές της αντιθέσεις και την νομοτελειακή φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων της- οι κυβερνήσεις, με τη βοήθεια επικοινωνιακών και κάθε άλλων πρόσφορων μέσων, ενισχύουν την ελπίδα για ανάκαμψη αποστερώντας τη δυνατότητα συμμαχίας με την εργατική τάξη.
Απέναντι στην αταξική έννοια της «μεσαίας τάξης» με τις πολιτικές σκοπιμότητες που είδαμε, υπάρχει η μαρξιστική-λενινιστική ανάλυση για τις τάξεις και τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Πέρα από τη μεγαλοαστική τάξη και την εργατική τάξη, τις δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της ελληνικής κοινωνίας, υπάρχει η αγροτιά με το πιο εκμεταλλευόμενο και καταπιεζόμενο τμήμα της, τη φτωχή αγροτιά και τους εργάτες γης που στις μέρες μας οι περισσότεροι είναι ξένοι μετανάστες. Υπάρχει η μικροαστική τάξη των πόλεων που αποτελείται από τους μικρούς βιοτέχνες και επαγγελματίες κατά βάση αυτοαπασχολούμενους και από το κατώτερο στρώμα των επιστημόνων και διανοουμένων που δέχονται διαρκή πλήγματα από το σημερινό καθεστώς, ιδιαίτερα την περίοδο των μνημονίων. Υπάρχει ακόμα και η μεσαία αστική τάξη που, ενώ εκμεταλλεύεται και καταπιέζει την εργατική τάξη, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της καταστροφής από το συναγωνισμό των μεγάλων ξένων και ντόπιων μονοπωλίων
Η εργατική τάξη χωρίς την ταξική πολιτική καθοδήγηση του επαναστατικού της φορέα αδυνατεί να εκφράσει τα συνολικά συμφέροντα των εργαζομένων, να συνενώσει στην πάλη για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης τη φτωχομεσαία αγροτιά, τη μικροαστική τάξη των πόλεων, όλο το λαό σε μια ασίγαστη αντιπαράθεση. Παρ’ όλα αυτά πολλές φορές επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα συνολικής έκφρασης η ίδια η εξέλιξη της ταξικής πάλης με τα μαζικά απεργιακά ξεσπάσματα που συμπεριλαμβάνουν εργάτες, αγρότες υπαλλήλους, επαγγελματοβιοτέχνες κ.ά. όπως συνέβη με τη συγκλονιστική κάθοδο του κόσμου στις 28 Φλεβάρη.
