Η πραγματοποίηση των φοιτητικών εκλογών την Τετάρτη 14 Μαΐου αποτέλεσε πρώτα απ’ όλα απάντηση στην κυβερνητική επιχείρηση δυσφήμησης των φοιτητικών συλλόγων και καλλιέργειας ενός κλίματος τρομοκρατίας στις σχολές. Χιλιάδες φοιτητές σε όλη τη χώρα συμμετείχαν σε αυτές και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο που η κυβέρνηση προσπαθεί να διαλύσει τους φοιτητικούς συλλόγους και τις συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες.
Η ανακοίνωση διαφορετικών αποτελεσμάτων από τις πολιτικές δυνάμεις συνεχίζει να αποτελεί βασικό πρόβλημα για το φοιτητικό κίνημα και είναι συνέπεια της διάλυσης της ΕΦΕΕ, του τριτοβάθμιου δηλαδή συνδικαλιστικού οργάνου του φοιτητικού κινήματος, η οποία και θα είχε την ευθύνη ανακοίνωσης ενιαίων αποτελεσμάτων για όλους τους φοιτητικούς συλλόγους της χώρας. Ταυτόχρονα, η πραγματοποίηση διπλών εκλογών σε ορισμένους συλλόγους (πχ ΑΣΟΕΕ) ή η ύπαρξη δύο συλλόγων στις ίδιες σχολές (πχ ΔΙΠΑΕ-πρώην ΤΕΙ Θεσσαλονίκης) είναι αποτέλεσμα της διαλυτικής και διασπαστικής πολιτικής τόσο των κυβερνητικών και αστικών δυνάμεων των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, όσο και των ρεφορμιστικών δυνάμεων των ΠΚΣ-ΕΑΑΚ.
Η μεγάλη αποχή συνεχίζει να χαρακτηρίζει τις φοιτητικές εκλογές. 1.000 λιγότεροι ψήφισαν φέτος, με το εκλογικό σώμα να φτάνει περίπου τους 52.000 φοιτητές, όταν πριν από μερικά χρόνια ψήφιζαν πάνω από 100.000 φοιτητές, τη στιγμή που οι φοιτητές δεν ξεπερνούσαν τους 350.000. Αν το σύνολο των (ενεργών) φοιτητών της χώρας είναι σήμερα γύρω στους 500.000, καταλαβαίνουμε πως από εκεί που ψήφιζε περίπου 1 στους 3-4, σήμερα ψηφίζει 1 στους 10. Αναμφίβολα, στη χαμηλή συμμετοχή παίζει ρόλο και η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, με την οποία έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια οι εισακτέοι στις σχολές και ως εκ τούτου είναι λιγότεροι οι φοιτητές στα μικρότερα έτη, σε συνδυασμό με το γεγονός πως έχουν αυξηθεί πολύ οι φοιτητές που δεν έχουν πάρει πτυχίο, στη βάση της όξυνσης της αντιεκπαιδευτικής και αντιλαϊκής πολιτικής. Παρόλα αυτά, ούτε η ΕΒΕ, ούτε η ασθενική παρουσία των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ σε πολλούς συλλόγους δεν μπορούν να εξηγήσουν τη χαμηλή συμμετοχή στις κάλπες των φοιτητικών εκλογών.
Κατά την εκτίμησή μας, η μείωση της συμμετοχής οφείλεται πρώτα απ’ όλα στην κυριαρχία ενός κλίματος ηττοπάθειας και μοιρολατρίας, παρά τα αγωνιστικά σκιρτήματα και την ελπίδα που καλλιεργήθηκε από τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος: Στην κυριαρχία των δυνάμεων του ρεφορμισμού, που αντί να παλέψουν για να αλλάξουν τα πράγματα στους συλλόγους, στο όνομα της «αριστεράς» και του «αγώνα», συνέχισαν να κρατούν τους φοιτητικούς συλλόγους στην αδράνεια, πρωταγωνίστησαν όχι στην ανάπτυξη, αλλά στο κλείσιμο των αγώνων, στους οποίους συμμετείχαν μόνο για να τους εξαργυρώσουν εκλογικά και οργανωτικά, καλλιέργησαν και καλλιεργούν διαρκώς εκλογικές αυταπάτες, διατήρησαν όλη τη γραφειοκρατική σκουριά που κληροδότησαν από τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ σε ό,τι αφορά στη λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων, ενώ υιοθέτησαν τα απολιτίκ συνθήματα και αναπαρήγαγαν όλες τις αντιδημοκρατικές πρακτικές φίμωσης και αποκλεισμού μικρότερων δυνάμεων, ακριβώς όπως έκανε η κυβερνητική παράταξη στα χρόνια της κυριαρχίας της. Αυτή η στάση δε συνέβαλε μόνο στην αύξηση της αποχής, αλλά αφαίρεσε από τις φετινές εκλογές το πολιτικό νεύρο και το αγωνιστικό κλίμα, μετά από μια χρονιά που το φοιτητικό κίνημα βγήκε στους δρόμους ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος στα Τέμπη.
Η ΠΚΣ, παρά τους πανηγυρισμούς για την «πρωτιά», καταγράφει 17.313 από 17.170 ψήφους, μένοντας περίπου στα ίδια. Θυμίζουμε πως η ΠΚΣ είναι «πρώτη» με τις ψήφους που κάποτε ήταν τρίτη δύναμη. Πέρα, όμως, από αυτό, στα μάτια χιλιάδων φοιτητών, η ΠΚΣ όχι μόνο δεν αποτέλεσε και δεν αποτελεί το αντίπαλο δέος απέναντι στη ΔΑΠ, αλλά στην πραγματικότητα, κάτω από τις «αγωνιστικές» κορώνες, οι δυνάμεις της ΠΚΣ διατήρησαν και διατηρούν ένα κλίμα αδράνειας στις σχολές, καλώντας σε ελάχιστες συνελεύσεις μες στη χρονιά, κινητοποιώντας τον μηχανισμό της ΚΝΕ για τις φοιτητικές εκλογές, αλλά ποτέ για τους αγώνες, ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που στις φετινές φοιτητικές εκλογές, η ΠΚΣ πρότεινε αυτούσιες προτάσεις και αναπαρήγαγε πρακτικές της ΔΑΠ, τις οποίες μέχρι πριν λίγα χρόνια αντιμαχόταν διακηρυκτικά.
Η ΔΑΠ, για μία ακόμη χρονιά καταγράφει πτώση σε απόλυτους αριθμούς, καταγράφοντας περίπου 12.300 ψήφους (από 13.186), ενώ είναι χαρακτηριστικό πως στα αποτελέσματα που έχει ανακοινώσει, δεν καταγράφονται δεκάδες σχολές που η ΔΑΠ δεν κατέθεσε ψηφοδέλτιο. Η εκλογική πτώση της ΔΑΠ αποτελεί πρώτα απ’ όλα έκφραση της συσσωρευμένης οργής και αγανάκτησης απέναντι στην αντιλαϊκή κυβερνητική και αντιεκπαιδευτική πολιτική, απέναντι στη συγκάλυψη του εγκλήματος στα Τέμπη. Η ΔΑΠ αποτελεί το μακρύ χέρι αυτής της πολιτικής στις σχολές, στηρίζει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τις διαγραφές φοιτητών, τη διάλυση των πτυχίων και του δημόσιου-δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την πανεπιστημιακή αστυνομία, τις πειθαρχικές διώξεις φοιτητών κλπ.
H άλλοτε κραταιά ΠΑΣΠ, σημειώνει μια μικρή αύξηση σε σχέση με τα περσινά της αποτελέσματα (περίπου 300 ψήφους). Σημειώνουμε πως σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ, η τελευταία πήρε πάνω από 1.500 ψήφους στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο (ΟΠΑ), που δεν προσμετρώνται στο σύνολο των 5.646 ψήφων που έχει πανελλαδικά. Για μας είναι δεδομένο πως οποιαδήποτε κάλπη στήνεται εκτός των πανεπιστημίων και του ασύλου, την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων πρότεινε τη διεξαγωγή στον χώρο της ΑΣΟΕΕ και την ίδια ημερομηνία με τους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους, δεν μπορούν να έχουν καμία απολύτως νομιμοποίηση. Η διατήρηση της ΠΑΣΠ στις περσινές της ψήφους οφείλεται στην πραγματικότητα στην εμφατική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει φοιτητική παρουσία όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και στη συντήρηση ενός ισχυρού εκλογικού μηχανισμού και πελατειακών σχέσεων που διέθετε και διαθέτει η «πράσινη» νεολαία.
Η ΕΑΑΚ, διασπασμένη και κατακερματισμένη πλέον, αφού οι δυνάμεις που την συγκροτούσαν τα προηγούμενα 30 χρόνια ακολουθούν πια η καθεμία τον δικό της δρόμο, πληρώνει με τη διάσπασή της τις ρεφορμιστικές αυταπάτες που όλο αυτό το διάστημα καλλιεργεί. Ο χώρος αυτός, που όλα αυτά τα χρόνια έκανε λόγο για «ενότητα», για «ανεξάρτητα και ακομμάτιστα σχήματα», σήμερα έχει διασπαστεί σε πέντε κομμάτια. Έτσι, κατέβηκαν ξεχωριστά ως ΕΑΑΚ (ΑΡΑΣ/ΛΑΕ/ΣΕΚ), Attack (νΚΑ), Συντονισμός Αριστερών Σχημάτων (ΑΡΙΣ) και Ρεβάνς (Μετάβαση-Αναμέτρηση), ενώ μετά τη διάσπαση της ΑΡΙΣ, κατέβηκαν ξεχωριστά ψηφοδέλτια των σχημάτων που στήριζε μέχρι φέτος η τελευταία. Τα ΕΑΑΚ σημειώνουν μια ορισμένη αύξηση σε ψήφους (4.592 από 3.996), ενώ η Attack και η Ρεβάνς σημειώνουν μικρή πτώση (όπως και άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς), λόγω της συμπίεσης που δέχτηκαν από την αντιπαράθεση ΠΚΣ-ΕΑΑΚ για την κυριαρχία σε μια σειρά συλλόγους. Εικόνα διάλυσης παρουσιάζει η ΑΡΙΣ, καταγράφοντας 215 ψήφους (από 1.572), πληρώνοντας το τίμημα της πολιτικής τυφλής πρόσδεσης και ακολουθητισμού απέναντι στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ. Σε κάθε περίπτωση, ο κατακερματισμός και η διάλυση του μορφώματος των ΕΑΑΚ δεν μπορεί παρά να παράγει απογοήτευση και ηττοπάθεια σε μεγάλη μερίδα φοιτητών που στον χώρο αυτόν είδαν ελπίδα και προοπτική απέναντι στη συμβιβαστική πολιτική της ΠΚΣ.
Η Φοιτητική Πορεία έδωσε την πολιτική μάχη των φοιτητικών εκλογών στους συλλόγους που παρεμβαίνει, προβάλλοντας τη γραμμή που πρεσβεύει για την αγωνιστική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Με ανακοινώσεις, συζητήσεις, με την αφίσα και τα τραπεζάκια της, έδωσε τη μάχη για να φτάσει το αγωνιστικό της μήνυμα πιο πλατιά και για να ενισχυθεί η φωνή της στους συλλόγους που παρεμβαίνει. Τα μέλη και οι φίλοι της Φοιτητικής Πορείας βγαίνουν ενισχυμένοι από την πολιτική αυτή μάχη, για να μπορέσουν από καλύτερες θέσεις να υπηρετήσουν την υπόθεση της αγωνιστικής ανασύνταξης των φοιτητικών συλλόγων. Η Φοιτητική Πορεία κατέγραψε 11 ψήφους στη Φιλοσοφική ΕΚΠΑ, 4 ψήφους στο Φυσικό ΕΚΠΑ, 4 ψήφους στους Ηλεκτρολόγους ΕΜΠ, 10 ψήφους και 1 έδρα στο Παιδαγωγικό Ιωαννίνων, και 1 ψήφο στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό Ιωαννίνων.
Γνωρίζουμε καλά πως η υπόθεση της αγωνιστικής ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος δε θα κριθεί σε μία ή μερικές εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά πρώτα απ’ όλα στην καθημερινή δουλειά, στη σύνδεση με τα προβλήματα και τις σχολές μας, στη ζωντανή σύνδεση με τον κόσμο. Αυτό πρέπει να αποτελέσει για τη Φοιτητική Πορεία το βασικό ζητούμενο την επόμενη περίοδο, για να συμβάλει ουσιαστικά στην ενίσχυση και το δυνάμωμα της πραγματικής αριστεράς στις σχολές, για να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην αγωνιστική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος.
