Κορωνίδα της πολιτικής του συμβιβασμού που ακολουθεί η πρόεδρος της Βενεζουέλας Ροντρίγκεζ αποτελεί η νέα συμφωνία παράδοσης των πετρελαίων της χώρας στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, θα δημιουργηθεί μια κοινοπραξία, όπου την πλειοψηφία (τα δημοσιεύματα αναφέρουν πλειοψηφία της τάξης του 55%) θα κατέχει μια αμερικανική εταιρεία (μάλλον η Chevron), ίσως και με αμερικανική κρατική συμμετοχή και από την άλλη η κρατική εταιρεία πετρελαίου της Βενεζουέλας PDVSA συν την ιδιωτική «North American Blue Energy Partners», ιδιωτική εταιρεία του Βενεζουελάνου επιχειρηματία Αλεχάντρο Μπετανκούρ, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με τη… Ροντρίγκεζ! Μάλιστα, οι ΗΠΑ θα αποκτήσουν το 35% της εν λόγω ιδιωτικής βενεζουελάνικης εταιρείας! Η συμφωνία προβλέπει ότι οι ΗΠΑ θα εκμεταλλευτούν 17 κοιτάσματα πετρελαίου συνολικού όγκου πετρελαίου 65 δισεκατομμυρίων βαρελιών. Εκτός του δικαιώματος της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων αυτών, οι ΗΠΑ θα δικαιούνται να αγοράζουν το 20% της παραγωγής στο κόστος της εξόρυξης και όχι με βάση τις διεθνείς τιμές, γεγονός που τους δίνει τη δυνατότητα να παίρνουν το πετρέλαιο στις πιο χαμηλές τιμές.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα προαναφερόμενα κοιτάσματα εκμεταλλεύονταν πέντε κινεζικές και μία ρωσική εταιρεία, με την Κίνα να απαντά διά μέσου του υπουργείου Εξωτερικών της ότι «… η οικονομική και εμπορική συνεργασία μεταξύ των χωρών θα πρέπει να ακολουθεί τις αρχές της ισότητας, του αμοιβαίου οφέλους και της αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας». Αναδεικνύεται από τις εξελίξεις ότι ένας βασικός σκοπός της όξυνσης της επιθετικότητας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Βενεζουέλα, την Κούβα και τις άλλες χώρες του δυτικού ημισφαιρίου είναι ακριβώς το να εξοβελίσει από εκεί τις ανταγωνιστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Παρά τις δηλώσεις της Ροντρίγκεζ ότι «η Βενεζουέλα διατηρεί τους εθνικούς πόρους της», η αλήθεια είναι προφανής και αυτή η συμφωνία είναι μια κλασικού τύπου ιμπερια-ληστρική συμφωνία κλοπής του πετρελαίου της χώρας. Είναι ακόμα πιο προκλητική, καθώς την παρουσιάζει ως επωφελή, διότι θα «έρθουν επενδύσεις» και θα μπουν στα ταμεία δισ. φόρων, όπως η ίδια διατείνεται. Η Ροντρίγκεζ αναπαράγει την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, εξαγνίζοντας τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, παρουσιάζοντάς τον, λίγο-πολύ, ως… ευεργέτη!
Αυτή η συμφωνία αποτελεί υποταγή στα κελεύσματα των ΗΠΑ. Από την απαγωγή του Μαδούρο και παρά τη διάχυτη λαϊκή οργή, η Ροντρίγκεζ συνέχισε στη γραμμή τής συνδιαλλαγής με τις ΗΠΑ. Μάλιστα, κατόπιν εντολής του Ρούμπιο, υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, προχώρησε στην απελευθέρωση 9.000 κρατουμένων! Τον Αύγουστο προχώρησε σε συζητήσεις με τη (δεξιά, αμερικανόδουλη) αντιπολίτευση, υπό την αμερικανική εποπτεία. Στις συζητήσεις με τις ΗΠΑ, αλλά και με την αντιπολίτευση, η Ροντρίγκεζ «ξέχασε» να θέσει το ζήτημα της απαγωγής του Μαδούρο και της Φλόρες, δείχνοντας τις προθέσεις της.
Ενδεικτική είναι η στάση της αντιπολίτευσης και της εκλεκτής των ΗΠΑ Ματσάδο, οι οποίοι εκφράζουν ανησυχίες για τη σταθερότητα της συμφωνίας. Ως κλασικοί λακέδες των ΗΠΑ, με απλά λόγια ζητούν την πιο άμεση και επιθετική εφαρμογή της νεοαποικιοκρατικής πολιτικής. Οι «διαφωνίες» τους έχουν να κάνουν με το πόσο γρήγορα και επιθετικά θα εφαρμοστούν οι ληστρικές συμφωνίες σε βάρος της χώρας τους, με το πόσο γρήγορα θα εφαρμοστούν συνολικά οι «μεταρρυθμίσεις», αφού αυτοί πιέζουν για μια συνολική «πολιτική μετάβαση» που θα φέρει τους ίδιους στο τιμόνι της διακυβέρνησης. Η πολιτική της υποταγής στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό ανασταίνει πολιτικά τη δεξιά ξενόδουλη αντιπολίτευση, η οποία μπορεί να εμφανίζεται πλέον όχι ως φερέφωνο των ξένων δυνάμεων, αλλά ως δικαιωμένη, αφού υλοποιείται η ατζέντα της.
Ωστόσο, υπάρχει αντίσταση. Διαδηλώσεις ήδη να έχουν οργανωθεί στο Καράκας ενάντια στη συμφωνία. Στο δημόσιο διάλογο διάφορες προσωπικότητες της χώρας κριτικάρουν την κυβέρνηση, αντανακλώντας έτσι την απόρριψη της πολιτικής της Ροντρίγκεζ από ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Σε αυτά τα πλαίσια εμφανίστηκε η «Διακήρυξη του Μαρακάι», η οποία προέκυψε από 30 κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος κόμματος με ηγέτη τον πρώην αντιπρόεδρο της Βενεζουέλας Ηλίας Τζάουα. Στη Διακήρυξη καταγγέλλουν ότι «… η κυβέρνηση εγκατέλειψε σταδιακά τις ιδρυτικές αρχές του τσαβισμού, αποδεχόμενη μορφές υποταγής στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και του διεθνούς οικονομικού ιμπεριαλισμού…», απορρίπτουν «κάθε μορφή κηδεμονίας ή κυριαρχίας στο έθνος μας» και απαιτούν «… την ανάκτηση της κυρίαρχης διαχείρισης των πόρων από την πώληση πετρελαίου και άλλων αγαθών…».
Στη Βενεζουέλα, αυτή η κατάληξη είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, μιας πολιτικής της οποίας ηγήθηκαν τμήματα της αστικής τάξης που τα ταξικά τους συμφέροντα εξυπηρετούνταν από τέτοιου τύπου συμφωνίες. Όχι από την αποφασιστική και πλήρη σύγκρουση. Για αυτό ποτέ δεν ξερίζωσαν τα ξένα στηρίγματα, ποτέ δεν έφτασαν την αντιπαράθεση ως το τέλος. Και ό,τι έκαναν ως τώρα, το έκαναν κάτω από την πίεση του περήφανου αγωνιζόμενου λαού της Βενεζουέλας. Τώρα, υπό αυτή τη γραμμή του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης, η Ροντρίγκεζ και η κυρίαρχη τάση στο PSUV μετατρέπονται σε υπηρέτες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Η εργατική τάξη και οι πραγματικά κομμουνιστικές δυνάμεις καλούνται να σηκώσουν την αντιιμπεριαλιστική σημαία, να βγουν στους δρόμους για να ματαιωθεί αυτή η συμφωνία, να ακολουθήσουν το δρόμο της αγωνιστικής αντιπαράθεσης με τον ιμπεριαλισμό, με τους ντόπιους λακέδες του, με τη γραμμή της υποταγής και τους φορείς της. Καλούνται να ξανασηκώσουν το λαό τους, να μπουν αυτοί πρωτοπόροι στον αγώνα όλου του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας, για να μπορέσουν στο μέλλον να ανοίξουν το δρόμο για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.
Κούβα: Προωθούνται μέτρα τυπικής καπιταλιστικής παλινόρθωσης
Η στρατιωτική και πολιτική πίεση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού φαίνεται να αποδίδει και στην περίπτωση της Κούβας. Δεκαετίες εμπάργκο αλλά και μια επιθετική πολιτική, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, που άφησαν τη χώρα χωρίς πετρέλαιο και ενέργεια, οδήγησαν την κυβέρνηση στην υποταγή, στην ουσία σε μέτρα προώθησης της (τυπικής) καπιταλιστικής παλινόρθωσης. Ήδη από το χειμώνα η κατάσταση ήταν τραγική με τις ελλείψεις που επέβαλλαν οι Αμερικανοί στο νησί. Ωστόσο, η κουβανική ηγεσία ακολούθησε μια πολιτική συνδιαλλαγής με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Οι μεταρρυθμίσεις στις οποίες πίεζαν οι ΗΠΑ βασικά τώρα υιοθετούνται, καθώς τον Ιούνη ψηφίστηκαν 176 σχετικοί νόμοι και το καλοκαίρι λήφθηκαν πρακτικά μέτρα για την εφαρμογή τους.
Όλο το νόημα των «μεταρρυθμίσεων» είναι το άνοιγμα της οικονομίας, προς όφελος, πρώτα και κύρια, του ξένου αμερικανικού κεφαλαίου και, δευτερευόντως, της υπάρχουσας αστικής τάξης του νησιού.
Ορισμένα από τα βασικά μέτρα είναι τα εξής:
Ιδιώτες μπορούν να έχουν πάνω από μία εταιρεία στην ιδιοκτησία τους και μάλιστα αυτές μπορούν να έχουν και πάνω από 100 εργαζομένους. Ανοίγει έτσι ο δρόμος και για τη νομική κατοχύρωση της ιδιοκτησίας και των εταιρειών του μεγάλου κεφαλαίου.
Άνοιγμα του ενεργειακού τομέα: τώρα έχουμε την πρώτη ξένη επενδυτική επιχείρηση εισαγωγής και πώλησης καυσίμων και σχεδόν 200 κουβανικές επιχειρήσεις έχουν ήδη λάβει άδεια να συμμετάσχουν στη χονδρική διανομή καυσίμων στο νησί. Παύει το κρατικό μονοπώλιο στα καύσιμα.
Άνοιγμα γενικά των εισαγωγών στους ιδιώτες: πλέον ιδιώτες και ιδιωτικές επιχειρήσεις θα μπορούν να εισάγουν προϊόντα. Καταργείται το κρατικό μονοπώλιο.
Χαλάρωση των περιορισμών στη χρήση-απόκτηση γης (θα επιτραπεί η δραστηριοποίηση ιδιωτικών εταιρειών στον τομέα αυτό, όχι μόνο συνεταιρισμών όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα), καθώς και στον τουριστικό τομέα. Ανοίγει ο δρόμος στη διόγκωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας -δηλαδή της αστικής τάξης- και στους δύο αυτούς τομείς.
Αίρονται και οι περιορισμοί των ιδιωτών στον τομέα του φαρμάκου. Ενώ στα χαρτιά η υγεία παραμένει δημόσια, λύνονται τα χέρια ιδιωτικών εταιρειών, οι οποίες θα εισάγουν τα φάρμακα που οι ΗΠΑ στερούν από τα κρατικά φαρμακεία.
Προβλέπεται μεγαλύτερη «αυτονομία» και στις κρατικές επιχειρήσεις. Ένα σχετικό παράδειγμα είναι ότι πλέον θα μπορούν να πληρώνουν τους εργαζόμενους, όχι με βάση κρατικά νομοθετημένο μισθό, αλλά με βάση την πορεία της επιχείρησης, δηλαδή τα κέρδη και τις ζημιές! Είναι προφανές ότι αυτό δεν θα οδηγήσει σε αύξηση των μισθών, αλλά σε αύξηση της εκμετάλλευσης, σε μείωση των μισθών, αφού ακόμα και οι κρατικές επιχειρήσεις θα λειτουργούν με στόχο το κέρδος και όχι τις δημόσιες ανάγκες.
Επιτρέπεται η αγορά μετοχών στις εταιρείες και από Κουβανούς του εξωτερικού, δηλαδή από τους αμερικανόδουλους Κουβανούς αστούς, προδότες της χώρας τους.
Ίδρυση ιδιωτικών τραπεζών, ενθάρρυνση επενδύσεων ιδιωτικών κεφαλαίων σε κουβανικές τράπεζες.
Ενισχύεται η αυτονομία των δήμων, οι οποίοι πλέον θα μπορούν ανεξάρτητα από το κράτος, να έχουν δική τους οικονομία, να προσελκύουν ξένες επενδύσεις, να χαράσσουν στρατηγική. Άλλο ένα χτύπημα στον όποιο κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας υπήρχε.
Στο πνεύμα των παραπάνω καπιταλιστικών «μεταρρυθμίσεων», ο πρόεδρος της Κούβας Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ δήλωσε ότι η επαφή με το «επιχειρηματικό σύστημα» του νησιού είναι και θα είναι «σταθερή», δηλώνοντας έτσι ποιον έρχονται να ευεργετήσουν τα νέα μέτρα.
Η κουβανική ηγεσία ξαναβρέθηκε και στο παρελθόν μπροστά σε μεγάλα αδιέξοδα, καθώς βάσισε την ανάπτυξή της στην εξάρτηση από τη Σοβιετική Ένωση.
Με την κατάρρευσή της το 1991, η Κούβα έμεινε από το βασικό αιμοδότη της. Αλλά και στη συνέχεια, η κουβανική ηγεσία ακολούθησε μια πολιτική που είχε ήδη από τα προηγούμενα χρόνια επιτρέψει σε ιδιωτικές εταιρείες να δραστηριοποιούνται στο νησί. Συνολικά ακολουθούσε μια πολιτική των κλασικών βημάτων της καπιταλιστικής παλινόρθωσης. Αν και είναι σοβαρή η πίεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η κουβανική ηγεσία επέλεξε το δρόμο της συνδιαλλαγής με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στο εσωτερικό. Τα μέτρα αυτά αποτελούν ιστορική τομή στην Κούβα, η οποία πλέον μπαίνει στο στάδιο της κλασικής-τυπικής καπιταλιστικής παλινόρθωσης.
Οι πραγματικοί κομμουνιστές της Κούβας πρέπει να υψώσουν ανάστημα, να οργανωθούν και να αντιπαλέψουν την πολιτική της κουβανικής ηγεσίας. Πρέπει να συνεχίσουν στο δρόμο της επανάστασης, να ξαναπιάσουν το νήμα του επαναστατικού παρελθόντος, για να υπερασπιστούν τη χώρα τους από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και να βάλουν φραγμό στην πλήρη καπιταλιστική παλινόρθωση στη χώρα τους.
