Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ολοκληρώθηκε εν μέσω πανηγυρισμών για την ενότητα που επιτεύχθηκε και για την απόφαση που πήρε το σώμα πως αποκλείεται η όποια συνεργασία με τη ΝΔ. Με άλλα λόγια, πάγωσαν, προς το παρόν τουλάχιστον, οι εσωκομματικές πιέσεις για σύγκληση και συγκυβέρνηση με τη Δεξιά παράταξη. Μια απόφαση που σηματοδοτεί την προσπάθεια των αστικών επιτελείων να αναστηλώσουν το ΠΑΣΟΚ και να το αναδείξουν -προεκλογικά τουλάχιστον- ως το βασικό αντίπαλο της ΝΔ, η οποία βρίσκεται σε βαθιά αναταραχή και διαρκείς κλυδωνισμούς από τα άπλυτά της που βγαίνουν κάθε τόσο στην επιφάνεια.
Με επίκεντρο την προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή για το «Κράτος Δικαίου» και την «κρίση των Θεσμών», ο Ανδρουλάκης ξεσπάθωσε κατά της ΝΔ προσπαθώντας να συσπειρώσει όχι μόνο την κοινοβουλευτική του ομάδα αλλά και ευρύτερα προοδευτικά λαϊκά στρώματα. Ήταν λάβρος για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, για τις υποκλοπές, για τα πλαστά ως και ανύπαρκτα πτυχία των «αρίστων» κυβερνητικών στελεχών. Ήταν καταπέλτης απέναντι στη ΝΔ για όλα τα φαινόμενα σήψης, διαφθοράς και παρακμής που συνοδεύουν τα επτά χρόνια διακυβέρνησής της.
Τι ξέχασε όμως να πει ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ; Παρέλειψε να πει έστω και μια κουβέντα για την σαρωτική ακρίβεια που βυθίζει στη φτώχεια, τα αδιέξοδα και την απόγνωση ολοένα και μεγαλύτερα λαϊκά στρώματα. Για την άγρια λεηλασία των εργαζομένων και του λαού, την ώρα που η κυβερνητική πολιτική βάζει πλάτες στην αχαλίνωτη κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου. Ξέχασε να πει μια λέξη για την εμπλοκή της χώρας μας στον άδικο και κατακτητικό πόλεμο που εξαπέλυσαν οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι Ισραηλινοί σιωνιστές ενάντια στο Ιράν. Για τις φρεγάτες, τα πολεμικά αεροπλάνα και τις πυροβολαρχίες «Patriot» που ακροβολίζονται από την Κάρπαθο και την Αλεξανδρούπολη ως την Κύπρο και τη … Σαουδική Αραβία, για να εξυπηρετήσουν τα πολεμοκάπηλα σχέδια των αμερικανο-σιωνιστών μακελάρηδων.
Για να είμαστε πιο ακριβείς, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν ξέχασε να αναφερθεί σε αυτά. Στην πραγματικότητα τα αποσιώπησε με μαεστρία, γιατί θέλει να κρύψει την ουσιαστική ταύτιση του κόμματός του με την κυβερνητική πολιτική. Η εμπλοκή της χώρας μας -με την παραχώρηση των βάσεων στις ΗΠΑ, με την αποστολή στρατευμάτων στην Κύπρο και στη Σαουδική Αραβία- βαφτίζεται «εθνική γραμμή» για να δικαιολογηθεί η σύμπλευση. Αλλά και στο θέμα της ακρίβειας, το ΠΑΣΟΚ, παρά τα μισόλογα που ψελλίζει για τη μείωση του ΦΠΑ, η οποία ας σημειωθεί ότι δεν θίγει τα κέρδη των επιχειρήσεων, αλλά και την προσωρινή(!) μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα, στην πράξη ψήφισε από κοινού με τη ΝΔ το «fuel pass», ένα επίδομα που τόσο πρόστυχα και χωρίς ντροπή διαφημίζει η κυβέρνηση ως αντίδοτο στην ενεργειακή ακρίβεια.
Και επειδή οφείλουμε να μην ξεχνάμε τα έργα και τις ημέρες όλων των αστικών κομμάτων που κυβέρνησαν, ας θυμίσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ που εμφανίζεται ως «μετανοημένο» για τα λάθη του παρελθόντος και ως ο υπερασπιστής της διαφάνειας, της δημοκρατίας και της διαύγειας, είναι το κόμμα εκείνο που είναι χρεωμένο με αναρίθμητα σκάνδαλα. Χρηματιστήρια, ολυμπιακοί αγώνες, εξοπλιστικά προγράμματα-μαμούθ για υποβρύχια που έγερναν, ο πακτωλός των εκατομμυρίων που διακινούνταν στα μαύρα ταμεία του κόμματος και πολλά ακόμα είναι τα έργα και οι ημέρες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Εδώ ισχύει η λαϊκή θυμοσοφία πως στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί.
Πάντως, παρά τις επικλήσεις για ενότητα του ΠΑΣΟΚ, ο χορός της εσωκομματικής διαμάχης καλά κρατεί. Οι πυκνές δημόσιες εμφανίσεις του Τσίπρα, ο οποίος διεκδικεί να παίξει ηγετικό ρόλο στο χώρο της κεντροαριστεράς, προκαλούν εσωτερικούς τριγμούς στο ΠΑΣΟΚ με πιο ηχηρή την πρόσφατη αποχώρηση της Άννας Παπαδοπούλου, η οποία μέχρι πρότινος ήταν τομεάρχης Δικαιοσύνης, προαναγγέλλοντας τη συμπόρευσή της με τον Τσίπρα. Στο ίδιο μήκος κύματος και η επίσης ηχηρή παραίτηση του Αντώνη Σαουλίδη, στελέχους του ΠΑΣΟΚ της Θεσσαλονίκης, ο οποίος επίσης ετοιμάζει βαλίτσες για το υπό διαμόρφωση κόμμα Τσίπρα. Δεν είναι άλλωστε λίγα εκείνα τα στελέχη που ζητούν συμπόρευση με τον Τσίπρα.
Οι διεργασίες στο χώρο της κεντροαριστεράς είναι πυκνές και σε αυτές ο Τσίπρας διεκδικεί επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως άλλωστε υπογραμμίζει σε κάθε δημόσια εμφάνισή του. Απαλλαγμένος οριστικά από τα «αριστερά» βαρίδια του παρελθόντος, δηλώνει έτοιμος, για λογαριασμό της άρχουσας τάξης, να αποτελέσει την «προοδευτική» και «δημοκρατική» απάντηση στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Στην κατεύθυνση αυτή εκμεταλλεύεται πολιτικά όλη τη σαπίλα και τη δυσωδία που αναδύεται από τα κυβερνητικά σκάνδαλα, για να ασκήσει νέους εκβιασμούς στο δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο. Μόνο που τα σκάνδαλα και η διαφθορά μαζί με την ακρίβεια, τη φτώχεια, τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, την εξάρτηση και την εμπλοκή στον πόλεμο, όλα μαζί αποτελούν πλευρές της ίδιας πολιτικής. Αυτή την πολιτική ο Τσίπρας, όπως και ο Ανδρουλάκης, αποσιωπούν επιμελώς, γιατί στην πραγματικότητα την υπηρετούν.
Σ
το φόντο αυτών των εξελίξεων, εικόνα πλήρους αποσύνθεσης παρουσιάζουν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Αριστερά. Και τα δύο αυτά κόμματα βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης με την πλειονότητα των στελεχών τους να περιμένει ως λύτρωση την ανακοίνωση του κόμματος Τσίπρα, για να βρουν καταφύγιο να τρυπώσουν. Ενδεικτικό του μεγέθους της παρακμής αυτών των κομμάτων είναι ότι τα ηγετικά τους στελέχη εκλιπαρούν να συμπορευτούν με τον άνθρωπο ο οποίος τους έφτυσε εγκαταλείποντας το τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια τους χρέωσε όλη την ευθύνη για το τρίτο μνημόνιο στην περίοδο 2015-19.
Ο λαός έχει συσσωρεύσει μεγάλη αρνητική εμπειρία από τις συνέπειες της πολιτικής των κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας. Γνωρίζει πλέον ότι αυτά που χωρίζουν την παράταξη της Δεξιάς από τα κόμματα της κεντροαριστεράς είναι λιγότερα από αυτά που τους ενώνουν. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν δείχνει καμία εμπιστοσύνη.
