Η διεκδίκηση και η υπογραφή ΣΣΕ πάντα ήταν και είναι, βέβαια, πρώτα απ’ όλα, υπόθεση αγώνα και κινητοποίησης των εργαζομένων. Η προσφυγή στη διαιτησία σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υποκαθιστά αυτόν τον αγώνα.
Η προσφυγή στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) ήταν το ύστατο μέσο στο οποίο μπορούσε να καταφύγει ένα συνδικάτο για να υπογράψει ΣΣΕ όταν αντιμετώπιζε την εργοδοτική αδιαλλαξία και διαγράφονταν ο κίνδυνος, χωρίς υπογραφή ΣΣΕ, να επιβληθούν ατομικές συμβάσεις εργασίας στους εργαζόμενους.
Τα μνημόνια έκοψαν το δικαίωμα της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία. Γεγονός που αξιοποίησαν οι εργοδότες για να καταργήσουν τελείως τις ΣΣΕ και να τις αντικαταστήσουν με ατομικές συμβάσεις εργασίας.
Η «κοινωνική συμφωνία κυβέρνησης και εθνικών κοινωνικών εταίρων» δεν αποκαθιστά αυτό το δικαίωμα αλλά δίνει μια μεταλλαγμένη μορφή στην παρεμπόδιση της άσκησής του καθώς προβλέπει τη σύσταση μιας τριμελούς επιτροπής τεχνοκρατών στον ΟΜΕΔ. Ο ρόλος αυτής της νέας επιτροπής θα είναι ο έλεγχος των προϋποθέσεων για μονομερή προσφυγή των εργατικών οργανώσεων στον ΟΜΕΔ. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς, ότι με αυτήν την επιτροπή η ανοικτή μορφή απαγόρευσης του δικαιώματος μονομερούς προσφυγής μετασχηματίζεται σε μια συγκαλυμμένη μορφή παρεμπόδισής του.
Ωστόσο, και σ’ αυτή την καμουφλαρισμένη παρεμπόδιση του δικαιώματος μονομερούς προσφυγής η απάντηση του προέδρου της ΓΣΕΕ ήταν ότι «δεχτήκαμε μια νέα επιτροπή προελέγχου για το αν τηρείται το νόμιμο εισαγωγής μιας υπόθεσης». Σαν να ήταν η σύσταση της επιτροπής κάτι θετικό για τους εργαζομένους…
