Και επίσημα στη δημόσια σφαίρα βρίσκεται το κόμμα Καρυστιανού με το όνομα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών». Η πρώτη δημόσια εκδήλωση του κόμματος έγινε στο «Ολύμπιον», στη Θεσσαλονίκη, στις 21 Μαΐου, όπου και δόθηκε στη δημοσιότητα η διακήρυξή του.
Η διακήρυξη δεν τοποθετείται συγκεκριμένα ούτε στα ζητήματα που βάζει. Χαρακτηρίζεται από γενικολογίες περί «διαφάνειας», «δικαιοσύνης», «πατρίδας», «δημοκρατίας» και αντίστοιχα πραγματεύεται κάθε ζήτημα. Όπως και τα άλλα «νέα» κόμματα, όπως πχ του Τσίπρα, αποφεύγει συγκεκριμένη τοποθέτηση επί των ζητημάτων, ώστε να παραμένει αρεστό σε διάφορα ακροατήρια ενόψει εκλογών. Παρ’ όλα αυτά, τα πολιτικά ζητήματα στη σημερινή οξυμμένη φάση απαιτούν ξεκάθαρες θέσεις. Ας δούμε πιο συγκεκριμένα, ορισμένα ζητήματα της διακήρυξης.
Γίνεται λόγος στις θέσεις για «στήριξη της κοινωνίας», «οικονομική ενίσχυσή της», «…Γι’ αυτό και πρώτιστο μέλημά μας είναι η με κάθε μέσο στήριξη της οικογένειας, που είναι ο πυρήνας και το θεμέλιο της κοινωνίας και ειδικά των νέων, της ελπίδας της πατρίδας μας…», για το δημογραφικό, για τη στήριξη των συνταξιούχων. Αντίστοιχα διακηρύσσεται η ανάγκη για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και υγεία. Εδώ έρχεται το πρώτο βασικό ζήτημα: τίποτα από αυτά δεν μπορεί να γίνει ουσιαστικά με τους χιλιάδες μνημονιακούς αλλά και μετέπειτα αντιλαϊκούς-αντεργατικούς νόμους σε ισχύ. Δεν μπορούν αυτά να γίνουν στο έδαφος αυτής της πολιτικής που τα δίνει όλα στο ξένο και ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο, παίρνοντάς τα από την εργατική τάξη και το λαό. Δεν μπορούν αυτά να γίνουν χωρίς έξοδο από την ΕΕ και σε αντιπαράθεση με την πολιτική της.
Αντίστοιχα διακηρύσσεται η «παραγωγική ανασυγκρότηση» της χώρας, η ανασυγκρότηση του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα. Δεν μπορεί να γίνει αυτό χωρίς αμφισβήτηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) και της ΕΕ. Χωρίς αμφισβήτηση της πολιτικής της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που έχει καταντήσει τη χώρα μονοκαλλιέργεια του τουρισμού με διαλυμένη την αγροτική και βιομηχανική παραγωγή.
Σε διάφορα σημεία διακηρύσσεται η «διαφάνεια» και το «κράτος δικαίου», ενώ προκρίνεται ο «έλεγχος των τραπεζών» ή πχ «ο έλεγχος των ευρωπαϊκών και εγχώριων κονδυλίων» και άλλα συναφή. Το κράτος των ολιγαρχών, το κράτος του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, όσο είναι τέτοιο, δεν μπορεί παρά να υπηρετεί αυτά τα συμφέροντα. Οι δομές αυτού του κράτους και οι τράπεζές του δεν ανήκουν στο λαό και κανένας «καλός και ευσυνείδητος πολιτικός» δεν μπορεί να τα ελέγξει προς όφελος του λαού. Ο πολιτικός που δεν τα αμφισβητεί συνολικά θα κληθεί να υπηρετήσει ακριβώς αυτά τα συμφέροντα.
Οι διάφορες αναφορές στον «ελληνισμό» παραπέμπουν σε ένα κλασικό συντηρητικό (ακρο)δεξιό κείμενο, το οποίο επιδίδεται σε πατριδοκαπηλία και φυσικά δεν βλέπει τάξεις και ταξικά συμφέροντα, αφού «Καλούμε όλους τους Έλληνες σε μια κοινή πορεία…».
Άλλωστε, παρά τα όσα διακήρυττε η Μαρία Καρυστιανού, δηλαδή ότι δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ «Δεξιάς και Αριστεράς» ή ότι «δεν θα συνεργαστεί με άτομα του παλιού πολιτικού προσωπικού», η πραγματικότητα δείχνει το αντίθετο. Εκτός του ότι απολαμβάνει τη στήριξη διαφόρων του (ακρο)δεξιού χώρου (πχ Καλεντερίδης), έως και φασιστών, κεντρικό στέλεχος του κόμματος είναι η Μαρία Γρατσιά, υποψήφια και πρώην στέλεχος της ακροδεξιάς «Νίκης». Στη συγκέντρωση στο «Ολύμπιον» παρευρέθηκε, εκτός των άλλων, και ο Ψωμιάδης, καταδικασμένος για απιστία και ψευδή βεβαίωση, που -με την κατάτμηση μεγάλων έργων για απευθείας αναθέσεις- ζημίωσε το δημόσιο εκατομμύρια ευρώ κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Νομάρχης. Φαίνεται ότι ο Ψωμιάδης δεν ανήκει στο «παλιό πολιτικό προσωπικό», ενώ τώρα θα δώσει και τη μάχη της… «διαφάνειας»!
Το προσωποπαγές κόμμα Καρυστιανού έρχεται να καλύψει το κενό που υπάρχει στο δεξιό συντηρητικό κόσμο, με δεδομένη την αποδοκιμασία του Μητσοτάκη και από αυτό -το δικό του- ακροατήριο. Για αυτό και οι θέσεις του δεν μπορούν να έρθουν σε σύγκρουση με το αστικό σύστημα και να υπηρετήσουν τα λαϊκά συμφέροντα. Το αντίθετο. Το κόμμα αυτό θα υπηρετήσει το καθεστώς του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας. Είναι τέτοιος ο βαθμός ενσωμάτωσης του κόμματος αυτού, που, αν και η ιδρυτής του είναι μάνα θύματος των Τεμπών με καθοριστικό ρόλο στο κίνημα αυτό αρχικά, στη διακήρυξη δεν βρέθηκε ούτε μία λέξη ενάντια στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων. Στην πολιτική δηλαδή που οδήγησε στο έγκλημα των Τεμπών.
