Η όξυνση της καταστολής απέναντι σε φωνές αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό λαό δεν αποτελεί «παρέκκλιση» αλλά συστατικό στοιχείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Η συζήτηση γύρω από την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό λαό έχει ενταθεί το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τις αντιδράσεις απέναντι στη Φραντσέσκα Αλμπανέζε, ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Οι εκκλήσεις κυβερνήσεων, όπως της Γαλλίας και της Γερμανίας, για την παραίτησή της, μετά από δηλώσεις της σχετικά με την κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας, δεν είναι ζήτημα παρεξήγησης δηλώσεων, αλλά πολιτική πράξη πειθάρχησης κάθε θεσμικής φωνής που αμφισβητεί τη συναίνεση υπέρ του κράτους του Ισραήλ.
Η ίδια έχει δηλώσει ότι στοχοποιείται για απόψεις που δεν διατύπωσε ποτέ με τον τρόπο που παρουσιάστηκαν, ενώ αναφέρθηκε και σε προηγούμενες κυρώσεις που της είχαν επιβληθεί από τις ΗΠΑ. Παράλληλα, έχει τεθεί ζήτημα σχετικά με το καθεστώς και την αντιμετώπιση στελεχών του ΟΗΕ από το Ισραήλ, ειδικά σε σχέση με τους εργαζόμενους της UNRWA. Όταν η αλήθεια για χιλιάδες νεκρούς αμάχους βαφτίζεται «ακραία ρητορική» και οι καταγγελίες περί γενοκτονίας θεωρούνται απαράδεκτες, αυτό που διώκεται δεν είναι η «υπερβολή», αλλά η αποκάλυψη της βίας του κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ. Ευτυχώς, τα αντανακλαστικά του κόσμου παραμένουν σε εγρήγορση, αφού προκλήθηκαν αντιδράσεις από καλλιτέχνες, ακαδημαϊκούς και οργανώσεις, κάνοντας λόγο για προσπάθεια φίμωσης θεσμικών φωνών.
Στον χώρο του πολιτισμού, επηρεάστηκε και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το Berlinale, επικρίνοντας δηλώσεις μελών της κριτικής επιτροπής που υποστήριξαν ότι «η τέχνη δεν πρέπει να είναι πολιτική» επικαλούμενοι την ουδετερότητά της. Πρόκειται για μία κλασική αστική ιδεολογική φόρμουλα που επιχειρεί να αποσυνδέσει την πολιτιστική παραγωγή από τις τρέχουσες πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις και να μετατρέψει τον καλλιτέχνη σε ακίνδυνο διακοσμητή της κυρίαρχης τάξης. Βέβαια, στο παρελθόν το Berlinale δεν είχε διστάσει καθόλου να πάρει θέση σχετικά με «θηριωδίες» που διαπράχθηκαν σε άλλες χώρες, όπως το Ιράν και την Ουκρανία.
Αντίστοιχες αντιπαραθέσεις καταγράφηκαν και στον χώρο της μουσικής, με αφορμή τη συμμετοχή του Ισραήλ στη Eurovision. Ως τώρα, η Ισπανία, η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Ολλανδία και η Σλοβενία ανακοίνωσαν πως ούτε θα συμμετάσχουν αλλά ούτε θα μεταδώσουν το μουσικό γεγονός. Ο πολιτισμός μετατρέπεται σε πεδίο νομιμοποίησης ή αμφισβήτησης της κρατικής πολιτικής. Όταν καλλιτέχνες επιστρέφουν βραβεία, όπως έπραξε το Νέμο, ή καλούν σε μποϊκοτάζ, αμφισβητούν την «κανονικότητα» που επιχειρεί να επιβάλει η «σιωπή» για τα εγκλήματα που διαπράττονται στη Γάζα.
Παράλληλα, η εμπλοκή κρατών σε «ειρηνευτικά σχέδια» υπό την αιγίδα των ΗΠΑ και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αποτυπώνει τη λειτουργία των διεθνών οργανισμών ως τσιράκια του κράτους του Ισραήλ και των υποστηρικτών του. Ειδικότερα, η Ελλάδα παρόλο που μέχρι σήμερα δεν έχει αναλάβει καμία ειρηνευτική ή ανθρωπιστική πρωτοβουλία για τη συνεχιζόμενη γενοκτονία σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού, επιλέγει να είναι από τις πρώτες χώρες που θα στείλουν στρατιωτική δύναμη 100-150 ανδρών σε μια περιοχή υψηλής επικινδυνότητας. Η επίκληση της «σταθερότητας» και της «ασφάλειας» συγκαλύπτει τη στρατιωτικοποίηση και τη βαθύτερη πρόσδεση σε ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς.
Από τις συλλήψεις φοιτητών σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ μέχρι τις διώξεις ακτιβιστών στο Ηνωμένο Βασίλειο και τον χαρακτηρισμό της Palestine Action ως τρομοκρατικής οργάνωσης, διαμορφώνεται ένα τοπίο αυξανόμενης πίεσης απέναντι σε όσους εκφράζουν αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη. Εντός της χώρας, διώξεις εκπαιδευτικών για καλλιτεχνικές δράσεις υπέρ της Παλαιστίνης και καταγγελίες για υπέρμετρη αστυνομική βία σε σχετικές πορείες συνθέτουν μια ευρύτερη εικόνα περιορισμού του δημοσίου λόγου. Η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης δεν συνιστά απλώς διαφωνία με συγκεκριμένες θέσεις, αλλά στέλνει το μήνυμα ότι κάθε απόκλιση από την κυρίαρχη γραμμή μπορεί να επιφέρει συνέπειες. Όπως έχει επισημάνει και η Φραντσέσκα Αλμπανέζε: «Όταν υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων τιμωρούνται και εγκληματίες γίνονται δεκτοί με κόκκινο χαλί, όλοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα και μπορούν να γίνουν τα επόμενα θύματα». Και η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από τη συγκρότηση ενός μαζικού αντιπολεμικού κινήματος που θα συνδέει τον αγώνα ενάντια στην καταστολή με τον αγώνα ενάντια στο ίδιο το σύστημα που τη γεννά.
