Στο πρόσωπο του Τραμπ και στο ανερμάτιστο, γελοίο και το αντιφατικό συνεχές των δηλώσεων και των απειλών του, αποτυπώνονται τα αδιέξοδα στα οποία έχει βρεθεί ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ως αποτέλεσμα της επιλογής του να επιτεθεί στο Ιράν. Αυτά ακριβώς τα αδιέξοδα τον οδήγησαν, πριν τρεις μήνες, στην υπογραφή μιας συμφωνίας (μνημόνιο κατανόησης) στο κείμενο της οποίας αποτυπωνόταν μια στρατιωτικοπολιτική ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, στο πολεμικό μέτωπο που άνοιξε από κοινού με το σιωνιστικό μαντρόσκυλό του. Δεν πέρασαν λίγες ημέρες από τις υπογραφές, για να αποδειχθεί ακριβώς αυτό. Ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν -στο εσωτερικό και κυρίως το εξωτερικό- να δικαιολογήσουν και να αποδεχθούν ένα κείμενο στο οποίο αποτυπωνόταν ακριβώς μια στρατηγικής σημασίας ήττα στη Μέση Ανατολή. Έκτοτε, στις δηλώσεις του Τραμπ, που την μία μέρα με επαίνους παρουσιάζει μια έτοιμη συμφωνία με το Ιράν και την επόμενη απειλεί με έναν πόλεμο αφανισμού, για να επανέλθει την επόμενη πάλι με τη βεβαιότητα μιας συμφωνίας, αποτυπώνεται το αδιέξοδο και ταυτόχρονα η αδυναμία απεμπλοκής των ΗΠΑ από τα καταστροφικά σενάρια που έχει εκκινήσει η απρόκλητη επίθεση εναντίον του Ιράν.
Ταυτόχρονα δεν έχουν σταματήσει στην πραγματικότητα, ούτε μια στιγμή, τις πολεμικές επιχειρήσεις και τις επιθέσεις ενάντια σε ένα Ιράν που και στο επίπεδο της διπλωματίας αλλά και στα πολεμικά μέτωπα συνεχίζει να στέκεται και να απαντά με μια αποφασιστικότητα που κάθε άλλο παρά αδυναμία και αδιέξοδα προδίδει.
Τελευταία πράξη των εγκληματικών επιθέσεων των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, αποτέλεσαν οι βομβαρδισμοί περισσότερων από 100 «στόχων» το βράδυ της Δευτέρας (31/8) με αποτέλεσμα την πρόκληση νέων καταστροφών κυρίως σε υποδομές και τις δολοφονίες αμάχων. Μεταξύ άλλων, πύραυλοι έπληξαν γαμήλια τελετή σκοτώνοντας πέντε ανθρώπους (σύμφωνα με τα δυτικά ΜΜΕ) και τραυματίζοντας εκατοντάδες. Λίγες ώρες μετά, το Ιράν απάντησε -όπως έχει προειδοποιήσει- με βομβαρδισμό των αμερικάνικών βάσεων στην περιοχή. Το προηγούμενο διάστημα, με σειρά μέτρων και κυρώσεων, οι ΗΠΑ έχουν επιχειρήσει έναν ακόμη πιο ασφυκτικό αποκλεισμό του Ιράν, εκτοξεύοντας απειλές ακόμη και ενάντια σε όσες χώρες θέτουν εμπόδια στην απάνθρωπη πολιτική τους. Πρόκειται για κυρώσεις που -όπως κατήγγειλε και το Ιράν στον ΟΗΕ- αποτελούν μια ανοιχτή οικονομική τρομοκρατία αφού στοχεύουν στη στέρηση τροφίμων, φαρμάκων, ιατρικού εξοπλισμού και ειδών πρώτης ανάγκης από τον άμαχο πληθυσμό. Όπως ήταν αναμενόμενο μια σειρά χώρες και πρώτα και κύρια η Κίνα κατήγγειλαν τις κυρώσεις των ΗΠΑ, συνεχίζουν και επεκτείνουν τις οικονομικές σχέσεις με το Ιράν, ακυρώνοντας σε μεγάλο βαθμό τους στόχους περί οικονομικού στραγγαλισμού και τις θριαμβολογίες για τη D-DAY του Τραμπ. Αυτό σε τίποτα δεν μειώνει τις εγκληματικές ευθύνες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του Ισραήλ, που, προκειμένου να επιβάλουν τα συμφέροντα και τους φασιστικούς σχεδιασμούς τους στη Μέση Ανατολή, δεν διστάζουν να διαπράξουν οποιοδήποτε έγκλημα σε βάρος των λαών της περιοχής.
Τα γεγονότα περιγελούν την πρόστυχη δυτική προπαγάνδα
Είναι πολλές οι εικόνες φθοράς και ακόμη περισσότερα τα γεγονότα αμφισβήτησης της στρατιωτικής παντοδυναμίας των ΗΠΑ που δεν σταματάει να διαφημίζει ο Τραμπ με τις αναρτήσεις του. Χαρακτηριστικά τα όσα διέρρευσαν για το δεύτερο υπέρτατο πολεμικό όπλο των ΗΠΑ που βρισκόταν στη Μέση Ανατολή, το αεροπλανοφόρο Λίνκολν, το οποίο έφυγε και πήρε πορεία για Ταϊλάνδη. Δημοσιεύματα που έφτασαν στα ΜΜΕ έκαναν λόγο για μαζικές διαμαρτυρίες του πληρώματος (5000 ατόμων) και των συγγενών τους, για τις συνθήκες που επικρατούσαν στο αεροπλανοφόρο και για την ψυχολογική κατάσταση των πληρωμάτων. Υπήρξαν μαρτυρίες ακόμη και για περιορισμένη και άθλια ποιοτικά σίτιση, ενώ περιγράφηκαν μέχρι και απόπειρες αυτοκτονίας.
Το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι μετά το υπερσύγχρονο πολυδιαφημισμένο ως «απόλυτο όπλο», αεροπλανοφόρο G. Ford, που αποχώρησε κακήν κακώς από την περιοχή δηλώνοντας εκτεταμένες βλάβες (από τα δίκτυα αποχέτευσης μέχρι τους ανελκυστήρες αεροσκαφών), τώρα αποχώρησε και το δεύτερο αεροπλανοφόρο που είχαν οι ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή και μάλιστα με τρόπο που επιβεβαιώνει τη φανερή αδυναμία του στρατού των ΗΠΑ να στηρίξει τους επιθετικούς τους σχεδιασμούς. Γεγονότα που όχι απλά δεν επιβεβαιώνουν τις ακατάσχετες ανόητες ιαχές του Τραμπ, αλλά ίσα-ίσα αποδεικνύουν ότι -όσο περνάει ο χρόνος- η μεριά που τελικά πιέζεται είναι αυτή των επιτιθέμενων ΗΠΑ-Ισραήλ και όχι του Ιράν.
Άλλωστε, ανυπολόγιστες είναι και οι καταστροφές που έχουν υποστεί από τους βομβαρδισμούς του Ιράν οι αμερικάνικες βάσεις στην περιοχή. Πρόκειται για βάσεις που αποτελούσαν το έρεισμα της αμερικάνικης ισχύος και επιρροής στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και που τώρα, με βάση και τις δηλώσεις ανώτατων αξιωματούχων του αμερικάνικου στρατού, έχουν μετατραπεί σε σύμβολα της αδυναμίας και αποδρομής του. Είναι χαρακτηριστικό ότι για κάποιες από αυτές έχει ήδη δρομολογηθεί η εγκατάλειψή τους. Προβλήματα αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ και στην αναπλήρωση των πυραύλων και των οπλικών συστημάτων που καταναλώθηκαν ή καταστράφηκαν στον πόλεμο με το Ιράν, δημιουργώντας τριγμούς στο εσωτερικό και πολλά ερωτηματικά στο εξωτερικό, για το ποιες είναι τελικά οι δυνατότητες της υπερδύναμης και μέχρι πού φτάνει η δυνατότητα κάλυψης των περιοχών και σφαιρών επιρροής της. Αυτά ακριβώς τα προβλήματα οδήγησαν και στην παραίτηση του υπουργού του Στρατού Ντρίσκολ στις 31 Αυγούστου, μετά από μεγάλες διαφωνίες και συγκρούσεις με τον υπουργό Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι, από τη χρονική στιγμή της επίθεσης στο Ιράν και μετά, οι ΗΠΑ όχι απλά δεν κέρδισαν χώρο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως υπολόγιζαν, αλλά ίσα-ίσα αυτές είναι που χάνουν διαρκώς έδαφος αλλά και τη στήριξη και την εμπιστοσύνη των παραδοσιακών «συμμάχων» τους. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα συμβαίνουν με τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο και τη συμφωνία της Μέκκας που αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη νέα πραγματικότητα. Και όσο και αν η προπαγάνδα του δυτικού ιμπεριαλισμού και των λακέδων του προσπαθεί να το αποκρύψει, είναι καθαρό ότι από αυτόν τον πόλεμο βγαίνει ένα σαφές συμπέρασμα για το ποια είναι η «προστασία» που προσφέρουν οι ΗΠΑ στους «συμμάχους» τους και ποιο είναι το μέγεθος των δεινών που μπορούν να υποστούν χώρες που φιλοξενούν αμερικάνικες βάσεις, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα.
Όλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν σημαίνουν ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός «τελείωσε» ή ότι έπαψε να είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τους λαούς του πλανήτη. Κάθε άλλο. Παραμένει η πιο ισχυρή στρατιωτική υπερδύναμη, επιβεβαιώνοντας όμως καθημερινά ότι δεν είναι άτρωτη και ότι ακολουθεί σταθερά μια φθίνουσα πορεία. Και είναι σίγουρο ότι, με τα τωρινά δεδομένα, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θα παραμείνει για αρκετό καιρό εγκλωβισμένος στον πόλεμο με το Ιράν, αφού -όποιο σενάριο και αν επιλέξει- θα πρέπει να επωμιστεί ένα τεράστιο πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό κόστος.
Όλα αυτά οφείλονται στην ηρωική αντίσταση των λαών της Μέσης Ανατολής, με το λαό της Παλαιστίνης να πληρώνει πάντα το μεγαλύτερο τίμημα, στέλνοντας όμως ένα διαρκές και διαπεραστικό μήνυμα στους λαούς του κόσμου. Ωστόσο δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει ότι το Ιράν, που όλους αυτούς τους μήνες κάτω από διαρκή χτυπήματα και βόμβες συνεχίζει να αντιστέκεται στα σχέδια υποδούλωσής του, μαζί και με τη διαρκή αντίσταση των λαών Λιβάνου-Υεμένης-Παλαιστίνης, διαμορφώνει το πλαίσιο που έχει φέρει σε αυτή τη δύσκολη θέση τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Και αυτό, όσο και αν η δυτική προπαγάνδα προσπαθεί να το θάψει, αποτελεί ένα πολύ ισχυρό μήνυμα ελπίδας για όλους τους λαούς του πλανήτη.
Ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους επιθετικούς πολέμους των ΗΠΑ-Ισραήλ. Στο πλευρό του αγώνα και της αντίστασης που προβάλει ο λαός του Ιράν. Με τους λαούς που αγωνίζονται για την αποτίναξη του ιμπεριαλιστικού ζυγού και της σιωνιστικής τυραννίας.
