Λένε ότι θα μπορούσε να είναι ένα διαμάντι στα χέρια οποιασδήποτε οικονομίας, το καθεστώς της εξάρτησης και της ρεμούλας όμως ξέρει μόνο να καταστρέφει και να ξεπουλάει...

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία και συμμετοχή η 48ωρη απεργία σε όλες τις εγκαταστάσεις της ΛΑΡΚΟ την Πρωτομαγιά και στις 2 Μαΐου 2020. Οι εργαζόμενοι έστειλαν μήνυμα ότι δεν θα ανεχτούν το κλείσιμο και το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ και θα αντιδράσουν σε όλες τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις.

Στο εργοστάσιο της Λάρυμνας σε γενική συνέλευση των εργαζομένων με μεγάλη πλειοψηφία πάρθηκε απόφαση για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με κήρυξη απεργιών στις 15-21-29 Μαΐου καθώς και ανάληψη διαφόρων δράσεων. Επίσης σε γενική τους συνέλευση στις 5 Μαΐου οι εργολαβικοί εργαζόμενοι της ΤΕΧΝΟΣΤΥΛ που δουλεύουν στην ΛΑΡΚΟ αποφάσισαν και στις 6 Μαΐου πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το εργοστάσιο της Λάρυμνας, αντιδρώντας στην καθυστέρηση της μισθοδοσίας τους.

Επίσης την Τρίτη 5 Μαΐου συνεδρίασε το συντονιστικό των σωματείων εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ και αποφάσισε να πραγματοποιηθούν αγωνιστικές παρεμβάσεις, που θα ανακοινωθούν στο επόμενο διάστημα με στόχο να πιέσουν την κυβέρνηση, και να προετοιμαστούν καλύτερα οι υπόλοιπες 24ωρες απεργιες που ήδη έχουν προκηρυχθεί τον Μάιο.

Τέλος επιρρίπτουν την ευθύνη στον εκκαθαριστή και στους υπουργούς Σταϊκούρα και Χατζηδάκη, με τις ενέργειες των οποίων η ΛΑΡΚΟ οδηγείται σε πλήρες αδιέξοδο.

Αν και η υπόθεση του ξεπουλήματος της ΛΑΡΚΟ απασχολεί τους εργαζόμενούς της αρκετά τα τελευταία χρόνια, στην ανακοίνωση του συντονιστικού των σωματείων της εταιρείας δεν γίνεται καμιά αναφορά στις κυβερνητικές πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων οι οποίες έχουν επιβληθεί από την ΕΕ και οι οποίες έχουν υλοποιηθεί πιστά σε άλλες περιπτώσεις (αεροδρόμια, λιμάνια, ΟΣΕ, ΔΕΗ). Επιτέλους, οι δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στα σωματεία της ΛΑΡΚΟ πρέπει να πουν τα πράγματα με το όνομά τους και να καταγγείλουν την κυβερνητική πολιτική, που είναι πολιτική εξάρτησης και υποτέλειας στις εντολές της ΕΕ. Να μιλήσουν ανοιχτά στους εργαζόμενους και να μην προσπαθούν να ισορροπήσουν πατώντας σε δύο βάρκες. Μόνο έτσι ο αγώνας των εργαζομένων θα έχει αίσιο τέλος.