Η «Πορεία προς τη Γάζα», ως κίνημα αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό, συνεχίζεται.
Η Ελληνική αποστολή «march to Gaza» αποτέλεσε μία από τις πολυπληθέστερες αποστολές. 205 συμμετέχοντες επιχειρήσαμε να ενώσουμε τη φωνή μας και το βήμα μας μαζί με πάνω από 3.500 μέλη από δεκάδες χώρες. Κοινός στόχος να φτάσουμε στη Ράφα στα σύνορα με τη Γάζα να φωνάξουμε «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», να διεκδικήσουμε να σταματήσει η Γενοκτονία και ο αποκλεισμός.
Η πορεία προς τη Ράφα προσέκρουσε πάνω σε ένα πογκρόμ καταστολής και αυταρχισμού που εξαπέλυσαν οι αιγυπτιακές αρχές από την πρώτη κιόλας μέρα άφιξης.
Πέμπτη 12/6: Ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής αποστολής, κατά την άφιξή του, κρατήθηκε στο αεροδρόμιο με την απειλή της απέλασης. Το ίδιο συνέβη με αρκετές αποστολές. Πάνω από 200 μέλη του march to gaza απελάθηκαν. Η ελληνική αποστολή κατάφερε να φτάσει στο Κάιρο.
Το ίδιο βράδυ ξεκίνησαν έλεγχοι διαβατηρίων σε αρκετά ξενοδοχεία με στόχο να δημιουργηθεί κλίμα εκφοβισμού.
Την Παρασκευή 13/6, ημέρα κατά την οποία θα αναχωρούσαμε με πούλμαν για το Ελ Αρίς, στο κέντρο και στους δρόμους γύρω από τα ξενοδοχεία, έγινε έντονη η παρουσία της αστυνομίας, με αποτέλεσμα να ακυρωθούν οι αναχωρήσεις με πούλμαν.
Οι αποστολές ξεκίνησαν να ανεβαίνουν προς Ισμαηλία με άλλους τρόπους, σε μικρές πλέον ομάδες. Στη διαδρομή προς την Ισμαηλία, στα πρώτα και -κυρίως- στα δεύτερα διόδια οι αστυνομικές αρχές σταματούσαν τα οχήματα κατέβαζαν τον κόσμο και του έπαιρναν τα διαβατήρια. Αυτή η αυθαίρετη κατάσχεση διαβατηρίων εγκλώβισε περίπου 1000 μέλη στο σημείο των διοδίων, που μετέτρεψαν τον εγκλωβισμό σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, απαιτώντας να επιτραπεί η διέλευση. Μετά από κάποιες ώρες η αστυνομία με βία και ξύλο εξανάγκασε τους διαδηλωτές να μπουν σε βαν ιδιωτικά τα οποία θα επέστρεφαν στο Κάιρο.
Ταυτόχρονα, ένα μικρό κομμάτι που καταφέραμε να φτάσουμε στην πόλη Ισμαηλία, ήρθαμε αντιμέτωποι με την έφοδο της αστυνομίας στα δωμάτια των ξενοδοχείων, την κατάσχεση διαβατηρίων και την αναγκαστική επιστροφή στο Κάιρο.
Το Σάββατο 14/6 και την Κυριακή 15/6, η ελληνική αποστολή πραγματοποίησε δια ζώσης συνελεύσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων εξετάστηκαν οι δυνατότητες για δράσεις μέσα στο Κάιρο με στόχο να συγκροτηθεί η αποστολή σε ένα ενιαίο σώμα και να εκφράσει δημόσια την αλληλεγγύη της στον Παλαιστινιακό λαό.
Η πρόταση για συνέχιση των δράσεων μειοψήφησε και το σώμα αποφάσισε ότι δεν υπάρχει περιθώριο για κάποια συνέχεια στην Αίγυπτο. Σε αυτό έπαιξε ρόλο αφενός η πολύ σκληρή στάση της Αιγύπτου και το πογκρόμ καταστολής, αφετέρου η πολεμική ανάφλεξη στη περιοχή που πυροδοτήθηκε από την εγκληματική επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν.
Ακόμα και με αυτή την εξέλιξη, όπως και τα οργανωτικά προβλήματα που προέκυψαν από το διεθνές συντονιστικό, κατά τη διάρκεια αυτής της προσπάθειας, είναι βέβαιο ότι το μήνυμά μας έφτασε όσο πιο μακριά μπορούσε.
Είναι βέβαιο ότι στις 15/6 η φωνή μας ενώθηκε με τα εκατομμύρια αλληλέγγυων σε όλο τον κόσμο. Ακόμα και αν δεν καταφέραμε να βρεθούμε στο δρόμο, ο βηματισμός μας ήταν κοινός!
Ο σκοπός μας ήταν κοινός, να καταδικάσουμε τα εγκλήματα του σιωνισμού και του ιμπεριαλισμού, να φωνάξουμε «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Το Ισραήλ δολοφονεί αμάχους και παιδιά σε μαζική κλίμακα, ισοπεδώνει νοσοκομεία, σχολεία, υποδομές, σπίτια, μετατρέπει την πείνα σε όπλο εξόντωσης.
Όλο αυτό το διάστημα πραγματοποιείται μπροστά στα μάτια μας μια εθνοκάθαρση, ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Αυτό το έγκλημα εξοπλίζεται και χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ, στηρίζεται στη συναίνεση και τη συνεργασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το Ισραήλ, στηρίζεται σε χώρες σαν τις δική μας η οποία έχει μετατραπεί σε μία τεράστια αμερικάνικη στρατιωτική βάση, έτοιμη να υπηρετήσει πιστά τα πολεμοκάπηλα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Αυτό όμως που στρέφει το βλέμμα στη Γάζα , αυτό που κινητοποιεί εκατομμύρια ανθρώπους, αφυπνίζει συνειδήσεις, δεν είναι ο γενοκτονικός πόλεμος από μόνος του, αλλά ο αδούλωτος αγώνας αυτού του λαού και της ηρωικής αντίστασής του.
Η «Πορεία προς τη Γάζα», το καραβάνι Sumud, το πλοίο Madleen και οι τεράστιες διαδηλώσεις αλληλεγγύης τιμούν και χαιρετίζουν τον 77χρονο συγκλονιστικό αγώνα αυτού του λαού για ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία. Εμπνέονται και διδάσκονται από αυτόν τον αγώνα, από την αντίσταση των Παλαιστινίων μπροστά σε έναν πλήρως εξοπλισμένο κατοχικό και βάρβαρο στρατό.
Η κίνησή μας προς τη Ράφα δεν είχε μόνο ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Δεν αρκούμαστε απλώς στο να σπάσει ο αποκλεισμός, θέλουμε και απαιτούμε να σταματήσει η γενοκτονία και η κατοχή. Φωνάζουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας «Λευτεριά στην Παλαιστίνη»!
Αυτή τη λευτεριά οι Παλαιστίνιοι αργά ή γρήγορα θα την κατακτήσουν.
Ένας ανυπότακτος λαός που αντιστέκεται απέναντι στον κατακτητή του και σε ολόκληρο το δυτικό ιμπεριαλισμό με το όπλο στο χέρι και με εφόδιο την αλληλεγγύη όλων των λαών, αργά ή γρήγορα θα νικήσει!
Ο αγώνας συνεχίζεται. Για να αποτελέσει το ζήτημα της δικαίωσης του παλαιστινιακού αγώνα υπόθεση κάθε γειτονιάς κάθε εργασιακού και φοιτητικού χώρου.
Να καταδικάσουμε τα εγκλήματα του σιωνισμού και τα νέα φιλοπόλεμα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που βάζει μπροστά το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ για να επιτεθεί στο Ιράν.
Να καταδικάσουμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη που στηρίζει τη γενοκτονία, που εμπλέκει τη χώρα μας στα φιλοπόλεμα σχέδια της Δύσης και τη μετατρέπει σε μία τεράστια στρατιωτική βάση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ,
Να σταματήσει τώρα κάθε εμπλοκή της Ελλάδας στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών, να διακοπεί κάθε σχέση με το Ισραήλ.
Να κλείσουν οι αμερικάνικες βάσεις που μετατρέπουν τη χώρα σε πολεμικό στόχο.
Να συντονίσουμε τα βήματά μας σε κοινές μαζικές διαδηλώσεις και να ακουστεί όσο πιο ηχηρά γίνεται το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Νίκη Πετράκη, μέλος
της ελληνικής αποστολής «march to Gaza»
