Μέρες που είναι δοκιμάζονται όλοι και όλα. Το σοκ και δέος στη Μέση Ανατολή περνάει από κρησάρα, ευκολίκια και ήρεμες καταστάσεις. Αίφνης, στους δρόμους των μεγάλων πόλεων φαντάζουν το λιγότερο ανόητα, κακοφορμισμένα και εξόχως εγωιστικά τα γκράφιτι που γράφουν «slurp» και «ουγκ» και μονοσύλλαβα δυσνόητα. Αντί για φωτεινά ευνόητα συνθήματα και γκράφιτι για την Παλαιστίνη-Γάζα, υπενθυμίζουν το φουσκωμένο εγώ του θυμωμένου μαρκαδόρου που δεν είδε, δεν ξέρει, δεν άκουσε. Υπάρχουν και σεβαστές εξαιρέσεις, δε λέμε. Αλλά η κακογουστιά και η ανοησία βγάζουν μάτι.
Το σχολείο αποτελούσε ανέκαθεν πονοκέφαλο για τις κυβερνήσεις και τις κυρίαρχες τάξεις. Γιατί εκεί, όταν έσμιγε η αυθορμησία των νέων με το «φώτισμα» ορισμένων δασκάλων, δημιουργούσε καλά και επαναστατικά πράγματα. Τώρα ο Μητσοτάκης εκδικητικά και προληπτικά διώκει στη Ζάκυνθο, στο Ίλιον, στον Πειραιά, στη Μακεδονία φωτισμένους δασκάλους και καθηγητές γιατί δεν συμμορφώθηκαν με τις υποδείξεις και ανέδειξαν διεθνή και κοινωνικά πράγματα, όπως αξίζει σε πρωτοπόρους ανθρώπους. Να μην του περάσει!!
Λένε πολλοί πως τα πράγματα δεν αλλάζουν και πως οι άνθρωποι είναι «φύσει κακοί». Αυτή η θεώρηση μεταφέρει στον ψυχολογισμό και στον εσώτερο κόσμο του ανθρώπου την αλήθεια ή το ψεύδος.
Αλλά αν «ο άνθρωπος είναι το σύνολο των κοινωνικών του σχέσεων» (Κ. Μαρξ), αν αλλάξει το πλαίσιο, θα αλλάξει και η συνείδησή του. Αφήνουμε κατά μέρος τα χαρακτηριστικά που σχετίζονται με το DNA (ύψος, βάρος, σωματική διάπλαση, υγεία κλπ). Αν τις θεωρίες περί ακινησίας τις άκουγε ο αρχαίος φιλόσοφος Ηράκλειτος (τα πάντα ρει) σίγουρα θα ’τριζαν τα κόκαλά του. Επιμένουμε λοιπόν στο πλαίσιο!
Ακούσαμε πως το τερατώδες Ισραήλ θα πέσει κάτω από το βάρος των αμαρτιών και των ανομημάτων του. Το συμπέρασμα είναι να περιμένουμε τον Νετανιάχου να ανατραπεί από μόνος του ή ο Χίτλερ το ίδιο. Συνεπώς δεν χρειάζονται οι αγώνες, η αντιιμπεριαλιστική-αντιφασιστική πάλη, αλλά το πέρασμα του χρόνου και η μετατροπή της πολιτικής σε ηθικολογία και προσευχές. Ευτυχώς που κατά τη διάρκεια της ιστορίας οι λαοί, οι χωρικοί, οι εργαζόμενοι, οι εργάτες δεν πίστεψαν σε αυτά τα μυθεύματα. Ή, πώς το λέει ο λαός, «κούνα το χέρι σου».
