Υπάρχει μία τάση -ακόμα και στους κόλπους του κινήματος- η οποία θεωρεί ότι το να είσαι κομμουνιστής είναι μόνο θέμα γνώσης, ανάλυσης, τρόπου σκέψης. Αυτή η σφαλερή αντίληψη ευδοκιμεί κυρίως στους κύκλους της διανόησης, των μεταπτυχιακών και της δόξας της εγγραμματοσύνης. Πρόκειται για μία καραμπινάτη διχοτόμηση της γνώσης και της πράξης, όπου η ζωή μας είναι γεμάτη αστικά σκουπίδια και καπιταλιστικό σανό αλλά έχουμε να λέμε για την ιστορία των κομμουνιστών, για την Αριστερά, το κίνημα, διαθέτοντας πάντα ως όπλο το ανάθεμα και τη λαθολογία.
Έτσι από την ασφάλεια του καναπέ και τη σιγουριά του μικροαστού οι «διχοτόμοι» μας φτιάχνουν το κατηγορητήριο για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του κομμουνιστικού κινήματος. Οι αετοί των βουνών στο β’ αντάρτικο που ζούσαν με την παρέα της ψείρας, έτρωγαν ένα κομμάτι ξερό ψωμί και πολεμούσαν το μοναρχοφασισμό για μία ελεύθερη και λαοκρατούμενη πατρίδα, που ζούσαν μήνες διωγμένοι στην παρανομία, τις φυλακές και τις εξορίες πρέπει να μπουν στο μικροσκόπιο των καθηγητάδων που ξεκοκαλίζουν διάφορα προγράμματα δηλώνοντας πως είναι αριστεροί! Πρόκειται για μία ξεκάθαρη βρισιά στον Μαρξ ο οποίος μας τροφοδότησε με τη θέση: «οι φιλόσοφοι μέχρι τώρα ερμήνευαν τον κόσμο, καιρός να τον αλλάξουμε», κηρύσσοντας με αυτό τον τρόπο το πέρασμα στη δράση. Ο πρόεδρος Μάο συνέχισε στον ίδιο δρόμο λέγοντας πως «το κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη» και έγραψε μια σπουδαία μπροσούρα «Για την πράξη».
Εννοούμε, λοιπόν, πώς για να είσαι επαναστάτης κομμουνιστής πρέπει να έχεις μία ανάλογη στάση ζωής και πως όλες οι συμπεριφορές και δραστηριότητές σου εκπορεύονται, καθορίζονται και νοηματοδοτούνται από αυτό το ιδανικό. Γνωρίζουμε βεβαίως ότι το καπιταλιστικό σύστημα με χιλιάδες τρόπους και από χιλιάδες πόρους σταλάζει στους ανθρώπους όλη τη βορβορώδη παρακμή του. Τον άλογο ανταγωνισμό, το μίσος στους άλλους, τη λατρεία του χρήματος, τη ματαιοδοξία, την επίδειξη, τις έωλες απαντήσεις, το σεξισμό, την πατριαρχία, την αντιπαλότητα στον φτωχό, τον πρόσφυγα, τον άνεργο. Μας μαθαίνει να μισούμε τον αγώνα, την απεργία, τον άνθρωπο άλλου χρώματος, θρησκείας ή σεξουαλικής προτίμησης, τον άθεο, τον Παλαιστίνιο, τους αγωνιστές, τους κομμουνιστές κλπ. Αυτό το πρόσωπο του τέρατος σιγά σιγά το συνηθίζουμε και στο τέλος καταλήγουμε οι ίδιοι… τέρατα.
Το ασφαλέστερο φίλτρο για να μην καταλήξουμε δούλοι του συστήματος είναι η πράξη και η στάση ζωής. Τι σημαίνει αυτό; Ο κατάλογος είναι μακρύς αλλά σημαντικός. Να υπερασπιστούμε urbi et orbi (σε πόλεις και σε χωριά) τις αξίες μας κόντρα στη σιωπή και τη συναίνεση. Να δείχνουμε σεβασμό σε πρόσωπα και πράγματα που κίνησαν ή κινούν την ιστορία προς τα μπρος. Να έχουμε πάντα αναπεπταμένες τις σημαίες της ισότητας, της πρότυπης ελευθερίας, της ταξικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης. Να βελτιώνουμε τον εαυτό μας με αυτομόρφωση και σιγουριά. Να παίρνουμε μέρος σε όλα τα ταξικά γεγονότα του καιρού και του χώρου μας χωρίς δισταγμό και υπαναχώρηση. Αν θέλουμε να δηλώνουμε την αγάπη μας στους ανθρώπους, πρέπει με γνώση και λογισμό να μισούμε το απάνθρωπο κοινωνικό σύστημα που γεννάει φτώχεια, αδικία, φασισμό και πόλεμο. Αλλιώτικα, να συνδέσουμε τη γνώση με τη ζωή και τις καθημερινές συνάφειές μας.
Οι κομμουνιστές και όσοι δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό δεν είναι ζυμωμένοι με τα υλικά μιας άλλης εποχής αλλά σίγουρα εμπνέονται με ιδανικά που οδηγούν σε αυτήν. Είναι αυτοί για τους οποίους θα πουν «διαφωνώ μαζί τους αλλά τους εκτιμώ, τους σέβομαι, μπορεί και να τους θαυμάζω». Να ζούμε έτσι ώστε ο λόγος μας να γίνεται νύχι-κρέας με τη στάση ζωής μας.
