Αν υπάρχουν δύο λέξεις τις οποίες μισεί έως θανάτου η άρχουσα τάξη είναι αυτές της οργάνωσης του λαού και της επανάστασης. Τόνοι μελανιού έχουν χυθεί για να γανωθούν τα μυαλά των ανθρώπων, να δυσφημιστούν οι παραπάνω έννοιες, να ριχτούν στο πυρ το εξώτερο και να γίνουν συνώνυμες της κόλασης, της αντιανθρώπινης δράσης, του σκότους και του ερέβους.
Την ίδια στιγμή ακούμε και βλέπουμε τα πλοκάμια των μπουρζουάδων να διαφημίζουν την τάδε ή τη δείνα τους οργάνωση και να ταυτίζουν την επανάσταση με τα πάντα εκτός από την πολιτικοκοινωνική ανατροπή. Μας καλούν να κάνουμε επανάσταση στο ντύσιμο, το φαγητό, την επιπλοποιία, το αυτοκίνητο κλπ, εκτός από ένα: αυτό που οδηγεί στην ανατροπή τους. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, που λέει στις ευφυείς στιγμές του ο σοφός λαός.
Η οργάνωση αποτελεί τη στοιχειώδη κίνηση του ανθρώπου μετά τις ενστικτώδεις δράσεις του, δηλαδή την επιβίωση και την αναπαραγωγή που είναι οι ζωικές ορμές του. Πραγματικά δεν μπορούμε να σκεφτούμε κανέναν τομέα της κοινωνικής δραστηριότητας ο οποίος να μην εμπεριέχει την στοιχειώδη οργάνωση. Σύλληψη σχεδίου, απόκτηση υλικών, χώρου και χρόνου, εκτέλεση. Από το χωράφι έως στο πανεπιστήμιο και από το σπίτι ως την εκδρομή, υπάρχει και εκτυλίσσεται όλο το προτσές (διαδικασία) της οργάνωσης, που προϋποθέτει μυαλό και χέρια. Δηλαδή τη σύμμειξη πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας. Ακόμα και τα ανώτερα θηλαστικά χρησιμοποιούν την ενστικτώδη οργάνωση για να κυνηγήσουν, να φάνε, να προστατευτούν. Πράγματα απλά, θα μου πεις, σχεδόν αυτονόητα. Και όμως! Όταν φτάνουμε στο κοινωνικοπολιτικό επίδικο αρχίζει η σκοπιμότητα και η ανοησία τον χαβά της. Δηλαδή αρχίζει η συμμαχία της αστικής και μικροαστικής σκέψης να σπάζει κόκαλα.
-Μα είναι δυνατόν να οργανωθούμε;
-Και τι κέρδισε ο οργανωμένος κόσμος;
-Και τι θα πει ο γείτονας;
Έτσι κάθε συλλογικότητα, όπως είναι το κόμμα, το σωματείο, ο σύλλογος κλπ, σκοντάφτει πάνω στο θεριεμένο «εγώ» που νομίζει, ναι νομίζει, ότι είναι ένας μικρός θεός των πραγμάτων και πως μπορεί με τα χέρια του και με το νου του να τα βγάλει πέρα χωρίς οργάνωση, δηλαδή μόνο με σύμμαχο την αυθορμησία και την τυχαιότητα. Σαν να λέμε ότι οι πυραμίδες της Αιγύπτου έγιναν από θαύμα, τα γεφύρια της Ηπείρου το ίδιο, το οχτάωρο επίσης, τα δικαιώματα των γυναικών το ίδιο και τράβα κορδέλα.
Αν δεν είναι νοητική τραγωδία, είναι ανέκδοτο επιθεώρησης.
Το δεύτερο μεγάλο αστικό ψέμα είναι η αποτυχία των επαναστάσεων. Βέβαια, όταν αναφέρονται σε αυτές υπογραμμίζουν τις σύγχρονες και επίκαιρες, αυτές δηλαδή που συγκλονίζουν τα θεμέλια της αστικής κυριαρχίας. Διότι, οι παραμυθογράφοι του κατεστημένου δεν έχουν κανένα λόγο να αναφέρονται στο 1821, τη γαλλική επανάσταση (1789), την αγγλική (1648), το Σπάρτακο, τις επαναστάσεις στη βιομηχανία και την τεχνολογία (τροχός, πυξίδα, φάρμακα κλπ). Αλλά τα παραπάνω τα βάζουν στο ιστορικό ψυγείο, τα παγώνουν στο χρόνο μακριά από εμάς, προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι «ο Ροβεσπιέρος πέθανε» και ότι τα πράγματα σήμερα άλλαξαν.
Πώς λέει το γνωστό τραγούδι: «έβγαλε βρόμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε…». Αλλά η κοινωνική ανατροπή έγινε δεκάδες φορές στον πλανήτη και τα παραδείγματα Ρωσίας-Κίνας και άλλων χωρών είναι τόσο κοντά μας που είναι οδηγοί ακλόνητοι και φάροι φωτεινοί. Η κοινωνική επανάσταση που οδηγεί στο σοσιαλισμό αποτελεί νομοτέλεια και αργά ή γρήγορα θα λάβει σάρκα και οστά. Όταν η πολιτική πρωτοπορία (δηλαδή το επαναστατικό κόμμα) σμίξει με τις μάζες και το πολιτικό του πρόγραμμα γίνει κτήμα τους. Όταν ο σπινθήρας βάλει φωτιά στα ξερόχορτα (αντικειμενικές συνθήκες) και η κοινωνική οργή δεν θα βγαίνει από την κάλπη και τα καλοσυνάτα πρόσωπα αλλά από τις σφιγμένες γροθιές εργατών, αγροτών, νέων, απόκληρων, αδύναμων. Μα για να γίνουν τα παραπάνω, που θα γίνουν, χρειάζεται να πιστέψουμε στο λεξικό της αντίστασης και να το κάνουμε πράξη.
