Πριν από λίγες μέρες η ΚΕ του ΚΚΕ δημοσιοποίησε την απόφασή της μπροστά στην εκλογική μάχη.
Αφού περιγράφεται στο πολυσέλιδο κείμενο η πολιτική κατάσταση και οι πολιτικές δυνάμεις, το κείμενο καταλήγει στην πρόταση του ΚΚΕ μπροστά στις επικείμενες εκλογές. Μάλιστα, ευθαρσώς αναφέρεται στο κείμενο πως το ΚΚΕ: «… είναι το μόνο κόμμα που έχει πρόταση και Πρόγραμμα που μας βγάζει από τα σημερινά αδιέξοδα…».
Και σε ξεχωριστό κεφάλαιο, με τον τίτλο «Υπάρχει διέξοδος στη σημερινή σήψη και βαρβαρότητα» αναφέρεται:
«Είναι η πολιτική του ΚΚΕ, το μόνο ριζικά διαφορετικό σχέδιο, που δίνει απάντηση σε όλα τα φλέγοντα προβλήματα από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, από τη σκοπιά της προοπτικής της εργατικής εξουσίας και του σοσιαλισμού. Προοπτική που παλεύουμε από σήμερα, δίνοντας μάχη για να δυναμώσει η εργατική – λαϊκή οργάνωση και πάλη, ο προσανατολισμός της. Φυσικά σήμερα, στις εκλογές, μπορεί να μην κρίνεται το ζήτημα καπιταλισμός – σοσιαλισμός, όμως κρίνεται εάν θα ανοίξει ένας δρόμος για αυτή την προοπτική. Το ΚΚΕ […] είναι προγραμματικά και οργανωτικά έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του, με τη θέληση και την ενεργή συμμετοχή της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού, για την προοπτική αυτή, για την εργατική – λαϊκή διακυβέρνηση και εξουσία…».
Αυτή είναι η σταθερή επωδός του ΚΚΕ στις σημερινές συνθήκες, απέναντι στα φλέγοντα προβλήματα των λαϊκών μαζών, της τρομερής ακρίβειας, των καθηλωμένων μισθών και της φτωχοποίησης της κοινωνίας, των ιδιωτικοποιήσεων και της διάλυσης κάθε δημόσιας πρόνοιας και κοινωνικής στήριξης. Η μάχη υποτίθεται για την αλλαγή της εξουσίας, η μάχη για την εργατική – λαϊκή διακυβέρνηση και εξουσία, η μάχη δήθεν για την ανατροπή του καπιταλισμού και, υποτίθεται, η μάχη για το σοσιαλισμό.
Μπορεί, λέει το ΚΚΕ, στις εκλογές αυτές να μην κρίνεται το ζήτημα «καπιταλισμός – σοσιαλισμός». Για φαντάσου! Αλλά, σίγουρα, λέει, κρίνεται το άνοιγμα του δρόμου για αυτή την προοπτική. Μπορεί, δηλαδή, στις επόμενες ή στις μεθεπόμενες εκλογές να κριθεί, εν τέλει, και αυτό το ζήτημα.
Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς;
Ότι, σε αυτές τις συνθήκες της μεγάλης υποχώρησης και της κατάστασης στην οποία βρίσκεται το λαϊκό και το κομμουνιστικό κίνημα, το ΚΚΕ θέτει ως άμεσο ζήτημα την προοπτική της αλλαγής της εξουσίας; Λες και, άμα το λες, και μάλιστα πολλές φορές, τότε θα γίνει. Τόσο παιδιαρίστικα και τόσο ανώριμα.
Ή ότι το ζήτημα «καπιταλισμός – σοσιαλισμός» μπορεί να κριθεί στο εκλογικό παραβάν σε κάποια εκλογική αναμέτρηση; Τόσο εύκολα, τόσο αβασάνιστα, τόσο ειρηνικά και ανώδυνα;
Το ζήτημα, όμως, της αλλαγής της εξουσίας, που θέτει στην ημερήσια διάταξη το ΚΚΕ, δεν αποτελεί κάποιο λάθος της ηγεσίας του στην εκτίμηση του συσχετισμού δυνάμεων, της ωριμότητας και οργανωτικότητας του κινήματος. Ούτε πρόκειται απλώς για αφόρητο σεχταρισμό. Δεν είναι κάτι που του ξέφυγε ή είναι αποτέλεσμα υπερεκτίμησης των δυνατοτήτων του λαϊκού παράγοντα. Αντίθετα, αποτελεί συστατικό στοιχείο της γραμμής του.
Λέγοντας αυτά, που ακούγονται ωραία και ευχάριστα, σαν γλυκό νανούρισμα στη βάση του, δεν λέει και, κυρίως, δεν κάνει αυτά που θα όφειλε να κάνει ένα κόμμα που διαθέτει τις δυνάμεις που έχει το ΚΚΕ στο μαζικό κίνημα.
Θέτοντας ως στόχο την, υποτίθεται, ανατροπή του καπιταλισμού, στην πραγματικότητα φράζει το δρόμο στην πάλη που πρέπει να αναπτυχθεί σήμερα. Κλείνει το δρόμο στον αναγκαίο στόχο της συγκέντρωσης δυνάμεων πάνω σε συγκεκριμένα αιτήματα πάλης, κλαδικά και γενικότερα, για την απόκρουση και την ανατροπή της πολιτικής που εφαρμόζεται σήμερα.
Όλη αυτή η γραμμή της υποτιθέμενης αντικαπιταλιστικής ανατροπής, που προβάλλει το ΚΚΕ, αποτελεί την κάλυψη, με ψευτοεπαναστατικά λόγια, της φυγομαχίας απέναντι στα πραγματικά προβλήματα και στον αναγκαίο αγώνα για την ανάπτυξη ενός παλλαϊκού αγωνιστικού μετώπου. Είναι η μάσκα για να κρύψει την έλλειψη πίστης στο μαζικό κίνημα και στις δυνατότητές του να ανασχέσει την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. Είναι η στάχτη στα μάτια για να σκεπάσει τη γραμμή του συμβιβασμού και της προσαρμογής, με «αριστερές» κραυγές, στα πλαίσια του αστικού συστήματος.
Το ΚΚΕ αρνείται να θέσει τις δυνάμεις του, τις οποίες αποκοιμίζει με εύηχα σενάρια για την ανατροπή που έρχεται, στην υπηρεσία μιας πλατιάς, μαχητικής συσπείρωσης εργατολαϊκών δυνάμεων και της διεξαγωγής αποφασιστικών αγώνων για αυξήσεις στους μισθούς και για το μπλοκάρισμα των αντεργατικών μέτρων που πέρασαν, έρχονται και θα έρθουν.
Πέρα από ανώδυνες απεργιακές ντουφεκιές, όπως η πρόσφατη απεργία ορισμένων σωματείων του ΠΑΜΕ, που τίποτε δεν έχει να ζηλέψει από το …«αγωνιστικό πρόγραμμα» της ΓΣΕΕ, τίποτε δεν έχει να επιδείξει το ΚΚΕ στο μαζικό κίνημα. Λόγια μεγάλα και βροντερά, υποσχέσεις για κλιμάκωση, ανώδυνες ντουφεκιές στον αέρα, συμβολικές διαμαρτυρίες και αγωνιστική απραξία.
Και, παράλληλα, η σταθερή πολιτική της διάσπασης του κινήματος: χωριστές συνελεύσεις, χωριστές συγκεντρώσεις, χωριστές απεργίες.
Κομπάζει η ηγεσία του ΚΚΕ πως κερδίζει εκλογικές νίκες στους μεγάλους συνδικαλιστικούς φορείς. Δεύτερη δύναμη στη ΓΣΕΕ, πρώτη στην ΑΔΕΔΥ, πρώτη στους εκπαιδευτικούς, πρώτη στους φοιτητές κλπ. Και, ταυτόχρονα, όσο πληθαίνουν οι πρωτιές του ΚΚΕ, τόσο αναπτύσσονται η απραξία και η παράλυση του συνδικαλιστικού κινήματος, τόσο δυναμώνουν τα φαινόμενα της απομαζικοποίησης και του εκφυλισμού των μαζικών διεργασιών και διαδικασιών.
Στο φοιτητικό κίνημα πέρασαν οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί για τη διαγραφή εκατοντάδων χιλιάδων πραγματικών φοιτητών, που βαφτίστηκαν «αιώνιοι», και δεν άνοιξε ρουθούνι. Και η πρώτη δύναμη του φοιτητικού κινήματος, όπως συνεχώς υπενθυμίζει το ΚΚΕ, δεν μπορεί παρά να έχει -και έχει- τη μεγαλύτερη ευθύνη. Ούτε είναι τυχαίο ότι οι τελευταίες φοιτητικές εκλογές χαρακτηρίστηκαν από τη μεγαλύτερη αποχή και απομαζικοποίηση του φοιτητικού συνδικαλισμού.
Δεν είναι μόνο οι αγώνες που, με ευθύνη του ΚΚΕ, δεν έγιναν και δεν γίνονται. Είναι και η κατάληξη των αγώνων που έγιναν. Ο μεγαλύτερος πρόσφατος αγώνας στην ελληνική κοινωνία, αυτός των αγροτών, που κράτησε περίπου εξήντα μέρες χάρη στην αποφασιστικότητα και την πίεση της αγροτικής βάσης, καθώς και στην αλληλεγγύη της κοινωνίας, έσπασε όταν οι αγροτοσυνδικαλιστές του ΚΚΕ, παρά το ότι δεν πήραν τίποτε επιπλέον από την κυβέρνηση κατά τη συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου και παρά το ότι διαβεβαίωναν για το αντίθετο με τις συνήθεις μεγαλοστομίες τους, πρότειναν τον τερματισμό και το σπάσιμο του αγώνα.
Οι δυνάμεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στα αστικά κέντρα δεν πραγματοποίησαν όχι μόνο μια απεργία, αλλά ούτε καν ένα απογευματινό συλλαλητήριο συμπαράστασης στον αγώνα των αγροτών.
Λέει η ΚΕ του ΚΚΕ: «Το ΚΚΕ […] είναι προγραμματικά και οργανωτικά έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του, με τη θέληση και την ενεργή συμμετοχή της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού για την προοπτική αυτή, για την εργατική – λαϊκή διακυβέρνηση και εξουσία…».
Άρα, αφού το ΚΚΕ είναι έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του, δεν μένει τώρα τίποτε άλλο παρά να αναλάβει και ο λαός τις δικές του ευθύνες. Ο λαός, ωστόσο, που, όπως αναφέρεται και στο κείμενο της ΚΕ, συντηρητικοποιείται και διστάζει, καταπώς φαίνεται, να αναλάβει τις ευθύνες της μεγάλης ανατροπής που τόσο μεγαλόψυχα του ετοίμασε η ηγεσία του ΚΚΕ, είναι αυτός που, στο τέλος για το ΚΚΕ, θα φέρει και την ευθύνη.
Πρόκειται για μια αντίληψη ξένη και εχθρική προς την Αριστερά, πέρα για πέρα ασύμβατη με τις αρχές της.
Το ΚΚΕ στη Βουλή
Στο κείμενό της η ΚΕ επαναλαμβάνει πολλές φορές την αξία της ενίσχυσης του ΚΚΕ, μέσα και έξω από τη Βουλή και ιδιαίτερα μέσα, αναπαράγοντας τις αστικές θεωρίες της χαμένης ψήφου και σκορπώντας με το τσουβάλι κοινοβουλευτικές ψευδαισθήσεις και αυταπάτες.
Ας αναφερθούμε σε ορισμένα στιγμιότυπα από την παρουσία του ΚΚΕ στη Βουλή που η ηγεσία του τόσο πολύ αυτοθαυμάζεται γι’ αυτή.
Ο Γιώργος Λαμπρούλης, βουλευτής του ΚΚΕ, καταλαμβάνει τη θέση του αντιπροέδρου της Βουλής. Τι δουλειά έχει, άραγε, ένα κόμμα κομμουνιστικό και, όπως δηλώνει, επαναστατικό, που θέλει εδώ και τώρα να ανατρέψει το αστικό σύστημα, να υπηρετεί τέτοιους ανώτατους θεσμικούς ρόλους και θώκους και να διαφυλάσσει τον Κανονισμό και την εύρυθμη λειτουργία της Βουλής του αστικού συστήματος;
Από τη θέση αυτή, ο Λαμπρούλης αρνήθηκε τη δημοσιοποίηση επιβαρυντικών για την κυβέρνηση στοιχείων σχετικά με την υπόθεση των Τεμπών, για να δεχθεί στη συνέχεια τα συγχαρητήρια του Κακλαμάνη, προέδρου της Βουλής:
«Συγχαίρω τον Γιώργο Λαμπρούλη, γιατί λειτούργησε άψογα και σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής» (Φεβρουάριος 2025).
Σε άλλη συνεδρίαση της Βουλής, απέναντι στην υποψηφιότητα της κυβέρνησης για την ανανέωση της θητείας του Στουρνάρα, του κεντρικού τραπεζίτη της ξένης και εγχώριας ολιγαρχίας και ορκισμένου εχθρού των λαϊκών δικαιωμάτων, το ΚΚΕ, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, ψήφισαν «παρών»!
Ο εισηγητής του ΚΚΕ, Νίκος Κατσώτης, όπως μας πληροφορεί ο «Ριζοσπάστης» στις 27/5, «…εξήγησε πως πάγια θέση του ΚΚΕ σε σχέση με τους διορισμούς προσώπων σε δημόσιες αρχές είναι η ψήφος “παρών”, ακριβώς γιατί δεν είναι θέμα προσώπου, αλλά πολιτικής που ασκείται συνολικά».
Ψέματα! Στην προηγούμενη ψηφοφορία, που έγινε το 2014, όταν εκλέχθηκε για πρώτη φορά ο Στουρνάρας, το ΚΚΕ ψήφισε κατά. Όπως κατά ψήφισε και το 2008, όταν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος ανέλαβε ο Προβόπουλος. Άρα, μόνο πάγια δεν είναι η τακτική του ΚΚΕ για τους διορισμούς προσώπων σε δημόσιες αρχές.
«Τα σκάνδαλα και τα άλλα εγκλήματα σε βάρος του λαού είναι στο DNA του σάπιου συστήματος, του κράτους και της ΕΕ».
Αυτός είναι ο κεντρικός τίτλος της ομιλίας του Δημήτρη Κουτσούμπα στη Βουλή για το κράτος δικαίου, όπως τον παραθέτει ο «Ριζοσπάστης».
Αυτή είναι και η βασική επωδός των στελεχών του ΚΚΕ στα τηλεοπτικά κανάλια και στις δημόσιες τοποθετήσεις τους, στα κείμενα και στα άρθρα τους: ότι τα σκάνδαλα και η διαφθορά είναι εγγεγραμμένα στο DNA του καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι, όμως, πετούν το μπαλάκι των συγκεκριμένων ευθυνών της κυβέρνησης για τα καραμπινάτα σκάνδαλά της στην εξέδρα του καπιταλιστικού συστήματος γενικώς και αορίστως.
Όλα τα σκάνδαλα, πάσης φύσεως, γεννιούνται και αναπτύσσονται στο έδαφος του καπιταλισμού. Αυτό είναι γνωστό και δεν αποτελεί κάποια καινούργια διαπίστωση του ΚΚΕ.
Όμως, τα συγκεκριμένα σκάνδαλα που αφορούν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου τα «γαλάζια παιδιά» πιάστηκαν με τη γίδα στην πλάτη, οι υποκλοπές και η σκοτεινή υπόθεση των παρακολουθήσεων, η υπόθεση Λαζαρίδη, που πιάστηκε ως κοινός απατεώνας, καθώς και η υπόθεση της Βιολάντας και της ανεξέλεγκτης λειτουργίας επιχειρήσεων με τα συνεχή εργατικά ατυχήματα, έχουν συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο.
Αφορούν την κυβέρνηση που κυβερνά επί επτά χρόνια το κράτος σαν να αποτελεί λάφυρό της, την κυβέρνηση των «αρίστων», της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, που διαχειρίζονται την αστική εξουσία και αποτελούν την αιχμή του δόρατος της καπιταλιστικής κυριαρχίας, εφαρμόζοντας στο σύνολό της την αντιλαϊκή πολιτική.
Η ρητορική του ΚΚΕ περί του καπιταλιστικού συστήματος, που αφήνει στο απυρόβλητο την κυβέρνηση, και η πολιτική που διαχέει τις ευθύνες γενικώς και αορίστως στον καπιταλισμό, στο σύστημα και στο κράτος, λειτουργούν στην πράξη ως στήριγμα της κυβέρνησης και όχι ως αντίπαλός της. Συμβάλλουν στη συγκάλυψη και στο κουκούλωμα των κυβερνητικών ευθυνών, μεταθέτοντάς τες στο «σύστημα» και αναπαράγοντας, από τα αριστερά δήθεν, το κυβερνητικό αφήγημα ότι «όλοι φταίνε».
Το Δεκέμβριο του 2022 το ΚΚΕ υπερψήφισε στη Βουλή, μαζί με όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου, το έκτακτο επίδομα των 600 ευρώ στα Σώματα Ασφαλείας, κάτω από τις ευχαριστίες του Μητσοτάκη για το ρόλο που επιτελούν στην ελληνική κοινωνία. Μία μόλις ημέρα πριν είχε σημειωθεί νέο κρούσμα κρατικής και αστυνομικής αυθαιρεσίας, με τη δολοφονία ενός ακόμη Ρομά από αστυνομικά πυρά.
Ούτε στη Βουλή ούτε και έξω από αυτήν το ΚΚΕ αρθρώνει την παραμικρή κουβέντα απέναντι στον κατάπτυστο θεσμό της χρηματοδότησης των κομμάτων από το αστικό κράτος. Αντίθετα, συμμετέχει οργανικά σε αυτόν, με το χέρι απλωμένο, εισπράττοντας τακτικές και έκτακτες κρατικές χρηματοδοτήσεις πολλών εκατομμυρίων ευρώ.
Με τη στάση του προσφέρει το αριστερό άλλοθι στην οικειοποίηση κρατικών πόρων, που προέρχονται από τον ιδρώτα και τη φορολογία του λαού, για τις ανάγκες των αστικών κομμάτων. Νομιμοποιεί και συμμετέχει στην καταχρηστική αξιοποίηση του δημόσιου χρήματος, που το αστικό σύστημα αντλεί από το λαό για να χρηματοδοτεί νόμιμα τα κόμματά του, διαμορφώνοντας παράλληλα σχέσεις οικονομικής εξάρτησης και με τα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται ως «αριστερά».
Έλεγε ο Δημήτρης Κουτσούμπας τον Απρίλιο του 2024 στη Βουλή, απευθυνόμενος στον Άδωνι Γεωργιάδη: «Το γεγονός ότι μια τέτοια οργάνωση, η Χαμάς, όπως την είπατε, τρομοκρατική, πήγε και έκανε αυτή την ενέργεια, ξέρετε ότι κι εμείς, όπως και όλο το ελληνικό κοινοβούλιο και ο ελληνικός λαός, είμαστε μέρα με τη νύχτα στις θέσεις μας, ιδεολογικά και πολιτικά, και για τις μορφές πάλης που χρησιμοποιούν τέτοιες οργανώσεις, και το έχουμε δηλώσει ξεκάθαρα. Και αντίθετα δημιουργούν πολλά προβλήματα…».
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς στα λόγια αυτά του Κουτσούμπα;
Πλήρης ταύτιση με το Γεωργιάδη και με όλα τα κόμματα της ακροδεξιάς και της ξένης υποτέλειας στην από κοινού καταδίκη της Χαμάς και όλων των δυνάμεων της ένοπλης παλαιστινιακής αντίστασης. Πλήρης ταύτιση με τα κόμματα της στρατηγικής συνεργασίας με το Ισραήλ και ουσιαστική αναπαραγωγή της σιωνιστικής και ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας περί «παλαιστινιακής τρομοκρατίας», όπου τα θύματα βαφτίζονται θύτες. Και, ταυτόχρονα, υποβολή διαπιστευτηρίων στο αστικό πολιτικό σύστημα της χώρας: δηλώσεις νομιμοφροσύνης ότι το ΚΚΕ δεν υποστηρίζει καμία από τις δυνάμεις που το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα χαρακτηρίζει τρομοκρατικές.
Και αν έτσι στέκεται το ΚΚΕ απέναντι στο παλαιστινιακό κίνημα και στις οργανώσεις του, τα ίδια -και ακόμη περισσότερο- καθόρισαν τη στάση του απέναντι στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Το ΚΚΕ τοποθετείται καταγγελτικά απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο γενικώς, τηρώντας όμως από εκεί και πέρα ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε επιτιθέμενους και αμυνόμενους και αρνούμενο να στηρίξει το δίκαιο πόλεμο του ιρανικού λαού για την υπεράσπιση της πατρίδας του. Με τον τρόπο αυτό δίνει, για μία ακόμη φορά, τα διαπιστευτήριά του ότι δεν στηρίζει δυνάμεις που το αστικό πολιτικό σύστημα της χώρας και οι ιμπεριαλιστές προστάτες του χαρακτηρίζουν τρομοκρατικές.
Αν το ΚΚΕ για την αλληλεγγύη προς το παλαιστινιακό κίνημα αρνήθηκε να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε κοινή διαδήλωση και απείχε από δεκάδες κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν, προβάλλοντας αποκλειστικά τις δικές του κομματικές συγκεντρώσεις, στον πόλεμο κατά του Ιράν δεν πραγματοποίησε ούτε αυτές, τηρώντας ουσιαστικά σιωπητήριο απέναντι στα αμερικανοϊσραηλινά εγκλήματα και στο δίκαιο αγώνα του ιρανικού λαού.
