Γραφείο Τύπου του Μ-Λ ΚΚΕ
Σε τροχιά μεγάλης ρευστότητας μπαίνει το πολιτικό σκηνικό, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη, παρά τις θριαμβολογίες και την προκλητική στήριξη των μεγάλων μέσων ενημέρωσης, δεν μπορεί να ανακόψει τη φθορά της. Η ακρίβεια, οι καθηλωμένοι μισθοί, η φοροληστεία, η διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, τα σκάνδαλα και το έγκλημα των Τεμπών συσσωρεύουν αγανάκτηση και αποδοκιμασία. Η παντοδυναμία του 41% αποτελεί πλέον μακρινή ανάμνηση.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, ο Μητσοτάκης επιχείρησε στη ΔΕΘ να στήσει μία ακόμη κακόγουστη προεκλογική παράσταση. Μοίρασε υποσχέσεις, επιδόματα και φορολογικές «ελαφρύνσεις», προσπαθώντας να παρουσιάσει σαν γενναίες παροχές ένα μικρό μέρος από όσα άρπαξε η κυβέρνησή του από το λαό. Μιλά για ανάπτυξη και πλεονάσματα, όταν η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων βρίσκεται στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η λαϊκή οικογένεια αδυνατεί να πληρώσει το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα και το νοίκι. Ανάπτυξη υπάρχει. Αλλά για τις τράπεζες, τους εφοπλιστές, τους ενεργειακούς ομίλους και το μεγάλο κεφάλαιο.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκάλυψε ξανά τη σαπίλα του κυβερνητικού μηχανισμού. Ημέτεροι, μεσάζοντες και κομματικοί παράγοντες λυμαίνονταν τις αγροτικές επιδοτήσεις, ενώ οι πραγματικοί αγρότες οδηγούνται στην καταστροφή. Η κυβέρνηση, κατά τη γνωστή τακτική της, «δεν γνώριζε». Όπως δεν γνώριζε για τις υποκλοπές, όπως δεν γνώριζε για την εγκατάλειψη των σιδηροδρόμων, όπως δεν γνωρίζει τίποτε κάθε φορά που αποκαλύπτονται οι εγκληματικές ευθύνες της.
Τριάμισι χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν βρίσκεται στο εδώλιο. Οι υπεύθυνοι κρύβονται πίσω από σταθμάρχες, υπηρεσιακούς παράγοντες, εξεταστικές επιτροπές και δικονομικά τεχνάσματα. Όμως οι μεγαλειώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις απέδειξαν πως το ποτάμι της οργής δεν γυρίζει πίσω. Τα Τέμπη έγιναν σύμβολο μιας εξουσίας που θυσιάζει ανθρώπινες ζωές στο βωμό του κέρδους και ύστερα επιστρατεύει κράτος, κυβέρνηση και εξωνημένα μέσα ενημέρωσης για να συγκαλύψει το έγκλημα. Η δίκη άρχισε χωρίς πολιτικούς κατηγορούμενους, παρά την επίμονη λαϊκή απαίτηση για απόδοση όλων των ευθυνών.
Και ενώ για μισθούς, συντάξεις, νοσοκομεία και σχολεία «δεν υπάρχουν χρήματα», δισεκατομμύρια σκορπίζονται για πολεμικούς εξοπλισμούς, F-35 και την ισραηλινή «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η Ελλάδα μετατρέπεται ολοένα περισσότερο σε αμερικανοΝΑΤΟϊκό ορμητήριο, συνένοχη των σιωνιστών εγκληματιών, ενώ ο ελληνικός λαός πληρώνει το λογαριασμό και γίνεται στόχος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Η κυβερνητική φθορά πυροδοτεί νέες διεργασίες. Από τα δεξιά, ο Σαμαράς επιχειρεί να εκφράσει τα τμήματα της παραδοσιακής Δεξιάς που απομακρύνονται από τον Μητσοτάκη, προβάλλοντας μια εθνικιστική και δήθεν «πατριωτική» γραμμή. Ο άνθρωπος όμως που κυβέρνησε με τα μνημόνια, την ΕΕ, το ΔΝΤ, την καταστολή και την υποτέλεια εμφανίζεται τώρα σαν αντίπαλος του συστήματος! Έλεος!
Από την άλλη, ο Τσίπρας επιστρέφει με την ΕΛ.Α.Σ., επιχειρώντας να αναστήσει τις αυταπάτες μιας νέας «προοδευτικής διακυβέρνησης». Ο πρωθυπουργός που μετέτρεψε το «Όχι» του δημοψηφίσματος σε «Ναι», υπέγραψε νέο μνημόνιο, επέκτεινε τις αμερικανικές βάσεις και έδεσε ακόμη στενότερα τη χώρα στο ΝΑΤΟ, ζητά ξανά να παρουσιαστεί σαν σωτήρας. Η χρησιμοποίηση μάλιστα του ιστορικού ονόματος ΕΛΑΣ για ένα ακόμη κόμμα αστικής διαχείρισης αποτελεί βάναυση καπηλεία των αγώνων και των θυσιών του λαού.
Μητσοτάκης, Τσίπρας, Σαμαράς, ΠΑΣΟΚ και οι κάθε λογής επίδοξοι «σωτήρες» διαφωνούν για το ποιος θα κρατήσει το τιμόνι. Συμφωνούν όμως στο δρόμο: ΕΕ, ΝΑΤΟ, εξάρτηση, μεγάλο κεφάλαιο και αντιλαϊκή πολιτική. Η πραγματική διέξοδος δεν βρίσκεται στην ανακύκλωση των ίδιων προσώπων, αλλά στην ανάπτυξη μαζικών λαϊκών αγώνων ενάντια στους ξένους και ντόπιους δυνάστες.
11/9/2026
