Η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης στις ΣΣΕ θεσπίστηκε με το άρθρο 7 του Ν.1876/1990 και προβλέπει ότι αν ένας εργαζόμενος καλύπτεται ταυτόχρονα από περισσότερες ΣΣΕ (π.χ. κλαδική και επιχειρησιακή), τότε εφαρμόζεται η ρύθμιση που του παρέχει καλύτερους όρους εργασίας.
Εφαρμόζεται δε όχι μόνο στη σχέση συλλογικής και ατομικής σύμβασης εργασίας, αλλά και στη σχέση περισσοτέρων πηγών (νόμου, συλλογικής σύμβασης εργασίας, κανονισμού, ατομικής σύμβασης) διαφορετικής ιεραρχικής βαθμίδας. Συνεπώς, αν μια επιχειρησιακή ΣΣΕ προβλέπει ευνοϊκότερους όρους από την αντίστοιχη κλαδική, τότε υπερισχύουν οι πρώτοι.
Ωστόσο, τα μνημόνια έφεραν μια σωρεία εξαιρέσεων που, ουσιαστικά, έκαναν ανεφάρμοστη την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης. Έτσι, με τη μνημονιακή ρύθμιση μπορούν πχ να εφαρμόζονται χειρότερες ΣΣΕ σε επιχειρησιακό και τοπικό επίπεδο από τις αντίστοιχες κλαδικές.
Η «κοινωνική συμφωνία κυβέρνησης και εθνικών κοινωνικών εταίρων» δεν άλλαξε τίποτε και σε αυτό το καίριο ζήτημα εφαρμογής των ΣΣΕ.
