Έχοντας διασφαλίσει την πρώτη θέση με διαφορά (40% έναντι 23% των Χριστιανοδημοκρατών σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις), το ερώτημα για την εκλογική αναμέτρηση στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ στην ανατολική Γερμανία είναι αν θα μπορέσει η ακροδεξιά AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) να σχηματίσει την πρώτη αυτοδύναμη ανοιχτά ακροδεξιά κυβέρνηση σε γερμανικό κρατίδιο από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η AfD φαίνεται να διπλασιάζει το ποσοστό της σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, ενώ το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) χάνει πάνω από 14% (37% στις εκλογές του 2021). Το άλλοτε κραταιό SPD (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) κινείται περίπου στο 8-9% και το Die Linke (Η Αριστερά) γύρω στο 13%, σημειώνοντας μια μικρή πτώση σε σχέση με τις προηγούμενες κρατιδιακές εκλογές.
Ο Ούλριχ Ζίγκμουντ, υποψήφιος πρωθυπουργός του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, πίσω από τα χαμόγελα, τις φωτογραφίες και τις χειραψίες επιχειρεί να κρύψει τις βαθιά ακροδεξιές θέσεις του ίδιου και του κόμματός του. Το 2023 είχε παρευρεθεί στη «μυστική συνάντηση» ακροδεξιών, φασιστών και νεοναζί στο Πότσνταμ, όπου βασικό θέμα αποτέλεσαν οι απελάσεις μεταναστών. Η συνάντηση αυτή είχε προκαλέσει τέτοιες αντιδράσεις, που ακόμα και η AfD αναγκάστηκε να δηλώσει πως τα στελέχη της βρέθηκαν σε αυτήν με την προσωπική τους ιδιότητα και όχι εκφράζοντας θέσεις του κόμματος.
Παρόλο τον λαϊκισμό του Ζίγκμουντ, καθώς και την προσπάθεια της AfD να αποκρύψει τις ακροδεξιές και φασιστικές της καταβολές και ιδεολογικοπολιτικά βάθρα, ο υποψήφιος του κόμματος στο κρατίδιο της ανατολικής Γερμανίας φαίνεται πως δεν έχει κανένα πρόβλημα να συνεργάζεται με μέλη και στελέχη νεοναζιστικών οργανώσεων και να φωτογραφίζεται με οπαδούς του που χαιρετούν ναζιστικά. Άλλωστε, η αντιμεταναστευτική-αντιπροσφυγική ρητορική, ο εθνικισμός, η πάλη ενάντια στις αριστερές και κομμουνιστικές ιδέες αποτελούν κοινό ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο του φασισμού και της ακροδεξιάς.
Η επερχόμενη εκλογική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Αποτελεί συνέχεια της μεγάλης εκλογικής ανόδου του κόμματος τα τελευταία χρόνια και την κατάκτηση της δεύτερης θέσης στις τελευταίες ομοσπονδιακές εκλογές. Αποτελεί κομμάτι της ανόδου της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη.
Η ανάδειξη κυβερνήσεων με τη συμμετοχή ακροδεξιών κομμάτων σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες τα τελευταία χρόνια (Φινλανδία, Ιταλία, Ουγγαρία, Αυστρία, Σουηδία κ.ά.) αποτελεί μια νέα πολιτική πραγματικότητα σε μια Ευρώπη που παρακολουθεί αμήχανα την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα. Πλέον, η ακροδεξιά βρίσκεται στο κατώφλι της εξουσίας όχι μόνο στις περιφερειακές χώρες της ΕΕ, αλλά στον σκληρό πυρήνα της. Στις τρεις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές οικονομίες (Γερμανία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία), η ακροδεξιά έχει ήδη κατακτήσει τη δεύτερη θέση και διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία.
Η κατάρρευση των παραδοσιακών πολιτικών σχηματισμών της Δεξιάς και της Σοσιαλδημοκρατίας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα και η ραγδαία άνοδος της ακροδεξιάς οφείλεται πρώτα απ’ όλα στην πολιτική λιτότητας που εφάρμοσαν τα κόμματα αυτά την περίοδο της κρίσης. Ταυτόχρονα, η συμμετοχή στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο στο πλευρό της φασιστικής κυβέρνησης Ζελένσκι και η στοίχιση πίσω απ’ τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε μία πολεμική σύγκρουση της οποίας τις οικονομικές συνέπειες πληρώνουν με την πολιτική της ακρίβειας, της φοροληστείας και των υπέρογκων δαπανών για πολεμικούς εξοπλισμούς οι ευρωπαϊκοί λαοί, έχουν και αυτά με τη σειρά τους ενισχύσει την ακροδεξιά. Τέλος, η αντιμεταναστευτική-αντιπροσφυγική πολιτική των χριστινοδημοκρατικών και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, οι πνιγμοί, οι απελάσεις και οι επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών, των θυμάτων δηλαδή των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων που η ίδια η ΕΕ πραγματοποιεί και στηρίζει, όχι μόνο δεν αφαίρεσε ψήφους από τα ακροδεξιά κόμματα, αλλά αντίθετα, διαμόρφωσε το έδαφος για να εξαπλώσουν τα τελευταία το ρατσιστικό και εθνικιστικό τους δηλητήριο, την αντιδραστική αντιμεταναστευτική τους προπαγάνδα.
Ειδικότερα στη Γερμανία, η συμμετοχή Χριστιανοδημοκρατών, Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων σε κοινούς κυβερνητικούς συνασπισμούς τα τελευταία χρόνια και η εφαρμογή μιας βαθιά αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής δεν τους στοίχισε μόνο εκλογικά, αλλά συνέθλιψε κάθε αυταπάτη για τον πραγματικό τους χαρακτήρα, αποδεικνύοντας πως παρά τις επιμέρους διαφορές τους, μοιράζονται τους ίδιους σκοπούς για την εξυπηρέτηση του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Η άνοδος της AfD και η ανάδειξή της σε δεύτερη δύναμη στη Γερμανία αποτελεί συνέπεια της ανάγκης κάλυψης ενός πολιτικού κενού που διαμορφώνει η βαθιά πολιτική κρίση στην οποία έχει περιέλθει συνολικά η ΕΕ.
Αιτίες αυτής της κρίσης αποτελούν στην πραγματικότητα η μεγάλη υποχώρηση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία) έναντι των ανταγωνιστών τους (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) και η πολιτική του ακολουθητισμού απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η «ρήξη» στην οποία έχει περιέλθει το δυτικό στρατόπεδο σύμφωνα με τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς αποτελεί συνέπεια όχι μόνο της επιθετικής πολιτικής των ΗΠΑ, αλλά και της αδυναμίας του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού να χαράξει τη δική του αυτόνομη πολιτική, έχοντας περάσει αναπόφευκτα σε μία φάση βαθιάς παρακμής και υποχώρησης.
