Απεργιακές τουφεκιές και αδιέξοδοι σχεδιασμοί για το εργατικό κίνημα
Την Τετάρτη 24 Ιούνη, μια σειρά από συνδικάτα που ελέγχει το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ έχουν προκηρύξει απεργία, ανάμεσά τους η Ομοσπονδία Οικοδόμων, η Ομοσπονδία Τροφίμων-Ποτών, το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών και άλλα. Στην προμετωπίδα των αιτημάτων βρίσκονται η υπογραφή συλλογικής σύμβασης, οι αυξήσεις στους μισθούς, αιτήματα κατά της ελληνικής εμπλοκής στον πόλεμο και άλλα ειδικά αιτήματα για κάθε κλάδο, ενώ οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ προπαγανδίζουν τη συγκέντρωση με το σύνθημα «Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία και Παιδεία. Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους».
Οι δυνάμεις της ΕΡΓΑΣ στους χώρους δουλειάς θα συμμετάσχουν στην απεργία όπως κάνουν και σε κάθε απεργιακή μάχη, χωρίς αυτό να απαλλάσσει τη συνδικαλιστική ηγεσία του ΠΑΜΕ από τις ευθύνες της για μια απεργία που περισσότερο έρχεται να επιτελέσει τον ρόλο κλεισίματος αυλαίας για τη σεζόν 2025-2026 πριν τις θερινές διακοπές, παρά να απαντήσει στις ανάγκες των εργαζομένων. Αυτό γίνεται εμφανές άλλωστε στις ανακοινώσεις του ΠΑΜΕ και στα άρθρα στον 902.gr όπου η συγκεκριμένη απεργία εμφανίζεται ως προπαρασκευή της κινητοποίησης στη Θεσσαλονίκη στις …5 Σεπτέμβρη εν όψει της ΔΕΘ! Αυτή είναι η πολυδιαφημισμένη «αντεπίθεση» που ευαγγελίζονται οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, μια απεργία, ενδιάμεσα ένα γλέντι(!) του ΠΑΜΕ στις 27 Ιούνη, και σχεδόν δυόμιση μήνες αδράνειας για το λαϊκό κίνημα ως την καθιερωμένη κινητοποίηση στη ΔΕΘ!
Αυτού του είδους οι αποσπασματικές απεργίες, κινητοποίησης στην πραγματικότητα ενός κομματικού μηχανισμού, χωρίς ουσιαστικό συντονισμό των πιο πλατιών δυνάμεων που μπορούν να συσπειρωθούν, χωρίς σχέδιο κλιμάκωσης και χωρίς κοινά παλλαϊκά αιτήματα, είναι απεργίες για εσωτερική κατανάλωση και άντληση πολιτικής υπεραξίας (ιδιαίτερα τώρα εν όψει βουλευτικών εκλογών), ενώ δεν αμφισβητούν τον λήθαργο ο οποίος έχει επιβληθεί στο εργατικό κίνημα από τις ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Γι’ αυτό άλλωστε την απεργία στις 24 Ιούνη στηρίζει η ελεγχόμενη από την ΠΑΣΚΕ Ομοσπονδία Επισιτισμού-Τουρισμού Ελλάδας.
Οι εξαγγελίες αποσπασματικών, αραιών κινητοποιήσεων όπου καλούνται και συμμετέχουν μόνο οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, κινητοποιήσεων στις οποίες δεν επιδιώκεται ευρύτερη συσπείρωση εργατικών δυνάμεων, κινητοποιήσεων που έχουν σαν ομπρέλα ένα κατεβατό αιτημάτων και δεν εστιάζουν σε συγκεκριμένο στόχο και σε ένα πρόγραμμα συνεχούς αγώνα για την επίτευξή του, περισσότερο εξυπηρετούν τις εντυπώσεις που θέλει να καλλιεργεί η ηγεσία του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ ότι «κάνει αγώνες» παρά την ανάγκη διεξαγωγής ενός αποτελεσματικού αγώνα για την ικανοποίηση συγκεκριμένων αιτημάτων.
Δεν είναι άλλωστε μόνο στο πεδίο της εργατικής πάλης όπου η τακτική της ηγεσίας του ΠΑΜΕ -ΚΚΕ φρενάρει τους αναγκαίους αγώνες που πρέπει να γίνουν. Τη συναντούμε και στο πεδίο της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και στο πεδίο της πάλης για άλλα κοινωνικά ζητήματα.
Αν ήθελε η ηγεσία του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ θα μπορούσε να είχε κινητοποιήσει τα «εκατοντάδες σωματεία και εργατικά κέντρα», που συχνά-πυκνά αναφέρει πως ελέγχει, στη μαζικότατη αντιπολεμική κινητοποίηση στις 21 Μαΐου, όταν όλα τα μάτια του κόσμου ήταν στραμμένα στο Ιράν, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη. Αντ’ αυτού, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ επέλεξαν να απέχουν, όπως απείχαν από δεκάδες αντιπολεμικές διαδηλώσεις της τελευταίας περιόδου. Η αποχή από το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα είναι λογική συνέπεια της ιδεολογικής γραμμής της ηγεσίας του ΚΚΕ, όπου παντού βλέπει «ιμπεριαλισμούς» και άδικους πολέμους, εξισώνοντας τον θύτη με το θύμα.
Αντίστοιχα, στο κίνημα των Τεμπών μετά τη μαζικότατη απεργιακή συγκέντρωση στις 28 Φλεβάρη 2025, η ηγεσία του ΠΑΜΕ επέλεξε να μετατρέψει το λαϊκό κίνημα σε ουρά του κοινοβουλίου, καλώντας σε δύο απογευματινά συλλαλητήρια στην πρωτεύουσα στο διάστημα μίας εβδομάδας, ως την ψηφοφορία της πρότασης δυσπιστίας των ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-Πλεύση Ελευθερίας κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που αφού καταψηφίστηκε, ο κόσμος στάλθηκε σπίτι του.
Αντίστοιχη διαχείριση έγινε και στα αγροτικά μπλόκα με το κλείσιμο του αγώνα, στο εκπαιδευτικό κίνημα με την έμμεση αποδοχή της αξιολόγησης, στο φοιτητικό κίνημα με την αποδοχή των διαγραφών 300.000 φοιτητών και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.
Η ψευτοαγωνιστική ρητορεία της ηγεσίας του ΚΚΕ στην πράξη δεν αμφισβητεί, ουσιαστικά, την αντιλαϊκή πολιτική αλλά την υποβοηθά μέσα από τον κατευνασμό και τη διάσπαση του εργατικού κινήματος. Ωστόσο, όσο στο έδαφος της αυξανόμενης αποχής των μαζών από το συνδικαλιστικό κίνημα οι συσχετισμοί θα ευνοούν τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, όλο και πιο εμφανής θα γίνεται η κούφια γραμμή του, που αδυνατεί να εμπνεύσει τον λαό και να ορθώσει μαζικές αντιστάσεις. Αυτό άλλωστε γίνεται πιο αντιληπτό σε χώρους όπου αν και έχει αναδειχθεί επί χρόνια σε πρώτη συνδικαλιστική δύναμη (π.χ. φοιτητικό κίνημα) καμία αγωνιστική μεταβολή δεν έχει σημειωθεί στο συνδικαλιστικό κίνημα.
