Οπωσδήποτε υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην πρόβλεψη και την προφητεία. Η πρώτη συνεπάγεται συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης καθώς και την εξαγωγή συμπερασμάτων. Η δεύτερη είναι μελλοντολογία, αφορά τις καφετζούδες, τις χειρομάντισσες και τις χαρτορίχτρες και άλλα παρόμοια επαγγέλματα που άνθισαν στον κήπο των δεισιδαιμονιών και των προλήψεων του μεσαίωνα. Η πολιτική πρόβλεψη όσο στέρεη και αν είναι εμπεριέχει το ανθρώπινο στοιχείο, δηλαδή την πιθανότητα και το ρίσκο. Το αν θα κάνει πχ κόμμα ο Σαμαράς, πού θα τραβήξει το χάρτη της γαλάζιας πατρίδας ο Ερντογάν, πρέπει να αναλυθεί με βάση τις κοινωνικές πολιτικές συνθήκες και δεν αφορά «το μεγάλη πόρτα θα διαβείς». Γράφουμε τα παραπάνω γιατί μεγάλα τμήματα του λαού μας αρέσκονται στα σενάρια, τα θεοσκότεινα βράδια και τις συνωμοσίες για το ένα ή το άλλο θέμα. Οι κομμουνιστές πρέπει να προβλέπουν αναλύοντας, κυρίως όμως, πρέπει να μάχονται, να αγωνίζονται. Διότι, οι άνθρωποι είναι μέρος της ταξικής πάλης δεν είναι απλώς παρατηρητές, αναγνώστες και «αναλυτές».
Χωρίς σχολεία και βιβλία. Δίνουν εξετάσεις τα παιδιά στη Γάζα ανάμεσα σε βόμβες, ερείπια και φίδια για ένα εισιτήριο για το Πανεπιστήμιο. Ισοπεδωμένα σπίτια χωρίς ρεύμα και νερό δίπλα σε χιλιάδες νεκρούς. Σε 30.000 υπολογίζονται τα αγόρια και τα κορίτσια της Γάζας για τις εξετάσεις (tawzihi) πού γίνονται και στη Δυτική Όχθη από τις 20 Ιούνη έως τις 8 Ιουλίου. Στις εξετάσεις του 2023 οι πρώτοι 10 αριστούχοι σε όλη την Παλαιστίνη ήταν από τη Γάζα. Παρότι εισέρχονται κάθε μέρα 600 φορτηγά με ανθρωπιστική βοήθεια, οι συνθήκες υγιεινής είναι άθλιες. 600.000 παιδιά έμειναν τρία χρόνια χωρίς σχολεία και το 92% των κτιριακών υποδομών είναι κατεστραμμένο. Ο Μητσοτάκης θυμίζουμε έχει άριστες σχέσεις με τους σιωνιστές και η Ευρώπη σφυρίζει αδιάφορα. Να μνημονεύουμε την Παλαιστίνη δυνατά και χωρίς σταματημό.
Γράφαμε ότι υπάρχουν κόμματα ρεζέρβες και κόμματα μιας χρήσης. Ενίοτε και κόμματα που απηχούν τις παραξενιές των ιδρυτών τους. Θυμίζουμε: ΔΗΑΝΑ (Στεφανόπουλος), ΔΗΚΚΙ (Τσοβόλας), Ένωση κεντρώων (Λεβέντης), Χρ. Αυγή (Μιχαλολιάκος), ΠΟΛΑΝ (Σαμαράς), ΚΚΕ (εσωτερικού) (Κύρκος), ΛΑΟΣ (Καρατζαφέρης), Αν. Έλληνες (Καμμένος) κλπ. Η άρχουσα τάξη χρειάστηκε αρκετά από αυτά για να εκτονώσει, να ξεστρατίσει αγώνες, να συκοφαντήσει την Αριστερά, να δοκιμάσει την υπομονή μας. Τώρα πλασάρει την ΕΛΑΣ του Τσίπρα για να σφηνώσει ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ένα νέο φορέα. Αφήνουμε κατά μέρος τη χαροκαμένη μάνα που διάλεξε λάθος τρόπο και λάθος χρόνο για να κάνει το δάκρυ ψήφο. Ο Τσίπρας περιβάλλεται από μπαρουτοκαπνισμένους ρεβιζιονιστές και γύρισε το τιμόνι όλο και δεξιότερα. Αλλά Αριστερά δεν είναι.
Θυμάστε τους ανθρώπους της Νέας Αριστεράς; Παλιά μέλη του λεγόμενου ΚΚΕ (εσωτερικού), πατενταρισμένοι ευρωκομμουνιστές, ευρωπαιολάγνοι, λάτρεις των ανοιχτών διαδικασιών, κόντρα στους παραδοσιακούς κομμουνιστές και στη Σ.Ε. επί Στάλιν, άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων. Τώρα που ο Τσίπρας αποφάσισε να επανέλθει στην πολιτική σκηνή τρέχουν αλαφιασμένοι να ρίξουν δάφνες και να ψάλουν «ωσαννά». Αυτοί που σκότωναν τη μάνα τους για να καταραστούν την προσωπολατρία, την ίντριγκα και τον μεσσιανισμό σπεύδουν τώρα πατείς με πατώ σε να γίνουν «Τσιπραίοι». Ακόμα δε διαβάσαμε το πρόγραμμα της ΕΛΑΣ (τι όνομα, τι σκέψεις) ακόμα δεν είδαμε στην πράξη την περπατησιά της και να σου οι ρεφορμιστές μας. Διότι, αναγνώστη/τρια, η ζωή καθαγιάζει τα προγράμματα, βραβεύει τις αλήθειες και αποδείχνει πόσο πιστεύουμε τα όσα λέμε. Ώστε, το ίδρυμα Αλέξη Τσίπρα δεν είναι προσωπολατρικό; Ώστε είναι ενάντια στην προσωπολατρία οι ρεβιζιονιστές μας; Ακόμα τους πιστεύετε;
