Σε βαθιά πολιτική κρίση και πορεία εξασθένισης εξακολουθεί να παραδέρνει η Μεγάλη Βρετανία, όπως άλλωστε και ολόκληρο το οικοδόμημα της ΕΕ. Η συνεχιζόμενη οικονομική-ενεργειακή κρίση που παροξύνεται από τους ταπεινωτικούς δασμούς Τραμπ και τις καταστροφικές οικονομικές συνέπειες των πολέμων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή (να θυμίσουμε ότι το «κλείσιμο» των Στενών του Ορμούζ οδηγεί σε ενεργειακό στραγγαλισμό ιδιαίτερα τις μεγάλες ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές χώρες, στον βαθμό μάλιστα που έχουν εξαναγκαστεί από τις ΗΠΑ να αντικαταστήσουν το φθηνό ρωσικό αέριο από το πανάκριβο αμερικάνικο LNG) έχει μετασχηματιστεί σε υπερδεκαετή πολιτική κρίση, με την αντικατάσταση 6 πρωθυπουργών τα τελευταία δέκα χρόνια.
Στα πλαίσια αυτά του βαθιά διαιρεμένου βρετανικού πολιτικού σκηνικού με καταλύτη το Brexit αλλά και τις ωμές πολιτικές παρεμβάσεις της ηγεσίας Τραμπ στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας με φόντο τη ραγδαία επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-ΕΕ (ήδη ο Μασκ, με αφορμή τις αντιμεταναστευτικές διαδηλώσεις του περασμένου Σεπτέμβρη πριμοδοτώντας τον εκλεκτό των ΗΠΑ ακροδεξιό Ρόμπινσον υπαγόρευσε τη διάλυση του κοινοβουλίου και την προκήρυξη εκλογών, ενώ ο πλανητάρχης πρόσφατα συνέστησε στον ανυπόληπτο πρωθυπουργό Στάρμερ «να μάθει να συμπεριφέρεται όπως ο Κάρολος»), η εμπλοκή κορυφαίων στελεχών της βρετανικής κυβέρνησης στο σκάνδαλο Επστάιν και η πρόσφατη πανωλεθρία των εργατικών στις εκλογές της 7ης Μάη, αποτέλεσαν τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τον ετοιμόρροπο Στάρμερ.
Πιο συγκεκριμένα, στις τοπικές εκλογές της Αγγλίας οι εργατικοί έχασαν 1500 έδρες στα 136 τοπικά συμβούλια μεταξύ άλλων σε παραδοσιακά προπύργιά τους σε πρώην βιομηχανικές περιοχές κεντρικά και βόρεια καθώς και μέσα στο Λονδίνο. Μαζί με την κυβέρνηση αποδοκιμάστηκε ξανά και η Δεξιά, ενώ το κόμμα του ακροδεξιού Φάρατζ κέρδισε πάνω από 300 έδρες και την πρώτη θέση στα δημοτικά συμβούλια (ενώ κατετάγη δεύτερο στο ουαλικό και το σκωτσέζικο κοινοβούλιο).
Παρά την πλατιά λαϊκή αποδοκιμασία προς το καθεστώς Στάρμερ, ο Βρετανός πρωθυπουργός αφού αναγνώρισε υποκριτικά πως «πρόκειται για πολύ δύσκολα αποτελέσματα», ξεκαθάρισε πως «δεν πρόκειται όμως να δραπετεύσω από τις προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε». Μάλιστα, επιχειρώντας να προλάβει τις αντιδράσεις βουλευτών και τα «αντάρτικα» των επίδοξων δελφίνων, ο Στάρμερ όρισε τον πρώην πρωθυπουργό (και εμβληματική μορφή για όλες τις πτέρυγες του κόμματος), Γκόρντον Μπράουν, ως ειδικό απεσταλμένο της Βρετανίας στην παγκόσμια οικονομική σκηνή.
Οι παραπάνω χειρισμοί όπως και η πρώτη επίσημη εμφάνισή του μετά το κάζο των εκλογών στις 7 Μάη, αντί να επουλώσουν τις πληγές διεύρυναν το χάσμα ανάμεσα στις αντίπαλες φράξιες των εργατικών. 96 από τους 402 βουλευτές του κόμματος ζήτησαν «χρονοδιάγραμμα αποχώρησης» του Στάρμερ, ενώ παράλληλα τρία πρωτοκλασάτα στελέχη (ο υπουργός υγείας, Γουές Στρίτινγκ, που ανήκει στη δεξιά πτέρυγα, ο δήμαρχος του Μάντσεστερ Μπέρναμ και ο υπουργός άμυνας Κάρνς), σαν έτοιμοι από καιρό, παραιτήθηκαν για να δώσουν το παρόν στην πολυπόθητη γι΄ αυτούς κούρσα διαδοχής του αρχηγού των εργατικών. Παραιτήθηκαν επίσης 4 υφυπουργοί ενώ ο Στρίτινγκ (με τον οποίο είχε μια άκαρπη συνάντηση ο Στάρμερ) κατηγόρησε τον πρωθυπουργό για «έλλειψη ιδεών και μικροκομματικούς τακτικισμούς».
Στον αντίποδα, προς υποστήριξη του νυν πρωθυπουργού συσπειρώθηκαν 103 βουλευτές δηλώνοντας πως: «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για εσωκομματικές εκλογές». Τελευταίο επεισόδιο στο σκηνικό της ρευστότητας, της αστάθειας και της εντεινόμενης κυβερνητικής και πολιτικής κρίσης στην οποία βυθίζεται η Μεγάλη Βρετανία αποτελούν οι δηλώσεις του αντιπροέδρου Λάμι πως ο Στάρμερ δεν πρόκειται να παρουσιάσει κανένα χρονοδιάγραμμα για αποχώρησή του από την ηγεσία.
