«Τα σκάνδαλα και τα άλλα εγκλήματα σε βάρος του λαού είναι στο DNA του σάπιου συστήματος, του κράτους και της ΕΕ».
Αυτός είναι ο κεντρικός τίτλος του κειμένου της ομιλίας του Κουτσούμπα στη Βουλή για το κράτος δικαίου, όπως το παραθέτει ο Ριζοσπάστης.
Αυτή είναι και η βασική επωδός των στελεχών του ΚΚΕ στα κανάλια και στις δημόσιες τοποθετήσεις τους, στα κείμενα και στα άρθρα τους: πως τα σκάνδαλα και η διαφθορά είναι στο DNA του καπιταλιστικού συστήματος. Πετώντας έτσι το μπαλάκι των συγκεκριμένων κυβερνητικών ευθυνών στην εξέδρα, γενικώς, του καπιταλιστικού συστήματος.
Όλα τα σκάνδαλα, πάσης φύσεως, γεννιούνται και αναπτύσσονται στο έδαφος του καπιταλισμού. Αυτό είναι γνωστό και τίποτε καινούργιο δεν κομίζει το ΚΚΕ.
Όμως τα συγκεκριμένα σκάνδαλα που αφορούν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου τα «γαλάζια παιδιά» πιάστηκαν με τη γίδα στην πλάτη, οι υποκλοπές και η σκοτεινή υπόθεση των παρακολουθήσεων, το σκάνδαλο Λαζαρίδη που πιάστηκε ως κοινός απατεώνας ή της Βιολάντας και της ανεξέλεγκτης λειτουργίας επιχειρήσεων και των εργατικών ατυχημάτων, έχουν συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο.
Της κυβέρνησης που κυβερνάει επί επτά χρόνια το κράτος σαν να είναι λάφυρό της, της κυβέρνησης των «αρίστων» της ΝΔ και του Μητσοτάκη, αυτών που είναι οι διαχειριστές της αστικής εξουσίας και αποτελούν την αιχμή του δόρατος της καπιταλιστικής εξουσίας, εφαρμόζοντας όλη την αντιλαϊκή πολιτική.
Η ρητορική του ΚΚΕ για το καπιταλιστικό σύστημα που αφήνει στο απυρόβλητο την κυβέρνηση και η πολιτική που διαχέει τις ευθύνες γενικώς και αορίστως στον καπιταλισμό, στο σύστημα και στο κράτος, αποτελούν στην πραγματικότητα στήριγμα της κυβέρνησης και όχι αντίπαλο. Αποτελούν στήριξη της συγκάλυψης και του κουκουλώματος μέσα από την επίρριψη των ευθυνών στο σύστημα και αναπαράγοντας το κυβερνητικό αφήγημα του «όλοι φταίνε».
Αντίστοιχα, η κατεύθυνση που αποτελεί τη σταθερή -υποτίθεται- διέξοδο που δίνει το ΚΚΕ ως άμεση απάντηση στα προβλήματα για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας αποτελεί διευκόλυνση και ανακούφιση στην κυβέρνηση και στην πολιτική της.
Αφήνει παράλληλα ανενόχλητες στο σώμα του συνδικαλιστικού κινήματος τις συμβιβασμένες ρεφορμιστικές ηγεσίες, όταν στην ημερήσια διάταξη του συνδικαλιστικού και εργατικού κινήματος μπαίνει στην πρώτη γραμμή από το υποτιθέμενο ταξικό κίνημα του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ η πάλη τώρα, για την αλλαγή της ιδιοκτησίας και το πέρασμα του πλούτου στα χέρια των εργατών.
Για να καταλήξουν στο τέλος όλα αυτά, μέσα από την παράλυση και την αδράνεια του εργατικού και του πολιτικού κινήματος, στην υπέρτατη για το ΚΚΕ μάχη της κάλπης και της εκλογικής ενίσχυσής του.
