Κάλεσμα σε πανελλαδική σύσκεψη στις 9 Απρίλη απευθύνει το ΠΑΜΕ σε σωματεία, εργατικά κέντρα, ομοσπονδίες και συνδικαλιστές με την τετρασέλιδη ανακοίνωση που διακινεί. Πρόκειται για μια ακόμα προσπάθεια, από τις συνηθισμένες, της ηγεσίας του ΠΑΜΕ να περιχαρακώσει τις δυνάμεις του. Επιδιώκει να παγιώσει την πρακτική της διάσπασης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, με το πρόσχημα πως γύρω του συσπειρώνονται τάχα οι «ταξικές δυνάμεις», τσουβαλιάζοντας όσους δεν ευθυγραμμίζονται πίσω του ως «υποταγμένους», «συμβιβασμένους», «εργοδοτικούς» κλπ.
Στο φόντο του πολέμου που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, που βάζει φωτιά σε ολόκληρη την περιοχή, η ηγεσία του ΠΑΜΕ με μια δίγλωσση τακτική από τη μια μεριά αναπαράγει την επιζήμια θέση περί «ιμπεριαλιστικών πολέμων». Ένα γενικόλογο και νεφελώδες σχήμα που εξισώνει τους θύτες Αμερικάνους ιμπεριαλιστές και Ισραηλινούς σιωνιστές οι οποίοι εξαπολύουν το δολοφονικό τους πόλεμο ενάντια στο Ιράν και το λαό του Ιράν που αντιστέκεται και μάχεται για την εθνική κυριαρχία και την εδαφική του ακεραιότητα. Από την άλλη μεριά, αδυνατώντας να αποδράσουν απ’ την πραγματικότητα, υποχρεώνονται να καταγγείλουν την επέμβαση των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών.
Με μια ακατάσχετη φλυαρία και με βερμπαλισμούς σηκώνουν ψηλά τους τόνους απέναντι στην κυβερνητική πολιτική για τη στάση που κρατά στον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας, για το σύνολο της αντεργατικής πολιτικής, για τους νόμους που καταργούν το 8ωρο, για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και το νέο νόμο της Κεραμέως για την περίφημη «Κοινωνική Συμφωνία», για τα εργοδοτικά εγκλήματα όπως αυτό στη «Βιολάντα», για το έγκλημα στα Τέμπη. Εξαπολύουν τα βέλη τους απέναντι στον κυβερνητικό συνδικαλισμό, τους «εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ» και τις δυνάμεις της «ταξικής συνεργασίας».
Στο ίδιο κείμενο επιχειρούν να οικειοποιηθούν τις παλλαϊκές κινητοποιήσεις της προηγούμενης περιόδου, από τα συγκλονιστικά συλλαλητήρια για τα Τέμπη, ως τα αγροτικά μπλόκα. Παρουσιάζουν όλες τις κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, απεργίες ως αποτέλεσμα της «ακούραστης πάλης των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ».
Καταλήγουν μάλιστα με προκλητικότητα στο συμπέρασμα πως «Αν δεν είχαν γίνει αποφασιστικά βήματα τα τελευταία χρόνια στην αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα δε θα μπορούσαν να οργανωθούν αυτοί οι αγώνες. Αυτή είναι η μεγάλη συμβολή του ΠΑΜΕ».
Στην παραπάνω πρόταση συμπύκνωσε η ηγεσία του ΠΑΜΕ όλη την ουσία της πολιτικής τους μέσα στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα. Πρόκειται για κανονική διαστρέβλωση της πραγματικότητας ώστε να την προσαρμόσουν σε αυτά που δημαγωγικά διακηρύσσουν στον κόσμο τους, για να δικαιολογήσουν τη γραμμή της προσαρμογής τους, που πηγάζει από την έλλειψη εμπιστοσύνης στη δύναμη του μαζικού εξωκοινοβουλευτικού αγώνα. Αρκεί κανείς να ανατρέξει μόνο στις πιο κομβικές στιγμές της τελευταίας περιόδου για να διαπιστώσει ποια είναι η πραγματικότητα και πώς στάθηκαν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ απέναντι σε κάθε προσπάθεια ανάπτυξης αγώνων.
Για σχεδόν δύο μήνες οι φτωχομεσαίοι αγροτοκτηνοτρόφοι έδωσαν ένα μεγάλο αγώνα για να ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματά τους. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, που -κατά τα άλλα- κλείνουν σε όλες τις πτώσεις το μεγαλειώδη αγώνα των αγροτών, αποτέλεσαν ένα βασικό ανάχωμα στην ανάπτυξη ενός πλατιού ενιαίου μετώπου αγροτών-εργαζομένων ενάντια στην κυβερνητική πολιτική. Αλλά ακόμα και για την έκβαση του ίδιου του αγώνα των αγροτών οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ έχουν σοβαρό μερίδιο ευθύνης, αφού στο όνομα της «ενότητας» συνέβαλαν στο κλείσιμο των αγροτικών κινητοποιήσεων. Έβαλαν κάθε είδους εμπόδια και τρικλοποδιές στα συνδικάτα απέναντι σε κάθε πρόταση απεργιακών κινητοποιήσεων, ώστε τελικά να μην συναντηθούν οι αγρότες, με τους εργαζόμενους και τα πλατιά λαϊκά στρώματα. Πιο χαρακτηριστική ήταν η υπονομευτική στάση τους στην πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 16/12/2025 (προϋπολογισμός), όταν έβαλαν φρένο ακόμα και στην πραγματοποίηση απεργιακής συγκέντρωσης.
Αλλά και μπροστά στον καταιγισμό των αντεργατικών μέτρων που ψηφίστηκαν την προηγούμενη περίοδο, στον αντιδραστικό νόμο για τις ΣΣΕ, στη 13ωρη εργασία, για το καυτό ζήτημα της ξέφρενης ακρίβειας, των απανωτών εργοδοτικών εγκλημάτων, όπως αυτό στη «Βιολάντα», ποια ακριβώς ήταν η συμβολή του ΠΑΜΕ; Πίσω από τις ταξικές τυμπανοκρουσίες και τις αυτάρεσκες τοποθετήσεις της ηγεσίας του για τον «πρωταγωνιστικό» ρόλο του ΠΑΜΕ, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Πέρα από ορισμένες αποσπασματικές περιφερειακές κινητοποιήσεις, όπως στην περίπτωση της «Βιολαντα», ο αγωνιστικός σχεδιασμός του ΠΑΜΕ μοιάζει σαν δυο σταγόνες νερό με τα σχέδια του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Η γραμμή της αδράνειας και της αναδίπλωσης που υπηρετούν στην πράξη προσφέρει σανίδα σωτηρίας στην κυβέρνηση της ΝΔ.
Ακόμα και στην ίδια την ΑΔΕΔΥ, εκεί όπου οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ κατέχουν την πρώτη θέση, η γραμμή τους είναι μια από τα ίδια. Και ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ κηρύσσει τον πόλεμο στους δημοσίους υπαλλήλους με το αυταρχικό «νέο» πειθαρχικό δίκαιο, τους καθηλωμένους μισθούς και άρση της μονιμότητας, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΔΑΣ ακολουθούν την ίδια γραμμή της αδράνειας επενδεδυμένη με βερμπαλισμούς.
Όπως επίσης και μπροστά στον πόλεμο που εξαπέλυσαν ΗΠΑ-Ισραήλ, η ηγεσία του ΠΑΜΕ αρνείται πεισματικά να συμβάλλει ώστε τα συνδικάτα να παίξουν προωθητικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός πλατιού αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Αποκαλυπτική ήταν η άρνησή τους σε μια σειρά από πρωτοβάθμια σωματεία και Ομοσπονδίες μέχρι και στην ΑΔΕΔΥ. Εκκωφαντική είναι μάλιστα και η απουσία των δεκάδων ως και εκατοντάδων συνδικάτων, ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων που ελέγχουν. Συμβαδίζει αυτή η στάση με την προσπάθεια του ΚΚΕ να δραπετεύσει από το ζήτημα του πολέμου στο Ιράν, όπως φάνηκε και στο πρόσφατο μαζικό αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό συλλαλητήριο (13/03) που έλαμψε δια της απουσίας του, επιλέγοντας να πετάξει την «μπάλα στην εξέδρα» με την συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κούβα που οργάνωσε την προηγούμενη ημέρα (12/03).
Το πραγματικό περιεχόμενο της πολιτικής του ΠΑΜΕ στα συνδικάτα συμπυκνώνεται στην «αλλαγή του συσχετισμού δύναμης» που έχουν διακηρύξει. Η πραγματική αγωνία της ηγεσίας του φαίνεται πως είναι η εκλογική ενίσχυσή του και όχι η πραγματική αναμέτρηση με την κυβερνητική πολιτική. Εκκινώντας από τη βαθιά ηττοπαθή και συμβιβαστική αντίληψη πως οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να βάλουν φρένο στην κυβερνητική πολιτική και να κερδίσουν τα ζωτικά τους αιτήματα, καταλήγει να δίνει τη μάχη της κάλπης, επενδύοντάς τη με ταξικές κορώνες και ψευτοαντικαπιταλιστικά συνθήματα.
Στη σημερινή συγκυρία, αυτό που απαιτείται είναι η ενεργοποίηση των συνδικάτων, η συσπείρωση των εργαζομένων σε αυτά σε αγωνιστική κατεύθυνση, η συγκρότηση του πιο πλατιού πανεργατικού-παλλαϊκού μετώπου ενάντια στην πολιτική της ακρίβειας, της φτώχειας, του πολέμου. Μια τέτοια κατεύθυνση μπορεί να αποτελέσει πραγματική διέξοδο και προοπτική για τους εργαζόμενους.
