Τις χειρότερες πλημμύρες εδώ και μια δεκαετία αντιμετώπισε ο Έβρος, με περίπου 150.000 στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων να καλύπτονται από εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού και χιλιάδες τόνους λάσπης και φερτών υλικών.
Οι βροχοπτώσεις και το άνοιγμα των φραγμάτων στη Βουλγαρία έφεραν ξανά στην επιφάνεια τη γύμνια του ελληνικού κράτους που για δεκαετίες εγκαταλείπει την ακριτική αυτή περιοχή και τους ανθρώπους της, με αποτέλεσμα να απουσιάζει ακόμα και η στοιχειώδης μέριμνα, ιδιαίτερα για τον πρωτογενή τομέα.
Ο Έβρος αντιμετωπίζει συχνά-πυκνά το ίδιο φαινομενικά παράδοξο, αλλά τόσο κοινότοπο πλέον, φαινόμενο, όπως πλήθος περιοχών στην Ελλάδα: Πλημμύρες το χειμώνα, ξηρασία το καλοκαίρι. Πέραν των κλιματικών συνθηκών και μεταβολών, βασικό επίδικο για την περιοχή αποτελεί η απουσία επενδύσεων σε κρίσιμες υποδομές.
Οι εξαγγελίες για κατασκευή φραγμάτων στους ποταμούς Έβρο και Άρδα που θα συγκρατούν τα νερά το χειμώνα και θα αποτελούν παράλληλα πολύτιμους ταμιευτήρες για την άρδευση του κάμπου το καλοκαίρι, παραμένουν ακόμα εξαγγελίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα από αυτά τα έργα, το φράγμα στο Μικρό Δέρειο, βρίσκεται στα χαρτιά για σχεδόν επτά δεκαετίες, ωστόσο τίποτα ουσιαστικό δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα.
Φράγματα ζωτικά για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους της περιοχής, οι οποίοι, υπό το βάρος των προβλημάτων στον πρωτογενή τομέα, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το επάγγελμα και τα σπίτια τους, με αποτέλεσμα την ερήμωση της περιοχής και την όξυνση του δημογραφικού προβλήματος.
Ουσιαστική στήριξη για τους περισσότερους γερασμένους κατοίκους της περιοχής δεν υπάρχει, παρά κοροϊδία και κάλπικες υποσχέσεις από το σύνολο των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών. Όπως φαίνεται, τον Έβρο τον θυμούνται μόνο στις επετείους, στις παρελάσεις, στα εθνικιστικά παραληρήματα κυβερνητικών και κάθε είδους πολιτικάντηδων για τον εκάστοτε εξωτερικό «εχθρό» που «απειλεί» την Ελλάδα, αλλά και στο χτίσιμο τειχών απέναντι στους πρόσφυγες.
Όταν όμως έρχεται η ώρα να μπει το χέρι στην τσέπη και να στηριχθούν ουσιαστικά οι κάτοικοι αυτής της περιοχής, όλοι αυτοί εξαφανίζονται. Τουναντίον, κυριαρχεί η αντιλαϊκή και αντιαγροτική πολιτική που βάζει πάνω απ’ όλα το κέρδος και τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των μονοπωλίων.
Μία πολιτική που εγκαταλείπει τη χώρα και φορτώνει τα βάρη στην πλάτη του λαού που καλείται να αντιμετωπίσει μόνος του τις φυσικές καταστροφές, την εγκατάλειψη, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, γεμίζοντας τον κρατικό κορβανά με φόρους που καταλήγουν τελικά σε φρεγάτες και σε «πριμ» για το μεγάλο κεφάλαιο και τα ντόπια και ξένα μονοπώλια.
Είναι τέλος χαρακτηριστική η νέα «μπίζνα» που στήνεται πάνω στα αποκαΐδια από τις πυρκαγιές το καλοκαίρι και στις λάσπες που αφήνουν πίσω τους οι πλημμύρες τις… υπόλοιπες πλέον εποχές του χρόνου. Ενώ ο κάμπος του Έβρου δεν έχει προλάβει να αποστραγγιστεί από τον μεγάλο όγκο νερού, σε ιστοσελίδα ασφαλιστικής εταιρίας, καθώς και σε site που ασχολείται με ζητήματα ασφάλισης, έχουν κάνει την εμφάνισή τους άρθρα, φαινομενικά «αθώα» που εξηγούν τι προκάλεσε τις φετινές πλημμύρες.
Ως σχόλιο, παραπέμπουμε σε παλαιότερα άρθρα του «Λ.Δ.» για τις πλημμύρες στη Θεσσαλία και άλλες καταστροφές από πυρκαγιές, για το πώς η κυβέρνηση λειτουργεί τα τελευταία χρόνια ως «τροχονόμος» ιδιωτικών συμφερόντων, επιχειρώντας να επιβάλει από την πίσω πόρτα την υποχρεωτική ασφάλιση της ακίνητης περιουσίας του λαού, αναγκάζοντάς τον όχι μόνο να βάλει ξανά το χέρι στην τσέπη υπέρ των εταιριών, αλλά και να επωμιστεί το βάρος και την… «ατομική» ευθύνη.
