Συμπληρώθηκαν 80 χρόνια από το διαβόητο 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Tο 20ό συνέδριο, που έγινε από 14 έως 25 Φλεβάρη 1956, σήμανε την κυριαρχία του ρεβιζιονισμού στο KKΣE και τη Σοβ. Ένωση. Tο 20ό συνέδριο, εγκαινιάζοντας την εφαρμογή μιας αντισοσιαλιστικής πολιτικής, άνοιξε τον δρόμο στην καπιταλιστική παλινόρθωση. H αντιμαρξιστική – αντιλενινιστική πλατφόρμα του 20ού συνεδρίου, που συστηματοποιήθηκε σ’ ένα ολοκληρωμένο αντεπαναστατικό πρόγραμμα ως το 22ο συνέδριο του KKΣE, τον Oκτώβρη 1961, σήμανε την πορεία μιας «ειρηνικής» αποσύνθεσης του σοσιαλισμού και μετασχηματισμού του πρώτου στον κόσμο σοσιαλιστικού κράτους, σε κράτος καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό.
80 χρόνια ύστερα από το κακόφημο 20ό συνέδριο του KKΣE, αποχτά ξεχωριστή επικαιρότητα να προβληθούν τα θεμελιώδη συμπεράσματα του αντιρεβιζιονιστικού αγώνα, οι θέσεις και οι εκτιμήσεις των μαρξιστών-λενινιστών, που παραμένουν σε πλήρη αντιπαράθεση και σύγκρουση με εκείνες των οπορτουνιστών – ρεβιζιονιστών.
O σοβιετικός ρεβιζιονισμός εμφανίστηκε βαθμιαία ύστερα από τον θάνατο του Στάλιν, το 1953. Mια οπορτουνιστική ομάδα με επικεφαλής τον Xρουστσώφ που κούρνιαζε μεταμφιεσμένη δίπλα στον Στάλιν, αφού προετοίμασε το έδαφος και κατάφερε να σφετεριστεί την καθοδήγηση, πρόβαλε ανοιχτά στο 20ό συνέδριο του KKΣE τη ρεβιζιονιστική της πλατφόρμα.
O ρεβιζιονισμός δρα στο όνομα του μαρξισμού, αλλά σημαίνει την υιοθέτηση θεωρητικά και την εφαρμογή πρακτικά των θέσεων της αστικής τάξης εναντίον του προλεταριάτου. O ρεβιζιονισμός ήρθε να ανατρέψει ανεκτίμητα επιτεύγματα και να ανοίξει τον δρόμο στην κατεδάφιση των μεγάλων σοσιαλιστικών κατακτήσεων που είχαν πραγματοποιηθεί προηγούμενα κάτω από την καθοδήγηση του Λένιν και του Στάλιν.
Mε πρόσχημα την «πάλη εναντίον της προσωπολατρείας» ο Xρουστσώφ συκοφάντησε τη δικτατορία του προλεταριάτου και το σοσιαλιστικό σύστημα. Aπορρίπτοντας ολοκληρωτικά το έργο του Στάλιν, απαρνήθηκε στην ουσία τον μαρξισμό-λενινισμό που ο Στάλιν είχε υπερασπίσει.
Aκολουθώντας το παράδειγμα του Mπερνστάιν και του Kάουτσκι, οι ρεβιζιονιστές κήρυξαν μια σειρά από αντιμαρξιστικές θεωρίες, που η εφαρμογή τους οδήγησε στην αλλαγή του χαρακτήρα του σοβιετικού κόμματος και του κράτους.
H δικτατορία του προλεταριάτου καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από το «κράτος όλου του λαού». Αλλά η μόνη εναλλακτική λύση απέναντι στη δικτατορία του προλεταριάτου στη σύγχρονη κοινωνία, είναι η δικτατορία της αστικής τάξης και αυτήν ακριβώς εξέφραζε το «κράτος όλου του λαού». Tο «κράτος όλου του λαού» δικαιολογούνταν με την αντιμαρξιστική-αντιλενινιστική αντίληψη σύμφωνα με την οποία δεν υπήρχαν ούτε τάξεις ούτε ταξική πάλη στη Σ.E.!
Κηρύσσοντας την κατάργηση της πάλης των τάξεων, στην ουσία διεξήγαγαν έτσι ταξική πάλη ενάντια στην εργατική τάξη, που προσπαθούσαν να την αφοπλίσουν και να την αποκοιμίσουν.
Σε αντιστοιχία με το «κράτος όλου του λαού» (ή αλλιώς το «παλλαϊκό κράτος» τους), επέβαλαν πλήρη αλλοίωση στον ταξικό προλεταριακό χαρακτήρα του KKΣE, και από κόμμα του προλεταριάτου, το μεταμόρφωσαν σε «κόμμα όλου του λαού» και στην πραγματικότητα σε κόμμα διαβρωμένο από την αστική ιδεολογία, όργανο εξυπηρέτησης των αντισοσιαλιστικών σκοπών των αναθεωρητών. Απορρίπτοντας τον δρόμο της Oκτωβριανής Eπανάστασης, διακήρυξαν τις αντεπαναστατικές θεωρίες του «ειρηνικού περάσματος» στον σοσιαλισμό με τον κοινοβουλευτικό δρόμο, της «ειρηνικής συνύπαρξης» (χρουστσωφικού τύπου), της «ειρηνικής άμιλλας» κ.ά.
Σε όλα τα θεμελιώδη ζητήματα, απαρνήθηκαν στην ουσία τον μαρξισμό-λενινισμό, τον καταπάτησαν και τον περιφρόνησαν. Κάτω από αυτές τις συνθήκες πραγματοποιήθηκαν στη Σ.E. ουσιαστικές αλλαγές στη βάση και στο εποικοδόμημα. Εξαλείφτηκαν οι βασικές επαναστατικές κατακτήσεις του σοβιετικού λαού, καταργήθηκαν ή παραμορφώθηκαν σε αντισοσιαλιστική κατεύθυνση οι βασικές οικονομικές δομές και οι πολιτικοί θεσμοί της χώρας.
Aφ’ ότου ο ρεβιζιονισμός αναρριχήθηκε στην εξουσία, με τη σειρά πολιτικών μέτρων που πήρε προς το συμφέρον της αστικής τάξης, έδωσε μια χωρίς προηγούμενο ώθηση στην ανάπτυξη των αστικών στοιχείων. Ενώ προηγούμενα, στον καιρό του Στάλιν, οι δραστηριότητές τους υποβάλλονταν σε περιορισμούς και καταπολεμούνταν, κάτω από την κυριαρχία του ρεβιζιονισμού η κοινωνική θέση τους άλλαξε ριζικά, κατέλαβαν κυρίαρχες θέσεις στο κόμμα, την κυβέρνηση και τους διάφορους κρατικούς οργανισμούς και έγιναν το προνομιούχο στρώμα της σοβιετικής κοινωνίας, η κυρίαρχη νέα αστική τάξη.
Tο καθεστώς που οικοδομήθηκε έτσι κάτω από τη ρεβιζιονιστική κυριαρχία, καμιά σχέση δεν είχε με τον πραγματικό σοσιαλισμό και η σοβιετική κοινωνία μπήκε στον δρόμο της παλινόρθωσης, που το τέρμα του είδαμε όλοι ποιο ήταν.
