«Πράγματι, για μερικές μέρες το κέντρο της πρωτεύουσας αναστατώθηκε. Τώρα όμως, εγείρεται ένα εύλογο ερώτημα: μπορεί ένα ιστορικό μνημείο όπως του Αγνώστου Στρατιώτη να γίνεται πεδίο εκδηλώσεων άσχετων με την αποστολή του; Η δική μου απάντηση είναι όχι», Κ. Μητσοτάκης.
Αυτά διατύπωσε ο πρωθυπουργός -θέλοντας να «σβήσει» τις ευθύνες συγκάλυψης της κυβέρνησης- με αφορμή την πολυήμερη απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα θύματος στο έγκλημα των Τεμπών που έληξε με την ικανοποίηση των αιτημάτων του.
Η Νέα Δημοκρατία θίγεται με αυτή την παράξενη αισθητική του κινήματος που βρίσκεται έξω από τα σαλόνια της εξουσίας, όταν τα ονόματα των νεκρών παιδιών γράφονται με το κόκκινο χρώμα του αίματος στο προαύλιο της Βουλής ή όταν ένας πατέρας αγωνίζεται να μάθει ποιοι έκαψαν ζωντανό το παιδί του!
Στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τα γνωστά «τρολ», μαζί με «δημοσιογράφους» ταυτισμένους με την υπεράσπιση κάθε αντιλαϊκής επιλογής, σε ένα ακροδεξιό κρεσέντο, επιδόθηκαν σε διαγωνισμό λάσπης και δήλωσαν πως «προσβάλλεται η αισθητική» τους από το «τσαντίρι» του Πάνου Ρούτσι μπροστά στο «Ιερό μνημείο». Από κοντά και πολιτικοί ακροδεξιοί ογκόλιθοι, του διαμετρήματος της κυρίας Λατινοπούλου για παράδειγμα, που κατέθεσαν και αυτοί τη «θιγμένη αισθητική» τους. Αναρωτιόμαστε γιατί ξεχνούν πώς ονομάστηκε η πλατεία Συντάγματος. Το 1843 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση των Αθηναίων στο σημείο κατά του βασιλιά Όθωνα απαιτώντας Σύνταγμα. Γι’ αυτό.
Είναι ακόμη μια αντιδραστική επιθετική κίνηση από την κυβέρνηση και τα τσιράκια της απέναντι στις λαϊκές κινητοποιήσεις για την καταστολή και τον εξοστρακισμό τους από μια πλατεία με αρκετό συμβολισμό.
Το λαϊκό κίνημα και οι αγωνιστές έχουν μνήμη. Θυμούνται τη γενική απεργία που απέτρεψε την επιστράτευση από τους Γερμανούς, με μια συγκλονιστική διαδήλωση 200.000 ανθρώπων που απλώθηκε από το Σύνταγμα σε όλη την Αθήνα, έδωσε δεκάδες νεκρούς και ματαίωσε τα σχέδια των Ναζί. Μόνο η Ελλάδα δεν έστειλε εργάτες στα κολαστήρια της Γερμανίας!
Δύο χρόνια σχεδόν αργότερα, το Δεκέμβρη του 1944, ο χώρος του μνημείου θα βαφτεί πάλι με κόκκινο χρώμα, αυτήν τη φορά από πραγματικό αίμα. Η ειρηνική διαδήλωση του ΕΑΜ θα χτυπηθεί οργανωμένα τόσο από το κράτος όσο και από παρακρατικές οργανώσεις συνεργατών των Γερμανών που απλώς άλλαξαν αφεντικά μετά την απελευθέρωση.
Θυμούνται τις μεγάλες διαδηλώσεις για την Κύπρο, ενάντια στο ΝΑΤΟ καις τις Βάσεις, για τις ανατροπές στα εργασιακά και το ασφαλιστικό, τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις της μνημονιακής περιόδου ή για το έγκλημα των Τεμπών. Όλες αυτές οι κινητοποιήσεις είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: την πολύμορφη, δυναμική είσοδο του λαϊκού παράγοντα στο πολιτικό προσκήνιο. Μια τέτοια πραγματικότητα δημιουργεί φόβο στην κυρίαρχη τάξη και το πολιτικό προσωπικό της. Αυτή είναι και η ουσία της απαγόρευσης.
Να φανταστούμε, δηλαδή, ότι αφού, όπως ανέφερε ο Μητσοτάκης, «με νομοθετική ρύθμιση, λοιπόν, την επόμενη εβδομάδα, αναθέτει (σ.σ. η κυβέρνηση) την αποκλειστική ευθύνη για την προστασία και σωστή λειτουργία του Αγνώστου Στρατιώτη εκεί όπου ανήκει: στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας», οι συμμετέχοντες στις κινητοποιήσεις από τώρα και στο εξής αντί για τα ΜΑΤ θα έχουν απέναντί τους… ερπυστριοφόρα και πολυβόλα!
