Τον τελευταίο καιρό έχει φουντώσει δικαίως η συζήτηση για το νέο εργασιακό νομοσχέδιο και όλες τις αντεργατικές διατάξεις που περιλαμβάνει, με αιχμή του δόρατος τη θέσπιση του 13ωρου και τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας προς το ελαστικότερον.
Ωστόσο, μια πτυχή του νομοσχεδίου, που παραμένει παραγνωρισμένη, είναι οι επιπτώσεις που θα έχει η εφαρμογή του στη συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων. Ως γνωστόν, το νέο νομοσχέδιο προσθέτει στο 8ωρο κι άλλες 5 ώρες υπερωριακής απασχόλησης, αφήνοντας στους εργαζόμενους πετσοκομμένες 11 ώρες ανάπαυσης, μεταφοράς, προετοιμασίας. Επιπλέον, καθιερώνει σε βάθος ενός έτους τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου σε 10ωρη απασχόληση έναντι ρεπό, αλλά και τον κατακερματισμό της άδειας κατά πώς εξυπηρετεί τον εργοδότη. Τέλος, προσφέρει τη δυνατότητα fast track προσλήψεων μόλις δύο ημερών, ώστε ο εργαζόμενος να καλύπτει επείγουσες ανάγκες σε διάφορα πόστα, χωρίς προειδοποίηση και προετοιμασία!
Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες συνεχούς ετοιμότητας, αλλά και σωματικής-πνευματικής καταπόνησης, δεν υπάρχουν περιθώρια προσωπικού χρόνου και συλλογικής δράσης. Οι νέες εργασιακές συνθήκες, έτσι όπως σκιαγραφούνται στο νέο νομοσχέδιο, οδηγούν στην πλήρη αποκοπή του εργαζόμενου από τους συναδέλφους του, από τα κοινά προβλήματα και τις κοινές διεκδικήσεις. Η έλλειψη σταθερού ωραρίου, σταθερής δουλειάς, αλλά και επαρκούς ξεκούρασης δημιουργεί αντικειμενικά προσκόμματα και απομακρύνει συστηματικά τους εργαζόμενους από τα πραγματικά ζητήματα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο ευέλικτων σχέσεων εργασίας, όλα τα πόστα αντιμετωπίζονται από τον ίδιο τον νομοθέτη ως δουλειές ποδαριού, που σκοπό έχουν να συμπληρώσουν ένα μηνιαίο εισόδημα. Από την πλευρά του, ο εργαζόμενος αντικειμενικά δεν θα έχει αρκετό χρόνο και χώρο για να συνειδητοποιήσει τις δυσκολίες, να αξιολογήσει τους κινδύνους, να παρευρεθεί σε μια συνέλευση και να αρθρώσει λόγο, να αναπτύξει διάλογο με τους συναδέλφους του και να συντονίσει τις διεκδικήσεις του.
Είναι προφανές ότι το νέο νομοσχέδιο θέλει να ολοκληρώσει το έργο που είχαν ξεκινήσει ο Χατζηδάκης και ο Γεωργιάδης και να δημιουργήσει φτηνό εργατικό δυναμικό, περιφερόμενο και κατακερματισμένο, με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο, που θα έχει μεγάλα εμπόδια να συγκροτήσει και να συμμετέχει σε συνδικαλιστική δράση και εξασθενημένες δυνατότητες να προβάλει συλλογική αντίσταση στην εργοδοτική εκμετάλλευση και στην αντεργατική κυβερνητική πολιτική. Μπροστά σ’ αυτήν την προοπτική, οι εργαζόμενοι οφείλουμε να αντιδράσουμε σθεναρά!
