«Η ΚΝΕ μπορεί να συναντηθεί και να εμπνεύσει ευρύτερες νεανικές δυνάμεις που θέλουν να ζήσουν αλλιώς». Με αυτά τα λόγια έκλεινε η ομιλία του γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ, Θοδωρή Κωτσαντή στη συγκέντρωση στο πλαίσιο του 51ου φεστιβάλ της νεολαίας του ΚΚΕ. Όλο το προηγούμενο διάστημα κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι γύρω από τη «συνάντηση» της ΚΝΕ με τη νεολαία. Μέχρι και στον αστικό τύπο γράφτηκαν εγκωμιαστικά άρθρα και προβλήθηκε ποικιλοτρόπως το φεστιβάλ της ΚΝΕ. Θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά για το περιεχόμενο, τη μορφή και άλλα στοιχεία που αφορούν στο φεστιβάλ της ΚΝΕ και ευρύτερα τη ρεβιζιονιστική πολιτική του ΚΚΕ, ωστόσο σε αυτό το σημείωμα θα περιοριστούμε σε δύο σημεία που θεωρούμε πως αναδεικνύουν ουσιαστικά τη συμβιβαστική γραμμή του ΚΚΕ, ιδιαίτερα στο κίνημα της νεολαίας.
«Μπαίνουμε μπροστά ώστε οι διαθέσεις των νέων να εκφραστούν αγωνιστικά», τονιζόταν από το βήμα της κεντρικής συγκέντρωσης του φεστιβάλ της ΚΝΕ, αποδεικνύοντας τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει τη θεωρία από την πράξη, την αλήθεια από το ψέμα. Γιατί στη θεωρία, η ΚΝΕ είναι «πρωτοπόρα» στους αγώνες της νεολαίας, αλλά η πράξη αποδεικνύει το αντίθετο. Γιατί στο ψέμα που προβάλλει το ΚΚΕ, η ΚΝΕ πρωταγωνίστησε στην «οργάνωση του αγώνα» της νεολαίας, όμως η αλήθεια που βίωσε η νεολαία που πάλεψε και αγωνίστηκε όλη την προηγούμενη περίοδο είναι πως η νεολαία του ΚΚΕ πρωταγωνίστησε στο κλείσιμο των αγώνων, στην υπόσκαψη και διάσπασή τους.
Ενάμιση χρόνο πριν, όταν χιλιάδες φοιτητές έβγαιναν στους δρόμους και εκατοντάδες σχολές τελούσαν υπό κατάληψη ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, οι δυνάμεις της ΠΚΣ ήταν εκείνες που διασπούσαν τις φοιτητικές κινητοποιήσεις με τα ξεχωριστά της «πολιτικά πλαίσια», τα ξεχωριστά της «συντονιστικά φοιτητικών συλλόγων», τα ξεχωριστά πανό των ίδιων συλλόγων κ.ο.κ. Ήταν οι ίδιες που πρώτες απ’ όλους έκλεισαν το μεγαλειώδη αυτό αγώνα, δήθεν για να «ενημερώσουν όλους τους υπόλοιπους φοιτητές». Και ήταν εκείνες που όταν χιλιάδες νέοι κατέβηκαν πριν από μερικούς μήνες στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη, όχι μόνο δε μετέφεραν το αγωνιστικό αυτό κλίμα στις σχολές, όχι μόνο δεν κάλεσαν σε γενικές συνελεύσεις στους φοιτητικούς συλλόγους, αλλά αντίθετα, μετέφεραν σαν σφραγίδες τα πανό των φοιτητικών συλλόγων στα αλλεπάλληλα και διασπαστικά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ.
Για «απέραντη διαδήλωση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη», έκανε λόγο ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, ξεχνώντας πως, όταν εκατοντάδες πανεπιστήμια στις ΗΠΑ και την Ευρώπη τελούσαν υπό κατάληψη πραγματοποιώντας αγωνιστικές κινητοποιήσεις στήριξης του αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, η ΚΝΕ (από κοινού με τα ΕΑΑΚ) στις σχολές ασχολούνταν μόνο με τις φοιτητικές εκλογές. Μάλιστα, απέναντι σε μια σειρά δυνάμεις, ανάμεσά τους και τη Φοιτητική Πορεία, που τόνιζαν την ανάγκη να πραγματοποιηθούν συνελεύσεις και κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον αγώνα του αδούλωτου Παλαιστινιακού λαού, η απάντηση από την «πρώτη» ΠΚΣ ήταν πως «δεν υπάρχει χρόνος τώρα».
Και τώρα, τη στιγμή που το υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση απειλούν πάνω από 300.000 φοιτητές με διαγραφή, δηλαδή το μισό περίπου φοιτητικό πληθυσμό, η κατά τ’ άλλα «πρωταγωνίστρια στην οργάνωση της πάλης» ΠΚΣ, παρά το γεγονός πως για τρίτη συνεχόμενη χρονιά είναι η «πρώτη δύναμη» στους φοιτητικούς συλλόγους, δεν έχει καλέσει σε γενικές συνελεύσεις σε καμία σχολή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στις ανακοινώσεις της κάνει ήδη λόγο για «μέτρα ανακούφισης» και ζητά «στήριξη για τους φοιτητές που βρίσκονται κοντά στην απόκτηση του πτυχίου», κλείνοντας ουσιαστικά το μάτι στο βαθιά ταξικό και αντιεκπαιδευτικό μέτρο των διαγραφών.
Ταυτόχρονα, έχει σημασία να σταθεί κανείς στο κάλεσμα του Κουτσούμπα προς τη νεολαία για «αγωνιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ». Το κόμμα που είναι «έτοιμο για όλα», λοιπόν, απευθύνεται στη νεολαία καλώντας την να αγωνιστεί σήμερα για την «εργατική-λαϊκή εξουσία και διακυβέρνηση». Η ηγεσία του κόμματος που κλείνει και διασπά τις κινητοποιήσεις της νεολαίας και του λαού, που καταψηφίζει και καταγγέλλει ως «ύποπτη» κάθε κινητοποίηση που δεν ελέγχεται από το ΚΚΕ, καλεί τη νεολαία να παλέψει για το σοσιαλισμό. Οι ίδιοι που κρίνουν πως «ο κόσμος δεν τραβάει», όταν το φοιτητικό κίνημα καλείται να αγωνιστεί ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τις διαγραφές, καλούν σε πάλη για τη «λαϊκή εξουσία». Την ώρα που η εργατική τάξη παλεύει για να διατηρήσει το 8ωρο και να μη γυρίσει 150 χρόνια πίσω, η ηγεσία του ΚΚΕ προβάλλει την πάλη για το σοσιαλισμό ως άμεσο καθήκον της νεολαίας.
Δεν αμφιβάλλουμε καθόλου πως το φεστιβάλ της ΚΝΕ αποτελεί «μικρογραφία του μέλλοντος» που ευαγγελίζεται η ηγεσία του ΚΚΕ. Μόνο που το μέλλον αυτό είναι προδιαγεγραμμένο από τη σημερινή στάση κλεισίματος και διαίρεσης των αγώνων από την ΚΝΕ και το ΚΚΕ, από όλη τη ρεβιζιονιστική σκουριά με την οποία διαβρώνει το εργατικό-λαϊκό κίνημα αλλά και το κίνημα της νεολαίας, γεννώντας και αναπαράγοντας διαρκώς την απογοήτευση, την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία, με το ταβάνι των αγώνων τους να είναι πάντα η «εκλογική ενίσχυση» του ΚΚΕ.
