κι αν το δρόμο μου χάνω σε τόση μαυρίλα,
αντηχάνε βαθειά στης καρδιάς μου τα φύλλα
της οργής οι μεγάλες βροντές
Δεν υπάρχουν πια λέξεις για να αποδώσεις την αγριότητα της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη. Τις είπαμε όλες και σώθηκαν. Και τώρα; Αφού τελείωσαν να σταματήσουμε να τις λέμε; Όχι! Να τις πούμε ξανά και ξανά και ξανά. Δυνατά και ακόμα πιο δυνατά. Κάθε μέρα.
Είναι η μόνη γενοκτονία στην Ιστορία; Όχι.
Η σφαγή της Μήλου ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη ιστορικά γενοκτονία: Οι Αθηναίοι, καταλαμβάνοντας τη Μήλο, κατέσφαξαν όλους τους Μηλίους ενηλίκους άνδρες, τα δε γυναικόπαιδα τα επούλησαν ως δούλους. Εκεί εφαρμόστηκε αυτό που περιγράφει ο Θουκυδίδης στο υπέροχο κείμενο καταγγελίας της ιμπεριαλιστικής αλαζονείας: «Ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του».
Από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέχρι τις Σταυροφορίες, όλοι οι πόλεμοι συνοδεύτηκαν από γενοκτονίες. Για να φτάσουμε στην περίοδο της Αποικιοκρατίας και τον ματοβαμμένο «εκπολιτισμό των αγρίων» που εφάρμοσε το σύνολο των «πολιτισμένων» δυτικών αποικιοκρατών. Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Βέλγοι, Ισπανοί, Πορτογάλοι και οι απόγονοί τους Αμερικάνοι, εδραίωσαν την κυριαρχία τους και αύξησαν την οικονομική τους υπεροχή σφαγιάζοντας με ιδιαίτερα κτηνώδεις τρόπους λαούς με σπουδαίους πολιτισμούς.
Βόρεια και Νότια Αμερική, Αφρική, Ασία, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Αζτζέκοι, Ίνκας, Μάγιας, Σεγιέν, Κομάντσι, Αραπάχο, Απάτσι, Αβοριγίνες, Μαορί. Λέξεις παραταγμένες στη σειρά, που αντιστοιχούν σε χιλιάδες τόμους βιβλίων που αποκαλύπτουν ανείπωτες γενοκτονικές αγριότητες.
Στο Βιετνάμ δε γάζωναν μόνο με τα μυδράλια τους άμαχους, τους έκαιγαν με ναπάλμ.
Στην ατιμώρητη γενοκτονία στο Βελγικό Κονγκό, πρώην Ζαΐρ και σήμερα Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, οι Βέλγοι αποικιοκράτες, εφάρμοσαν την καταναγκαστική εργασία του πληθυσμού στις ιδιωτικές εταιρείες συλλογής καουτσούκ. Οι «αντιπαραγωγικοί» και «απολίτιστοι» αυτόχθονες που δε μάζευαν την απαραίτητη ποσότητα καουτσούκ από τις φυτείες τιμωρούνταν από τους πολιτισμένους χριστιανούς ευρωπαίους αποίκους, με ακρωτηριασμό των χεριών, για να γίνουν παράδειγμα στους υπόλοιπους να μαζεύουν τη σοδειά πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Υπολογίζεται ότι τότε -αρχές του 1900- από τα 20 εκατ. που αριθμούσε η χώρα, δολοφονήθηκαν 8-10 εκατ. Κονγκολέζοι.
Αυτή είναι η Ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα; Ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του; Ή, η Ιστορία είναι μόνο αυτή;
Όχι. Η ιστορία έχει να επιδείξει και τα άλματα στον Ουρανό. Αυτά έγιναν όταν ο αδύναμος συνειδητοποίησε τη δύναμή του και σάρωσε τους τυράννους. Και αν δε μιλήσουμε για το Σπάρτακο, στα νεότερα χρόνια θα συναντήσουμε τους λαούς -δημιουργούς της Ιστορίας- στη Γαλλική Επανάσταση και την Κομμούνα του Παρισιού, στην Ελληνική το 1821, στην επανάσταση στην Αϊτή, στη Μεξικάνικη του Ζαπάτα, στη Βενεζουελάνικη του Μπολιβάρ, στη Βιετναμέζικη του Χο τσι Μινχ, στην Κουβανική του Κάστρο και του Τσε. Στην Κινέζικη του Μάο Τσετούνγκ και στο φάρο όλων αυτών, τη ρώσικη Επανάσταση του Δεκέμβρη του 1917, του Λένιν και του Στάλιν.
Ναι! Αλλά αυτές νικήθηκαν, θα μας πουν οι απολογητές των τυράννων. Ναι! Αλλά και η δουλεία καταργήθηκε και οι αυτοκράτορες και οι τσιφλικάδες δεν υπάρχουν και ο πρώιμος καπιταλισμός νικήθηκε από τον ιμπεριαλισμό, που τώρα σαπίζει. Γιατί να κάνουμε τώρα τον απολογισμό και όχι στο κόκκινο αύριο; Άλλωστε ο άνθρωπος δε δίστασε να αρχίσει από την αρχή, ξανά και ξανά, καθώς λέει και ο Κ. Παλαμάς: «Για την καινούρια γένα,/ π’ όλο την περιμένουμε,/ κι όλο κινάει για να ’ρθει,/ κι όλο συντρίμμι χάνεται/ στο γύρισμα των κύκλων».
Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη είναι η μόνη; Όχι. Το μόνο, όμως, σίγουρο είναι ότι θα διδάσκεται στα σχολειά του αύριο, αν όχι για το μέγεθος της αιματοχυσίας, για το μέγεθος της ηρωικής ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ του λαού της.
Τάνια
