Μετά την «εν ψυχρώ» αποχώρηση του Τραμπ από την Σύνοδο G7 στον Καναδά, πριν δυο εβδομάδες στις 16-17 Ιούνη, το μπλοκάρισμα των ΗΠΑ και την αδυναμία έκδοσης κοινού ανακοινωθέντος από τους G7 για όλα τα ανοιχτά διεθνή ζητήματα και ενώ υπήρχαν ανησυχίες για τη συμμετοχή του στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη (24-26 Ιούνη), ο Αμερικανός πρόεδρος όχι μόνον συμμετείχε, αλλά εμφανίστηκε κυρίαρχος, για να κάνει το «σόου» του, αφού είχε δεδομένη την προηγούμενη συμφωνία των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ (5-6 Ιούνη), για το βασικό ζήτημα που τον απασχολούσε, για τον υπερδιπλασιασμό των στρατιωτικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ των κρατών-μελών, από το 2% που ίσχυε ως τώρα.
Έτσι η Σύνοδος, που κράτησε μερικές ώρες (τόσο ώριμα και «εύκολα» ήταν τα πράγματα), εξελίχτηκε σε «one man show». Εκείνος εμφανίστηκε «ελεήμων» προς τους Ευρωπαίους («να βοηθήσουμε την Ευρώπη») και οι περισσότεροι από τους τελευταίους εμφανίστηκαν ως ψοφοδεείς «τσανακογλύφτες». Το βασιλικό ζεύγος της Ολλανδίας τον φιλοξένησε στο Παλάτι του, ο δε διορισμένος από τις ΗΠΑ Γ.Γ. του ΝΑΤΟ και πρώην αντιδραστικός πρωθυπουργός της Ολλανδίας (είχε παραιτηθεί αποδεχόμενος την ευθύνη για την πολυετή κακοδιαχείριση οικογενειακών επιδομάτων), Μάρκο Ρούτε, έφτασε στο σημείο να τον αποκαλεί «daddy» (μπαμπάκα)!
Η «ιστορική», όπως αποκλήθηκε Σύνοδος του ΝΑΤΟ, ισοδυναμεί με σχέδιο μάχης με τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και γενικά το ευρασιατικό στρατόπεδο, για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, με τον υπερδιπλασιασμό των στρατιωτικών δαπανών να μεταφράζεται για τα ευρωπαϊκά κράτη σε αύξηση στρατιωτικών δαπανών κατά 613 δισ. ευρώ τον χρόνο και σε αύξηση της παραγωγικής βάσης της πολεμικής βιομηχανίας, με νέες γραμμές παραγωγής και βάρδιες στα εργοστάσια. Προβάλλεται μάλιστα από όλους αυτούς το αισχρό επιχείρημα ότι η «οικονομία πολέμου» δημιουργεί θέσεις εργασίας (!) και βοηθά την οικονομία, προσφέροντας σε μια περίοδο βαθιάς και παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης, κερδοφόρα διέξοδο σε λιμνάζοντα κεφάλαια. Ο Επίτροπος Άμυνας της ΕΕ, Άντριους Κουμπίλιους, πλειοδοτώντας σε σενάρια πολεμικής υστερίας, χαρακτήρισε την Ευρώπη ως «κοιλάδα του θανάτου».
Είναι προφανές ότι η κίνηση αυτή των ΗΠΑ, πέρα από την προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν -ακόμα και με τα όπλα- αγορές, γεωπολιτική επιρροή, πρώτες ύλες, δρόμους μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων, έρχεται σαν απάντηση στους ανταγωνιστές τους, αφού όπως δήλωσε ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ «το στρατιωτικό πλεονέκτημα του ΝΑΤΟ αμφισβητείται επιθετικά από τον ταχύτατο επανεξοπλισμό της Ρωσίας, από κινεζική τεχνολογία και με ιρανικά και βορειοκορεατικά όπλα».
Ο Τραμπ, λειτουργώντας και ως «ντίλερ» της αμερικάνικης πολεμικής βιομηχανίας, εμφανίστηκε πολύ ικανοποιημένος, γιατί όπως δήλωσε «τα επιπλέον χρήματα να δαπανηθούν σε πολύ σοβαρή αγορά στρατιωτικού υλικού -όχι σε γραφειοκρατία- και ελπίζουμε ότι το υλικό θα κατασκευάζεται στην Αμερική, επειδή έχουμε το καλύτερο στον κόσμο», επισημαίνοντας την «ανάγκη κι άλλα μέλη του ΝΑΤΟ να αναλάβουν το βάρος της άμυνας της Ευρώπης», για να μπορέσουν οι ΗΠΑ να εξοικονομήσουν πόρους για τα άλλα σε προτεραιότητα μέτωπά τους. Στην ίδια κατεύθυνση ενίσχυσης της αμερικάνικης πολεμικής βιομηχανίας, ο Τραμπ «καταδέχτηκε» να συναντηθεί με τον αποπεμφθέντα από τον Λευκό Οίκο Ζελένσκι, για την αγορά Patriot.
Το ευρωπαϊκό «κόμμα του πολέμου» και οι 32 ηγέτες της Ευρώπης προσαρμόστηκαν και αποφάσισαν «να δώσουν κάτι παραπάνω» για να κρατήσουν την ομπρέλα της ατλαντικής συμμαχίας, ενώ στην κοινή ανακοίνωση δεν υπήρξε καμιά αναφορά για τα βασικά ζητήματα (Ουκρανικό, Μέση Ανατολή κλπ) επειδή υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ, με τον Τραμπ να δηλώνει αυτάρεσκα και μονομερώς τις απόψεις του επί παντός επιστητού. Και αυτές οι διαφωνίες, ιδιαίτερα για το Ουκρανικό και την αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης, αποτελούν τη βάση για τις ρωγμές που εμφανίζονται στους κόλπους της νατοϊκής συμμαχίας.
Μάλιστα η Βρετανία, ιστορική, εκλεκτή, στενή και υπάκουη σύμμαχος των ΗΠΑ, έκανε με τον Βρετανό πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ μια σημαντική ανακοίνωση. Αποφάσισε να επεκτείνει σημαντικά το πυρηνικό οπλοστάσιό της, αγοράζοντας 12 μαχητικά αεροσκάφη F-35 αμερικανικής κατασκευής, ικανά να μεταφέρουν αμερικανικές πυρηνικές κεφαλές, οι οποίες -όπως όλα δείχνουν- θα αποθηκευτούν σε βρετανικό έδαφος, για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 20 χρόνια.
Στη Σύνοδο βέβαια δεν έλειψαν και οι φανερές αντιθέσεις, με την Ισπανία και τη Σλοβενία να διαφωνούν με το 5%, το Βέλγιο να εκφράζει τις επιφυλάξεις του και τον Τραμπ να τις απειλεί κυνικά ότι με τον εμπορικό πόλεμο και τους δασμούς θα τις αναγκάσει «να πληρώσουν». Σε αυτό το πλαίσιο των αντιθέσεων μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο, ευρωπαϊκές δυνάμεις του ΝΑΤΟ (Γερμανία, Πολωνία κ.ά.) φάνηκε να θέλουν να παζαρέψουν την ένταξή τους κάτω από τη γαλλική «πυρηνική ομπρέλα» (που δεν υπάγεται στο ΝΑΤΟ).
Για το Ουκρανικό ζήτημα, το «κόμμα του πολέμου», με πλειοδοσία του Γερμανού καγκελάριου Μέρτς, συμφώνησε στη διαρκή στήριξη της Ουκρανίας και στη μετατροπή της σε ευρωπαϊκό οπλοστάσιο, με τις άμεσες συνεισφορές στην αμυντική της βιομηχανία να περιλαμβάνονται στον υπολογισμό των στρατιωτικών δαπανών των κρατών και την κοινή παραγωγή όπλων μεταξύ Ουκρανίας και ΝΑΤΟικών κρατών. Βέβαια στην Κοινή Δήλωση, προφανώς με υπόδειξη των ΗΠΑ, αποφεύχθηκε κάθε διατύπωση -έστω και γενικόλογη- όπως σε προηγούμενες Συνόδους, για «πορεία ένταξης της Ουκρανίας» στο ΝΑΤΟ.
Μια ακόμη ψυχροπολεμική απόφαση, που ανακοινώθηκε στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, προβλέπει την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων από 6 κράτη του ΝΑΤΟ (Σουηδία, Βρετανία, Γαλλία, Νορβηγία, Δανία, Ισλανδία) στη Βόρεια Φινλανδία, με την Φινλανδία να «φιλοξενεί» και ένα νέο αρχηγείο χερσαίων δυνάμεων του ΝΑΤΟ στη νότια Φινλανδία, δύο ώρες περίπου οδικώς από τα φινλανδο-ρωσικά σύνορα.
Αν όμως φάνηκε συμφωνία με μικρές ρωγμές στο ευρωατλαντικό πεδίο, σοβαρότερα πρέπει να είναι τα προβλήματα με την Ινδο-Ειρηνική πλευρά, πράγμα που αποτυπώνει τις «δυσκολίες» στα σύνθετα παζάρια μεταξύ των ΗΠΑ και κρίσιμων συμμάχων τους σε Ασία – Ειρηνικό. Οι υπαρκτές αντιθέσεις εκεί δεν αναιρούν την προτεραιότητα που έχει ο Ινδο-Ειρηνικός για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Οι πρωθυπουργοί όμως Ιαπωνίας και Αυστραλίας και ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας ακύρωσαν το ταξίδι τους στη Χάγη. Το Τόκιο ακύρωσε και τη συνάντηση των υπουργών Άμυνας και Εξωτερικών ΗΠΑ και Ιαπωνίας που θα γινόταν την 1η Ιούλη, εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια που προκαλούν στην κυβέρνηση Ισίμπα ο πόλεμος των δασμών (που δεν άφησε απέξω την «πιο σημαντική», κατά τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Βανς, σύμμαχο των ΗΠΑ), οι διαρκείς «προτροπές» της Ουάσιγκτον να αυξήσει η Ιαπωνία τις στρατιωτικές δαπάνες της τουλάχιστον στο 3% του ΑΕΠ της «το συντομότερο δυνατόν» και να αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο του κόστους «φιλοξενίας» των τουλάχιστον 50.000 Αμερικανών στρατιωτών που σταθμεύουν σε ιαπωνικό έδαφος. «Η Ιαπωνία αποφασίζει από μόνη της τον αμυντικό της προϋπολογισμό, δεν πρέπει να αποφασίζει με βάση τι της λένε άλλα έθνη να κάνει», ήταν η απάντηση του Ιάπωνα πρωθυπουργού.
Βέβαια πίσω από όλη αυτή τη διελκυστίνδα βρίσκεται ο «κινέζικος παράγων», η μετατόπιση της αμερικάνικης στρατηγικής στην Ασία-Ειρηνικό και οι μεγάλες αλλαγές στις σχέσεις των ΗΠΑ με ΕΕ και Ρωσία, η εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας Κίνας-Ρωσίας, οι τελευταίες κινήσεις – επισκέψεις του Κινέζου προέδρου Σι Ζιπίνγκ στη Ν.Α. Ασία, ενώ δεν ήταν καθόλου τυχαία, αντίθετα υπήρξε σημαντική (αν και πέρασε σχετικά ασχολίαστη), η συνάντηση των ΥΠ. ΕΞ. Κίνας, Ιαπωνίας και Νότιας Κορέας που έγινε στο Τόκιο στα τέλη του Μάρτη, με τον Κινέζο Γουάνγκ Γι να σημειώνει στους ομολόγους του ότι «τα τρία μας έθνη έχουν αθροιστικά έναν πληθυσμό σχεδόν 1,6 τρισεκατομμύριο και μια οικονομική παραγωγή 24 τρισ. δολαρίων. Με τις τεράστιες αγορές μας και τη μεγάλη δυνατότητα, μπορούμε να ασκήσουμε τεράστια επιρροή».
Και ενώ ο Τραμπ «βρήκε το χρόνο» να συναντηθεί με τον Ερντογάν, αναγνωρίζοντας το ρόλο της Τουρκίας σαν περιφερειακής δύναμης, στο ρόλο του γνωστού «χρήσιμου ηλίθιου» βρέθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που υπερηφανεύεται σαν «γύφτικο σκεπάρνι» ότι «η Ελλάδα βρίσκεται στον σκληρό πυρήνα των χωρών της Συμμαχίας» και ότι αυτός πρώτος, σαν κολαούζος, εδώ και καιρό, έκανε την πρόταση για το 5%. Η κυβέρνησή του, που «δεν έχει» όταν πρόκειται για μισθούς και το λαό, λέει «ναι» στο 5%, δίνοντας 7 δισ. ευρώ κάθε χρόνο, χρήματα που θα λείψουν από την κάλυψη των λαϊκών αναγκών, ώστε να πιάνονται οι στόχοι των ευρωατλαντικών πολεμικών δαπανών.
Και ενώ η υποτέλεια και η εξάρτηση της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού είναι ολοφάνερη, ο «Ριζοσπάστης» αφορίζει τις λέξεις αυτές και το αίτημα για Εθνική Ανεξαρτησία, «βλέπει» και επαναλαμβάνει σε μορφή επωδού τη δράση «των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων που διεκδικούν μερίδιο από την «πίτα» των αγορών και των πολεμικών κονδυλίων».
Τα τύμπανα του πολέμου που ηχούν πιο δυνατά μετά και από αυτή τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για την ανάπτυξη ενός αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, που θα βάλει φρένο στα φιλοπόλεμα σχέδια των ισχυρών του πλανήτη για γενίκευση των πολεμικών μετώπων, για σφαίρες επιρροής, για κερδοφορία των μονοπωλίων και για την παγκόσμια ηγεμονία.
