Αναμφίβολα είναι μια συναρπαστική και ενδιαφέρουσα εποχή! Οι αντιθέσεις, όλων των λογιών, τεντώνονται σαν μούσκουλα αθλητή και οι κυρίαρχες τάξεις και τα έθνη αργοσαλεύουν για να βρουν προπολεμικό αποκούμπι. Στη χώρα του παγκόσμιου κτήνους εκτοξεύονται απειλές κατά πάντων και οι δασμοί γίνονται εργαλείο πίεσης.
Στη «γηραιά ήπειρο» (Ευρώπη) τρίζουν οι πολυθρόνες της παλιάς τάξης πραγμάτων, μόνο που αντί να σφυροκοπάει ο προλετάριος βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των θεωρείων νεοφασίστες με γραβάτα, επίγονοι του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Σημεία και πραγματικά τέρατα!
Εκείνο που λείπει είναι η κόκκινη παγκόσμια πατρίδα, η κόκκινη σημαία (για να θυμηθούμε και την αντιφασιστική νίκη), το μαζικό λαϊκό επαναστατικό κόμμα και κίνημα. Εμείς λέμε -και σωστά- πως είμαστε ένα υβρίδιό του και πως παρά τις δυσκολίες θα παραλάβουμε τις κομματικές μας ταυτότητες από ένα κόμμα που θα ενώνει, θα παρακινεί την εργατική τάξη και το λαό και θα συγκρούεται ανοιχτά και ενιαία με τον ιμπεριαλισμό και την ντόπια ολιγαρχία για τα μεγάλα ιδανικά της ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και του σοσιαλισμού. Δηλαδή για ένα ομοούσιο και αδιαίρετο προτσές (διαδικασία) το οποίο θα καταστήσει το λαό μας αφέντη στον τόπο του. Αυτό το όραμα και τον στόχο θα βιώσει η πατρίδα μας τον 20ο αιώνα, όταν το ΕΑΜ έφτασε στις πύλες της εξουσίας αλλά «δεν ήπιε νερό». Λόγω λαθών, ανεπαρκούς και μυωπικής ηγεσίας έμεινε να μετεωρίζεται ανάμεσα στο «ναι και το όχι» για να οδηγηθεί στη Βάρκιζα και την παράδοση των όπλων. Δεν κατάφερε να δει πολιτικά και να διαβάσει τη φάση πως πίσω από το γερμανοϊταλικό φασισμό ερχόταν η αγγλική επέμβαση και νεοαποικιοκρατία, έπειτα οι ΗΠΑ με όλα τα γνωστά αποτελέσματα.
Δεν υπάρχει, ούτε θα εφευρεθεί κανένα σινικό τείχος που να χωρίζει το «κατώτερο από το ανώτερο» στάδιο πάλης μέχρι να οδηγηθεί η πάλη των τάξεων στην απώτατη και πιο συνεπή εξέλιξή της. Όπως λένε ορισμένοι «αν πας μόνο όπου βλέπεις θα μείνεις μετέωρος και στάσιμος» και στο βαθμό που η ντόπια ολιγαρχία είναι «νύχι-κρέας» με τον πολυπλόκαμο ιμπεριαλισμό, μόνο η διπλή αποτίναξη της κυριαρχίας τους μπορεί να ανοίξει δρόμο για καλύτερες μέρες.
Ο αναγκαίος αντιιμπεριαλιστικός αγώνας, που βλέπουμε να παίρνει σ’ όλο τον κόσμο διάφορες μορφές, δεν έχει καταληκτική στάση. Είναι αλήθεια ότι περισσότερες κοινωνικές δυνάμεις θα συσσωρευτούν στο σύνθημα της εθνικής ανεξαρτησίας και της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Είναι εξίσου αλήθεια ότι σ’ αυτό το δρόμο θα «παίζεται» το ζήτημα της πολιτικής ηγεμονίας και γύρω από την ηγεσία του αγώνα θα συνωστίζονται και θα διαγκωνίζονται η εργατική τάξη και οι κοινωνικοί της σύμμαχοι και η αστική τάξη με τους ξένους δυνάστες. Αλλά σ’ αυτόν τον κακοτράχαλο και φιδωτό δρόμο διόλου δεν ισχύει «από εδώ ο παπάς κι από κει τα ράσα του». Υπονοούμε ότι ο αγώνας του λαού δε σταματάει στο ξετίναγμα του ιμπεριαλισμού, των βάσεων, της ΕΕ, αλλά συνεχίζεται ενάντια σ’ όλο το σύστημα που παράγει και αναπαράγει την εξάρτηση και την εκμετάλλευση. Απέναντι στη θεωρία και πρακτική της ενιαίας διαδικασίας, όπως διδάσκει το παράδειγμα της Κίνας (αγώνας ενάντια στους γιαπωνέζους και τους ντόπιους εθνικιστές), υπάρχουν δύο διακριτές αποκλίσεις.
Από τη μια οι λεγόμενοι αντικαπιταλιστές, που πλήθυναν τελευταία με την προσχώρηση σ’ αυτούς και του ΚΚΕ, που υποτιμούν, υποβαθμίζουν και εν τέλει μηδενίζουν το ρόλο του ιμπεριαλισμού. Από την άλλη ένας κούφιος αντιιμπεριαλισμός που παραγνωρίζει τα ντόπια στηρίγματα των μεγάλων δυνάμεων και το… «νύχι-κρέας». Μία συνετή και συνεπής θεωρία και πολιτική σαν αυτή που έχει το Μ-Λ ΚΚΕ (ενδεχομένως και άλλες δυνάμεις) βλέπει τα πράγματα στην ολότητά τους και στην εξέλιξή τους.
Δεν παραγνωρίζει κανέναν συσχετισμό δύναμης και δε μηδενίζει καμία υπαρκτή αντίθεση. Διδάσκεται από την ιστορία του λαού μας αλλά και από τις αντίστοιχες άλλων χωρών.
Διότι όπως θα ’λεγε και ο πρόεδρος Μάο Τσε Τουνγκ: «Τη σούπα την τρως κουταλιά-κουταλιά». Αλλά ο στόχος είναι να τη φας!
