Απάντηση σε άρθρο της «Προλεταριακής Σημαίας»
Σε άρθρο στην «Προλεταριακή Σημαία» (Π.Σ. 22 Μάρτη 2025) με τίτλο «Ουκρανία: Μια εκεχειρία που αποκαλύπτει και μεγαλώνει το φορτίο του πολέμου», γίνεται αναφορά στον πόλεμο της Ουκρανίας και την πολιτική των ΗΠΑ, ενώ διατυπώνονται ορισμένες γενικότερες εκτιμήσεις για την παγκόσμια κατάσταση και τις σχέσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία. Οι θέσεις που διατυπώνονται στο άρθρο της Π.Σ. με αφορμή τις διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν ανάμεσα σε ΗΠΑ-Ρωσία είναι ότι «ο πόλεμος στην Ουκρανία ούτε «τελειώνει» ούτε «μεταφέρεται μακριά από εμάς», ότι δεν θα υπάρξει εκεχειρία και συμβιβασμός στον πόλεμο της Ουκρανίας, αντίθετα θα υπάρξει «σύντομα η κλιμάκωσή του». Προσπαθεί το άρθρο να αντιπαρατεθεί σε «μια σειρά εκτιμήσεις που γίνονται από πολλές και διαφορετικές πλευρές», οι οποίες σύμφωνα με τον συντάκτη του είναι «εκτός πραγματικότητας», εκτιμήσεις που υποστηρίζουν ότι ο Τραμπ θέλει την απεμπλοκή από την Ουκρανία, την «ουδετεροποίηση» της Ρωσίας, «ώστε οι ΗΠΑ… «απερίσπαστες» να στραφούν στο μέτωπο Κίνας-Ειρηνικού», όπως γράφουν με ειρωνική διάθεση.
Και θεωρεί το άρθρο της Π.Σ. όλες αυτές τις εκτιμήσεις εκτός πραγματικότητας, ότι τάχα στρέφονται οι ΗΠΑ στο μέτωπο Ασίας-Ειρηνικού, γιατί ο βασικός τους αντίπαλος δεν είναι η Κίνα, αλλά η Ρωσία και γι’ αυτό καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται να απεμπλακούν οι ΗΠΑ από την Ευρώπη, το αντίθετο, θα κλιμακώσουν τον πόλεμο στην Ουκρανία έχοντας στόχο πρώτα και κύρια τη Ρωσία. Και αυτό εδράζεται στο γεγονός, όπως γράφουν χαρακτηριστικά, ότι: «οι ΗΠΑ (σε αντίθεση με μια σειρά αναλύσεις και αναλυτές) δεν… αμφιβάλλουν ότι η Ρωσία αποτελεί στρατηγικό αντίπαλό τους, το υπ’ αριθμόν ένα (πυρηνικό) εμπόδιο σήμερα στο στόχο τους για παγκόσμια κυριαρχία/ηγεμονία».
Ενώ βέβαια κάνουν λόγο για «αναλύσεις και αναλυτές», «που γίνονται από πολλές και διάφορες πλευρές» για τα ζητήματα αυτά, στο τέλος καταλήγουν να αναφέρουν ένα και μοναδικό απόσπασμα και αυτό μάλιστα πετσοκομμένο, από μια και μοναδική πλευρά, από το Μ-Λ ΚΚΕ, παραθέτοντας το παρακάτω σημείο από την Ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ, (26 Φλεβάρη 2025).
«Είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ στην αντιπαράθεσή της με την Κίνα, επιχειρούν να παίξουν το «ρωσικό χαρτί». Προσφέρουν προκαταβολικά στον Πούτιν όλα όσα έχει ζητήσει για τον τερματισμό του πολέμου, αλλά ταυτόχρονα στέλνουν ξεκάθαρο μήνυμα για το μεγάλο αντάλλαγμα που θέλουν να πάρουν. Και αυτό που περιμένουν από τη Ρωσία είναι το σπάσιμο της συμμαχίας της με την Κίνα, το φρενάρισμα των BRICS και ο τερματισμός κάθε συζήτησης για αποδολαριοποίηση». Αποσιωπούν όμως αυτό που υπάρχει πριν και μετά από το απόσπασμα που παραθέτουν, γι αυτό δημοσιεύουμε εμείς ολόκληρη τη θέση της Ανακοίνωσης του Μ-Λ ΚΚΕ προκειμένου να καταλάβει ο αναγνώστης την ουσία της τοποθέτησής μας.
«2. Στρατηγικός σκοπός του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού είναι να ανατρέψει τη διαμορφούμενη τάση απώλειας της παγκόσμιας ηγεμονικής του θέσης, επιδιώκοντας να φρενάρει την ορμητική άνοδο της Κίνας και τη σταθερή επάνοδο της Ρωσίας, αποτρέποντας με κάθε τρόπο μια συμμαχία ανάμεσά τους. Αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα δύο στρατιωτικο-πολιτικά μέτωπα, ένα στην Ασία με την Κίνα και ένα στην Ευρώπη με τη Ρωσία, προκρίνει να κλείσει με κάθε τρόπο και κόστος το μέτωπο με τη Ρωσία. Ιεραρχεί σαν βασικό στρατηγικό του στόχο την αντιμετώπιση της Κίνας, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους της αντιπαράθεσής του στην Ασία-Ειρηνικό, επειδή, όπως αποφαίνονται τα επιτελεία του, «η άνοδος της Κίνας μετατοπίζει ριζικά την ισορροπία ισχύος». Είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ, στην αντιπαράθεσή τους με την Κίνα, επιχειρούν να παίξουν το «ρωσικό χαρτί». Προσφέρουν προκαταβολικά στον Πούτιν όλα όσα έχει ζητήσει για τον τερματισμό του πολέμου, αλλά ταυτόχρονα στέλνουν ξεκάθαρο μήνυμα για το μεγάλο αντάλλαγμα που θέλουν να πάρουν. Και αυτό που περιμένουν από τη Ρωσία είναι το σπάσιμο της συμμαχίας της με την Κίνα, το φρενάρισμα των BRICS και ο τερματισμός κάθε συζήτησης για αποδολαριοποίηση. Οι αμερικανορωσικές διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου που θα περάσουν από διάφορες φάσεις και σκαμπανεβάσματα, θα προχωρούν ή θα καρκινοβατούν ανάλογα με το αν εκπληρώνονται οι όροι και τα ανταλλάγματα της κάθε πλευράς στο μεγάλο παζάρι που ξεκίνησε».
Αυτή είναι η θέση που περιέχεται στην Ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ για τις παγκόσμιες εξελίξεις και αυτή θα έπρεπε να κριτικάρουν αν ήθελαν πραγματικά να αντιπαρατεθούν στις κατευθύνσεις του Μ-Λ ΚΚΕ.
Μας ασκούν κριτική ότι όχι μόνο δεν προσφέρουν οι ΗΠΑ στον Πούτιν όσα έχει ζητήσει «αλλά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο»! Διαβάζοντας γενικότερα το άρθρο της Π.Σ. σου δημιουργεί την εντύπωση πως δεν έχει υπάρξει καμιά αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία και στον πόλεμο της Ουκρανίας μετά την άνοδο του Τραμπ, ίσως γιατί αν αναγνώριζαν αυτές τις αλλαγές, την ίδια τη ζωή δηλαδή και την πραγματικότητα όπως εξελίσσεται, θα έμεναν μετέωρες μια σειρά λαθεμένες εκτιμήσεις τους για τη διεθνή κατάσταση στις οποίες επιμένουν με εμμονικό τρόπο.
Τι μας δείχνει όμως η πραγματικότητα; Από εκεί που η ηγεσία Μπάιντεν έκανε τα πάντα στα τρία προηγούμενα χρόνια προσφέροντας την αμέριστη στήριξή της -πολιτική, οικονομική, στρατιωτική- στα κυβερνητικά της ανδρείκελα στο Κίεβο για να νικήσουν στον πόλεμο και να πάρουν πίσω τα εδάφη που απέσπασε με τον πόλεμο η Μόσχα. Από εκεί που επέβαλαν τις πιο σκληρές οικονομικές κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, την εξοστράκισαν από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα επιδιώκοντας να πλήξουν αποφασιστικά τη ρωσική οικονομία και να την οδηγήσουν σε «στρατηγική ήττα», τώρα η διοίκηση Τραμπ δηλώνει πως θα κάνει τα πάντα «για να τελειώσει αυτός ο καταστροφικός πόλεμος».
Από την πολιτική τής ασφυκτικής παγκόσμιας απομόνωσης που προωθούσε ο Μπάιντεν απέναντι στη Μόσχα, τώρα αποκαταστάθηκαν οι σχέσεις τους και ξεκίνησαν εντατικές αμερικανορωσικές συνομιλίες με σκοπό τον τερματισμό του πολέμου και την κατάργηση των κυρώσεων, ενώ γίνεται λόγος για προοπτική επανόδου της Ρωσίας στους G7 που θα γίνουν ξανά G8. Ο Τραμπ δηλώνει σχεδόν καθημερινά πως υπεύθυνη για τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι η ηγεσία των Δημοκρατικών υπό τον Μπάιντεν που ήθελε να εντάξει την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, αναπαράγοντας έτσι τη θέση της Μόσχας για τα αίτια που προκάλεσαν τον πόλεμο. Ο νέος υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, δήλωσε από τις Βρυξέλλες «ότι η επιστροφή της Ουκρανίας στα παλιά σύνορα του 2014 είναι μια ψευδαίσθηση», δεν είναι «ρεαλιστικό», ξεκαθαρίζοντας έτσι ότι η Ρωσία θα πάρει όσα εδάφη έχει αποσπάσει με τον πόλεμο και πως τερματίζεται κάθε συζήτηση για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Επέμεινε ότι κανένα αμερικανικό στρατιωτικό σώμα δεν θα σταλεί στην Ουκρανία και κάλεσε για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης που θα υποστηρίξει μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Κιέβου και Μόσχας, τονίζοντας ότι οποιαδήποτε στρατεύματα από χώρες του ΝΑΤΟ που μπορεί να αναπτυχθούν στην Ουκρανία μετά τον τερματισμό του πολέμου ως εγγυήσεις ασφαλείας δεν θα καλύπτονται από το Άρθρο 5.
Πού οφείλεται αυτή η δραστική αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία; Οφείλεται κατ’ αρχήν στα δεδομένα που υπάρχουν στο πεδίο, δηλαδή στη διαφαινόμενη στρατιωτική επικράτηση του ρώσικου ιμπεριαλισμού και κατά δεύτερο λόγο στις γενικότερες στρατηγικές στοχεύσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που απορρέουν από τη σαρωτική, ασυγκράτητη άνοδο του κινέζικου ιμπεριαλισμού.
Εξηγώντας οι κορυφαίοι εκπρόσωποι της Ουάσιγκτον ποιοι λόγοι υπαγορεύουν στις ΗΠΑ αυτή τη στροφή και αλλαγή πολιτικής στον πόλεμο, επαναλαμβάνουν διαρκώς «την απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να μετατοπίσει την εστίαση της αμερικανικής στρατηγικής μακριά από την Ευρώπη, στην Ασία», εκφράζοντας «άμεσα και ξεκάθαρα ότι οι σκληρές στρατηγικές πραγματικότητες εμποδίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να επικεντρωθούν πρωτίστως στην ασφάλεια της Ευρώπης». Και αυτή η σκληρή πραγματικότητα σύμφωνα με τους ίδιους τους αμερικανούς αξιωματούχους είναι η Κίνα, υπογραμμίζοντας με κάθε ευκαιρία ότι «η Αμερική βλέπει στην Κίνα τη μεγαλύτερη απειλή». Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, οι νέοι ιθύνοντες των ΗΠΑ δεν κρύβουν τους βαθύτερους λόγους που τους ωθούν σε ένα τόσο εντυπωσιακό άνοιγμα απέναντι στη Μόσχα. Απώτερος σκοπός τους στην περίοδο που διανύουμε είναι να «σπάσει η συμμαχία Κίνας- Ρωσίας». Για την ακρίβεια, να αποσπάσουν τη Ρωσία από την αγκαλιά της Κίνας, όπως ακριβώς δήλωσε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Βανς σε συνέντευξή του στην Wall Street Journal, λίγες μέρες πριν επισκεφθεί την Ευρώπη το Φλεβάρη του 2025: «Δεν είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας να είναι ο μικρός αδερφός της σε μια συμμαχία με την Κίνα».
Και αυτόν τον προσανατολισμό δεν τον έχουν τώρα οι ΗΠΑ. Στην «εθνική στρατηγική ασφάλειας των ΗΠΑ», που δημοσιεύτηκε τον Οκτώβρη 2022, επί κυβέρνησης Μπάιντεν, μισό χρόνο μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία -και σε συνθήκες μιας ξέφρενης αντιρωσικής υστερίας-, όπου αναλύεται η παγκόσμια στρατηγική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού αναφέρεται: «Αυτή η στρατηγική αναγνωρίζει ότι η Λ.Δ. Κίνας αποτελεί την κύρια απειλή των ΗΠΑ… Η Ρωσία και η Λ.Δ. Κίνας αποτελούν δύο διαφορετικές απειλές. Η μεν Ρωσία αποτελεί την άμεση απειλή για το «ελεύθερο» και «ανοιχτό» διεθνές σύστημα, καθώς αυτή τη στιγμή διεξάγει τον επιθετικό της πόλεμο κατά της Ουκρανίας. Η Λ.Δ. Κίνας, αντίθετα, είναι ο στρατηγικός ανταγωνιστής καθώς στόχο έχει να αναδιαμορφώσει τη διεθνή τάξη και για την επίτευξή του προσπαθεί μέσω της οικονομικής, διπλωματικής, στρατιωτικής και τεχνολογικής δύναμής της… Η Λ.Δ. Κίνας είναι ο μόνος ανταγωνιστής με την πρόθεση να αναδιαμορφώσει τη διεθνή τάξη και έχει την οικονομική, διπλωματική, στρατιωτική και τεχνολογική δύναμη για να το κάνει. Το Πεκίνο έχει φιλοδοξίες να δημιουργήσει μια ενισχυμένη σφαίρα επιρροής στον Ινδο-Ειρηνικό και να γίνει η πρώτη δύναμη στον κόσμο…».
Στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση κινείται και η έκθεση των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, των πιο νευραλγικών μηχανισμών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού (CIA, DIA, FBI κτλ) που δόθηκε στη δημοσιότητα πριν ένα μήνα (25-3-2025). Δίνοντας τώρα ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στην απειλή της Κίνας, η έκθεση αυτή -που τιτλοφορείται «ετήσια εκτίμηση απειλών»- διατυπώνει την θέση ότι «Η Κίνα αποτελεί την κύρια απειλή για τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε παγκόσμιο επίπεδο». Συγκεκριμένα στην πολυσέλιδη αυτή έκθεση αναλύονται πρωταρχικά και «ακτινογραφούνται» οι δυνατότητες της Κίνας σε όλους τους τομείς, στρατιωτικό, οικονομικό, κυβερνοχώρο, τεχνολογία, βιοασφάλεια, διάστημα, για να καταδειχθεί μέσα από αυτή τη στρατηγική επισκόπηση της γενικής δύναμης της Κίνας το συμπέρασμα ότι «η Κίνα είναι ο ισχυρότερος στρατηγικός μας ανταγωνιστής και αντιπροσωπεύει τη μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια και τα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ». Αναφερόμενη η έκθεση στον οικονομικό τομέα, ύστερα από παράθεση πολλών στοιχείων, καταλήγει στη βασική διαπίστωση ότι «η ΛΔΚ επιδιώκει να ανταγωνιστεί τις Ηνωμένες Πολιτείες και να αναδειχθεί κορυφαία οικονομική δύναμη στον κόσμο», ενώ κάνοντας αναφορά στον στρατιωτικό τομέα διαπιστώνει ότι η «Κίνα αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη και ισχυρή στρατιωτική απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ». Με επιγραμματικό τρόπο ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Μπέσεντ, αναφερόμενος στον οικονομικό πόλεμο που μαίνεται ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα και τις μεγάλες δυσκολίες που υπάρχουν για το ξεπέρασμά του, δήλωσε στις 14 Απρίλη. «Η Κίνα είναι τόσο ο μεγαλύτερος οικονομικός ανταγωνιστής μας, όσο και ο μεγαλύτερος στρατιωτικός αντίπαλός μας».
Για να υπάρχει μια εικόνα της οικονομικής δύναμης, που αποτελεί τη βασική συνιστώσα της γενικής δύναμης των ιμπεριαλιστικών κρατών που θα κρίνει σε σημαντικό βαθμό την πορεία και την έκβαση του ανταγωνισμού τους για παγκόσμια ηγεμονία, να σημειώσουμε ενδεικτικά λίγα οικονομικά στοιχεία. Η οικονομία της Κίνας έχει αναδειχθεί μακράν στην πρώτη οικονομία του κόσμου ήδη από το 2017 και το ΑΕΠ της με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης που είναι και ο πιο έγκυρος τρόπος αποτύπωσης της πραγματικής οικονομικής δύναμης των χωρών ανήλθε το 2024 σε 36 τρισ. δολάρια, όταν το ΑΕΠ των ΗΠΑ που είναι η δεύτερη οικονομία ανήλθε σε 25 τρισ. δολάρια και της Ρωσίας που είναι η έκτη οικονομία σε 5,1 τρισ. δολάρια. Δηλαδή η οικονομία της Κίνας είναι σχεδόν μιάμιση φορά μεγαλύτερη από αυτή των ΗΠΑ και επτά φορές μεγαλύτερη από της Ρωσίας. Ο παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος των δασμών του Τραμπ που συνταράσσει τον πλανήτη έχει να κάνει πρώτα και κύρια με την οικονομική δύναμη των χωρών και ιδιαίτερα με το ύψος της βιομηχανικής παραγωγής τους.
Η βιομηχανική παραγωγή της Κίνας το 2024 αντιπροσώπευε το 36% την παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής, αντίστοιχα των ΗΠΑ το 12%, της Γερμανίας που είναι η μεγαλύτερη βιομηχανική χώρα της Ευρώπης αντιπροσώπευε το 5% και της Ρωσίας το 2% της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής. Η βιομηχανική παραγωγή των επόμενων 5 μεγαλύτερων βιομηχανικών χωρών του πλανήτη (ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία, Νότια Κορέα, Ινδία) δεν φτάνουν όλες μαζί το ύψος της βιομηχανικής παραγωγής της Κίνας. Και οι τάσεις που υπάρχουν θα οδηγήσουν σε ένα ακόμη μεγαλύτερο ξεπέταγμα της Κίνας τα επόμενα χρόνια. Αυτή είναι η οικονομική δύναμη των ιμπεριαλιστικών χωρών που αναγκάζει πανικόβλητες τις ΗΠΑ να κηρύσσουν τον εμπορικό – οικονομικό πόλεμο ενάντια στην Κίνα και να τρέχουν στην Ασία -μάταια απ’ ό,τι φαίνεται- για να την συγκρατήσουν και να την αναχαιτίσουν.
Αυτοί ακριβώς οι λόγοι υπαγορεύουν τη μετατόπιση της αμερικάνικης στρατηγικής στο μέτωπο Κίνας-Ειρηνικού, την απεμπλοκή από το μέτωπο Ευρώπης-Ουκρανίας και τις αξιοσημείωτες αλλαγές που παρατηρούνται στις σχέσεις των ΗΠΑ με Ρωσία και ΕΕ. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως ο πόλεμος στην Ουκρανία, που μαίνεται τρία χρόνια και έχει οδηγήσει στο θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες και από τις δυο πλευρές, θα τελειώσει από τη μια μέρα στην άλλη.
Όπως σημειώνει η Ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ, «Οι αμερικανορωσικές διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου που θα περάσουν από διάφορες φάσεις και σκαμπανεβάσματα, θα προχωρούν ή θα καρκινοβατούν ανάλογα με το αν εκπληρώνονται οι όροι και τα ανταλλάγματα της κάθε πλευράς στο μεγάλο παζάρι που ξεκίνησε». Καθώς η πλάστιγγα του πολέμου έχει γείρει προς την πλευρά της Ρωσίας, αυτή δεν βιάζεται, έχει κάθε λόγο να συνεχίσει τις μάχες για να μεγιστοποιήσει το διαπραγματευτικό της πλεονέκτημα, επιδιώκοντας να αποσπάσει όσα περισσότερα εδάφη μπορεί και να επιβάλει το μέγιστο δυνατό των όρων της. Επισπεύδων σε αυτή την διαπραγμάτευση είναι ο Τραμπ που επείγεται να κλείσει άρον- άρον το μέτωπο της Ουκρανίας, πολύ περισσότερο τώρα που άνοιξε με πάταγο το μέτωπο με την Κίνα, τραντάζοντας με τον εμπορικό του πόλεμο την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία.
Μας ασκεί κριτική το άρθρο της Π.Σ. που υποστηρίζουμε ότι οι ΗΠΑ θέλουν να τραβήξουν τη Ρωσία από την Κίνα και να σπάσουν τη συμμαχία τους. Και σαν επιχείρημα πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει γράφει ότι «αν δηλαδή υποθέσουμε ότι η Ρωσία είναι η νικήτρια του πολέμου, από πού και ως πού θα παραιτηθεί… Γιατί θα δεχτεί να «σπάσει τη συμμαχία της με την Κίνα»; Εμείς στην Ανακοίνωσή μας δεν είπαμε ότι η Ρωσία θα σπάσει τη συμμαχία της με την Κίνα. Εμείς σημειώνουμε πως σκοπός των ΗΠΑ είναι να αποτρέψουν μια συμμαχία Κίνας-Ρωσίας και πως στην αντιπαράθεσή τους τώρα με την Κίνα «επιχειρούν να παίξουν το ρωσικό χαρτί». Αυτή είναι η επιδίωξη των ΗΠΑ. Αν θα πετύχουν οι ΗΠΑ να εξασθενήσουν και να σπάσουν το μέτωπο Κίνας-Ρωσίας και να ουδετεροποιήσουν τη Ρωσία, ή να μην καταφέρουν τίποτα από αυτά, -που είναι και το πιθανότερο-, αυτό μέλλει να φανεί. Η όποια έκβαση βέβαια στο μέλλον δεν αναιρεί το στόχο και την επιδίωξη που έχουν οι ΗΠΑ τώρα να αποτρέψουν αυτή τη συμμαχία, επιχειρώντας να μπουν σφήνα και να προσεταιριστούν τη Ρωσία.
Τέλος το άρθρο της «Π.Σ.» σημειώνει ότι η Ρωσία αποτελεί «το υπ’ αριθμόν ένα (πυρηνικό) εμπόδιο σήμερα στο στόχο των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία/ηγεμονία». Το ποιος αποτελεί την «πιο ολοκληρωμένη και ισχυρή στρατιωτική απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ» και ποιος είναι «ο μεγαλύτερος στρατιωτικός αντίπαλός τους» αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τα επιτελεία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που το διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους. Οι 5.000 πυρηνικές κεφαλές που κληροδότησε ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός στη Ρωσία του Πούτιν είναι σίγουρα μια ισχυρή αποτρεπτική δύναμη, αλλά οι πυρηνικές κεφαλές μαζί με το πανίσχυρο στρατιωτικό της οπλοστάσιο δεν εμπόδισαν ούτε τη Σοβιετική Ένωση να γίνει κομμάτια και θρύψαλα το 1990-91, ούτε τις ΗΠΑ να κυριαρχήσουν στον μεταξύ τους ψυχρό πόλεμο. Ο ανταγωνισμός για την παγκόσμια κυριαρχία ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις απαιτεί πολύ περισσότερα πράγματα από πυρηνικές κεφαλές.
