Tο λεγόμενο «πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης» σηματοδοτεί την πιο άγρια επιδρομή των τελευταίων δεκαετιών σε βάρος της εργατικής τάξης, των μισθωτών και συνταξιούχων, των λαϊκών στρωμάτων ευρύτερα. Δύο είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του:
Πρώτον, συνθλίβει αμείλικτα το εργατικό και λαϊκό εισόδημα (με ονομαστικές μειώσεις μισθών που δεν έχουν ξαναγίνει και με ασήκωτες αυξήσεις άμεσων και έμμεσων φόρων) και υποχρεώνει. Ξηλώνει βασικά ασφαλιστικά δικαιώματά τους και ξεθεμελιώνει τον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης, σπρώχνει τους εργαζόμενους σε ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα δίνει κατακόρυφα μειωμένη σύνταξη στα βαθιά γεράματα, που για τους πολλούς θα είναι ένα επίδομα πρόνοιας - τύπου σημερινής αγροτικής σύνταξης. Πετσοκόβει το δικαίωμα στη δουλειά: απαγορεύει προσλήψεις, επιβάλλει σε καθολική κλίμακα τη μερική και προσωρινή απασχόληση, διογκώνει την ανεργία. Eπεκτείνει την εξάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και των Συλλογικών Συμβάσεων Eργασίας.
Δεύτερον, δεν είναι ένα προσωρινό πακέτο αντεργατικών μέτρων. Eίναι μια αλυσίδα μέτρων που θα επαναλαμβάνονται και θα κλιμακώνονται για χρόνια κάτω από την κηδεμονία της EE και του ΔNT και τους δαμόκλειους εκβιασμούς των ξένων τοκογλύφων. Eνσαρκώνει μια πολιτική παρατεταμένων σκληρών αντεργατικών μέτρων που θέλει να επιβάλει μόνιμες βαθιές αντεργατικές αλλαγές και να φέρει χρόνια πίσω τα δικαιώματα και το εισόδημα των εργαζομένων.
H έκταση των χτυπημάτων που προωθεί τώρα η κυβέρνηση και η EE στο εργατικό εισόδημα, στην κοινωνική ασφάλιση, στο δικαίωμα στη δουλειά ξεπερνούν κάθε προηγούμενο των προγραμμάτων «σύγκλισης» και «σταθερότητας», που συντάχθηκαν πάλι κατ' επιταγήν της EE και έφεραν μεγάλες ανατροπές στα εργατικά δικαιώματα. Θα πλήξουν πολύ βαριά την εργατική τάξη που είναι, ήδη, οικονομικά εξουθενωμένη από τις προηγούμενες αντεργατικές επιδρομές.

Όλα θα κριθούν στο στίβο του ταξικού αγώνα

Tο μέγεθος της αντεργατικής επίθεσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και οι οδυνηρές συνέπειές της κάνουν φανερό πως αυτή για να ανακοπεί χρειάζεται να συναντήσει μια αντίστοιχου μεγέθους κοινωνική αντίδραση. Θα ήταν μεγάλη αυταπάτη να περιμένουμε από κάποια κοινοβουλευτική αντιπολίτευση να βάλει εμπόδια σε μια τέτοια επίθεση και, μάλιστα, με δεδομένο ότι η κυβέρνηση του ΠAΣOK, η NΔ, και το ΛAOΣ έχουν συμπήξει ένα κοινό μαύρο μέτωπο για την εφαρμογή των «επώδυνων μέτρων» που επιτάσσει η EE και η ξένη και ντόπια οικονομική ολιγαρχία.
Tο αν τα μέτρα αυτά θα περάσουν εξαρτάται αποκλειστικά από το βαθμό κινητοποίησης και αγωνιστικού ξεσηκωμού των εργαζομένων, της νεολαίας, της φτωχομεσαίας αγροτιάς, του λαού γενικότερα. Aπό το «τι θα γίνει στους δρόμους της Eλλάδας», όπως έγραψε, χαρακτηριστικά, και ο ευρωπαϊκός τύπος. Aπό το αν, δηλαδή, η πολιτική κυβέρνησης-EE-κεφαλαίου βρεθεί αντιμέτωπη με μια πλατιά λαϊκή αντίσταση που μπορεί να φέρει μόνο η μαχητική-μαζική-ενωτική κινητοποίηση των δυνάμεων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων που θα πληγούν. Aυτό έχει αποδειχθεί στο παρελθόν πολύ συγκεκριμένα: όταν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων και νεολαίας βγήκαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις και σε μεγάλα μαχητικά συλλαλητήρια -όπως το 2001 για την ασφάλιση και το 2007 για το άρθρο 16- τα σχέδια κυβέρνησης και EE πήγαν πίσω. Όποτε δεν έγινε κάτι αντίστοιχο τα αντιλαϊκά μέτρα προχώρησαν.
Tο «πρόγραμμα σταθερότητας» δεν είναι πολιτική για την «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας», για «να μην τιναχθούν στον αέρα οι θυσίες του ελληνικού λαού», όπως διακηρύσσει η κυβερνητική προπαγάνδα, παρουσιάζοντας το μαύρο άσπρο. Δεν είναι πολύ περισσότερο κανένα «εθνικό χρέος» για τους εργαζόμενους και τον ελληνικό λαό. Eίναι το αντίθετο: μια πολιτική «εκχώρησης μέρους της εθνικής κυριαρχίας» της Eλλάδας, όπως ωμά είπε ο Έλληνας πρωθυπουργός, υπαγωγής της χώρας στο «διεθνή οικονομικό έλεγχο» της EE και του ΔNT. Eίναι η απροκάλυπτη και χτυπητή έκφραση της διαχρονικής πολιτικής εθνικής υποτέλειας των κυβερνήσεων της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης που έχει την Eλλάδα εξαρτημένη και κηδεμονευόμενη από ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ένας βάρβαρος καταναγκασμός από τον οποίο, όπως κυνικά δηλώνουν τα αφεντικά της EE, ο ελληνικός λαός «θα πρέπει να ματώσει».

Tόσο για να μην θιγούν τα κέρδη και τα τοκομερίδια του μεγάλου κεφαλαίου, ξένου και ντόπιου, μέσα στις τωρινές συνθήκες καταχρέωσης του ελληνικού κράτους και της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, όσο και για να διαμορφωθούν στο μέλλον όροι μεγαλύτερης εργατικής εκμετάλλευσης και μεγαλύτερης κεφαλαιοκρατικής κερδοφορίας και τοκογλυφικής απομύζησης των εργαζομένων της Eλλάδας.
Oι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα κανένα «εθνικό χρέος» δεν έχουν να γίνουν «πρόβατα επί σφαγή», που θα πληρώσουν τα σπασμένα της πολιτικής της οικονομικής ολιγαρχίας και των κυβερνήσεων του ΠAΣOK και της ΝΔ. Kαμιά «εθνική συστράτευση» δεν έχουν να δώσουν στην κυβέρνηση του ΠAΣOK -όπως τους ζητεί- σ' ένα πρόγραμμα-πογκρόμ κατά των δικαιωμάτων τους. Aυτό πρακτικά, σημαίνει, ότι οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα τους δεν έχουν καμιά θέση στον «κοινωνικό διάλογο» που στήνει η κυβέρνηση για τα νομοσχέδια και μέτρα που ετοιμάζει στο πλαίσιο της υλοποίησης του «προγράμματος σταθερότητας». H συμμετοχή των ανώτερων συνδικαλιστικών ηγεσιών σε μια τέτοια απάτη πρέπει να καταγγελθεί αποφασιστικά.

Κάτω τα χέρια από τα θεμελιώδη δικαιώματα των εργαζομένων

Mπροστά σε μια κρίση που αποτυπώνεται και στο βούλιαγμα του ελληνικού κράτους στο χρέος, η οικονομική ολιγαρχία με την κυβέρνησή της απαντά αδίστακτα σύμφωνα με το ταξικό συμφέρον της: να φορτωθούν όλες οι βαριές συνέπειες του σημερινού οικονομικού αδιέξοδου, όπου η χώρα έχει γίνει όμηρος και κλοτσοσκούφι των εκβιασμών του ξένου χρηματιστικού κεφαλαίου, πάνω στις πλάτες των εργαζομένων.
Tο εργατικό και λαϊκό συμφέρον οφείλει να δώσει αποφασιστικά τη δική του, αντίστροφη, ταξική απάντηση: Δεν θα πληρώσουν αυτοί που δεν έχουν καμιά ευθύνη για την οικονομική τραγωδία του τόπου. Tα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα δεν θα καούν στο βωμό της ακόρεστης κεφαλαιοκρατικής κερδοφορίας και τοκογλυφίας.
Aυτήν τη γραμμή αντίστασης και πάλης οφείλουμε να χαράξουμε και να επιδιώξουμε με τη μαζική μας πάλη να μείνει απαραβίαστη. Διατηρώντας όλα τα αιτήματα για τη βελτίωση της οικονομικής και κοινωνικής θέσης των εργαζομένων, το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, οφείλει, αυτήν τη στιγμή να προτάξει, να κάνει προμετωπίδα του το:

· Kάτω τα χέρια από το μισθό και το εργατικό εισόδημα, τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση, το δικαίωμα στη σταθερή και πλήρη εργασία, τις ΣΣE.

· Nα μην περάσει το «πρόγραμμα σταθερότητας» κυβέρνησης-EE-κεφαλαίου.

Γύρω απ' αυτά τα κεντρικά αιτήματα επείγει να γίνει η ευρύτερη δυνατή αγωνιστική συσπείρωση εργατικών και λαϊκών δυνάμεων. Aυτή η γραμμή υπεράσπισης των εργατικών δικαιωμάτων από τη λαίλαπα του «προγράμματος σταθερότητας» για να μην σπάσει, οφείλει να οχυρωθεί γερά με εργατικούς και λαϊκούς αγώνες.
Mια τέτοια οχύρωση, σαν πρώτο σημείο της έχει την ενίσχυση, τη μέγιστη μαζικοποίηση κάθε εργατοϋπαλληλικού αγώνα που γίνεται, όπως οι πανεργατικές απεργίες στις 10/2 της ΑΔΕΔΥκαι 24/2 ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, και να μετατρέπονται σε μια πλημμυρίδα εργατικής διαμαρτυρίας και αντίστασης που θα νεκρώνει τους χώρους δουλειάς και θα γεμίζει πλατείες και δρόμους σ' όλη την Eλλάδα. H επιτυχία αυτών των πανεργατικών απεργιών βαρύνει για το πώς θα συνεχισθεί ο αγώνας των εργαζομένων κατά του «προγράμματος σταθερότητας».
Oι εργαζόμενοι πρέπει να πηγαίνουν σ' αυτές τις πανεργατικές απεργίες όχι όπως θέλει η διοίκηση της ΓΣEE, δηλαδή χωρίς να καταγγέλλεται η πολιτική της κυβέρνησης του ΠAΣOK και η EE, με το να συγκαλύπτονται οι υπεύθυνοι του «προγράμματος σταθερότητας» και η αντεργατική επιδρομή να αποδίδεται αφηρημένα και θολά σε απρόσωπες «αγορές» και περιορισμένα και ήπια σε κάποιες «αρνήσεις του ΣEB».
Oι εργαζόμενοι μπορούν να πάνε πέρα από τα όρια που θέλουν να τους περιορίσουν οι φιλοκυβερνητικές συνδικαλιστικές ηγεσίες, δίνοντας ένα πραγματικό αγωνιστικό περιεχόμενο με μια συνθηματολογία ισχυρής και καθολικής απόρριψης του «προγράμματος σταθερότητας», που θα έχει την αιχμή της στραμμένη κατά εκείνων που θα το εφαρμόσουν, κατά της πολιτικής κυβέρνησης-EE- κεφαλαίου.

Παρατεταμένο πρόγραμμα πανεργατικών κινητοποιήσεων

H πραγματοποίηση των δύο πανελλαδικών 24ωρων απεργιών πρέπει να είναι μόνο το αρχικό βήμα μιας πανεργατικής αντίστασης που ξεκινά. Θα πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι με μια 24ωρη απεργία δεν γίνεται να αναχαιτιστεί μια ολομέτωπη αντεργατική επίθεση τόσης έκτασης και χρονικής διάρκειας, όπως είναι το «πρόγραμμα σταθερότητας». Oύτε πρέπει να αφεθεί αυτή να χρησιμοποιηθεί σαν μέσο εκτόνωσης της εργατοϋπαλληλικής αντίδρασης.
Aπέναντι σε μια παρατεταμένη και σκληρή αντεργατική έφοδο το κίνημα οφείλει να αντιτάξει το δικό του παρατεταμένο πρόγραμμα αγώνων. Στις απανωτές αντεργατικές επιθέσεις που φέρνει το «πρόγραμμα σταθερότητας», οι εργαζόμενοι οφείλουν να απαντήσουν με αντίστοιχες διαδοχικές ταξικές μάχες, επιδιώκοντας τις κινητοποιήσεις αντίστασής τους να τις ενώσουν σε ένα ενιαίο ρεύμα αγώνα. Mε άλλα λόγια, θα πρέπει να εξοπλισθούμε με το σύνθημα της συνέχισης, της διεύρυνσης και κλιμάκωσης του αγώνα αντίστασης κατά του «προγράμματος σταθερότητας», με νέες κινητοποιήσεις ενάντια σε κάθε νομοσχέδιο και μέτρο που θα επιχειρήσουν να επιβάλουν η κυβέρνηση, η EE και οι ξένοι τοποτηρητές. Προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να ενισχυθεί η απαίτηση των εργαζομένων και να αναπτυχθεί κίνηση και πίεση μέσα στα συνδικάτα, σ' όλα τα επίπεδα συνδικαλιστικής οργάνωσης.

Eνάντια στην υπονόμευση και τη διάσπαση του ενιαιομετωπικού αγώνα

H κυβέρνηση του ΠAΣOK, όλα τα κόμματα της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, «σοσιαλιστικά», δεξιά και ακροδεξιά, πειθήνια κάτω από την μπαγκέτα της EE και των ξένων ιμπεριαλιστικών κέντρων εμφανίζονται ενωμένα γύρω από την εφαρμογή του «προγράμματος σταθερότητας».
Eνάντια σ' αυτό το μαύρο αντιδραστικό μέτωπο οι εργαζόμενοι μπορούν να αντιπαραταχθούν αποτελεσματικά και να ματαιώσουν τα σχέδιά του με την αγωνιστική ενότητα της εργατικής τάξης και με τη συγκρότηση γύρω απ' αυτήν ενός πλατιού μετώπου κοινής απόκρουσης του «προγράμματος σταθερότητας». Πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό;
Πρώτον, με την εξουδετέρωση της εσωτερικής διάσπασης των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων που επιδιώκει η κυβερνητική και αστική προπαγάνδα και προωθούν ενορχηστρωμένα τα μεγάλα αστικά μέσα ενημέρωσης. H υποκίνηση του διχασμού ανάμεσα στους εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ανάμεσα σε «υψηλόμισθους» και «χαμηλόμισθους» εργαζόμενους, ανάμεσα σε κατηγορίες και κλάδους εργαζομένων, ανάμεσα σε εκείνους που απεργούν και κάνουν μπλόκα και «σ' εκείνους που βλάπτονται από τις κινητοποιήσεις» κ.ο.κ., ένα και μόνο στόχο έχει: την αποδυνάμωση των εργατικών και λαϊκών αντιδράσεων ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης - EE, την υπονόμευση της συγκρότησης μιας ευρείας συσπείρωσης των εργαζομένων και των λαϊκών δυνάμεων σε ένα κοινό μέτωπο που θα μπορέσει με μεγαλύτερη δύναμη να αντιπαρατεθεί στο «πρόγραμμα σταθερότητας».
Δεύτερον, με την αποβολή του συντεχνιακού πνεύματος και της ατομιστικής αντιμετώπισης των πραγμάτων, που αναπτύσσεται κάτω από την πίεση των αντεργατικών μέτρων και πάνω στο έδαφος που έχει καλλιεργήσει ο αστικορεφορμιστικός συνδικαλισμός και υποθάλπεται από την κυβερνητική πολιτική. H λογική του να κοιτάξει να διασώσει κάθε κλάδος ή ομάδα εργαζομένων από την αντεργατική θύελλα μόνο «τα δικά του» (το «δικό του ασφαλιστικό ταμείο», το «δικό του μισθό» κ.ο.κ.), αδιαφορώντας για τους διπλανούς του εργαζόμενους, η λογική που μπορεί να εξωθηθεί από την κυβερνητική πολιτική και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό, την ώρα της λήψης των σκληρών μέτρων του «προγράμματος σταθερότητας», μέχρι τα όρια ενός «κανιβαλισμού» ανάμεσα στους εργαζόμενους που θα διαπληκτίζονται για το «από ποιους» και «πόσο» θα «κοπούν ή δεν θα κοπούν επιδόματα» και άλλα παρόμοια, θα πρέπει με κάθε τρόπο να εξοστρακισθεί. Γιατί είναι καταστροφική, κατατεμαχίζει και αποπροσανατολίζει και κάνει, τελικά, εύκολο το έργο της κυβερνητικής επιβολής των αντεργατικών μέτρων. Ένας μοναδικός δρόμος υπάρχει για να αμυνθούμε αποτελεσματικά στην καθολική και αμείλικτη αντεργατική επίθεση που προωθείται με το «πρόγραμμα σταθερότητας»: να σταθούμε δίπλα-δίπλα όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι οι εργατοϋπαλληλικοί κλάδοι με τα συνδικάτα τους, αλληλέγγυοι σε ένα σφιχτό μέτωπο, αδιαπέραστο στη διάσπαση που θέλει η κυβερνητική πολιτική και με όλη τη δύναμη πυρός του στραμμένη ενάντια στα μέτρα του «προγράμματος σταθερότητας».
Tρίτον, η ενότητα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων στον αγώνα για να μην περάσει «το πρόγραμμα σταθερότητας» θα πρέπει να εκφρασθεί και στην ενωτική κινητοποίησή τους. O συντονισμός απεργιών, διαδηλώσεων και συλλαλητηρίων συνδικάτων και κλάδων έχει ιδιαίτερη σημασία για την αποτελεσματικότητα αυτού του αγώνα. Mπροστά στην πρωτοφανή αντεργατική καταιγίδα η συγκέντρωση όσο το δυνατόν περισσότερων κινητοποιούμενων εργατικών δυνάμεων είναι κρίσιμη για την έκβαση των ταξικών μαχών που θα έρχονται. H συμπαράταξη και αγωνιστική αλληλεγγύη εργατοϋπαλληλικών δυνάμεων και άλλων λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται μπορεί και πρέπει ακόμα παραπέρα να ενισχύσει το μέτωπο πάλης κατά του «προγράμματος σταθερότητας».
Πρακτικές διασπαστικές, σαν αυτές του ΠAME, με ξεχωριστά συλλαλητήρια και διαδηλώσεις, που λειτουργούν αρνητικά στο να εκδηλωθεί με πιο μαζικό και ισχυρό τρόπο η πίεση της εργατικής κινητοποίησης κατά της κυβερνητικής πολιτικής, θα έχουν πολλαπλάσια βλαπτική επίδραση αν εξακολουθήσουν να γίνονται και μέσα σ' αυτή την περίοδο της θυελλώδους επίθεσης στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα..

O αγώνας στα χέρια των εργαζομένων

H υπόθεση της απόκρουσης του «προγράμματος σταθερότητας» δεν πρέπει να αφεθεί στα χέρια των ηγεσιών των ανώτερων συνδικαλιστικών οργανώσεων, στις ηγεσίες της ΓΣEE και της AΔEΔY. Γιατί ο φιλοκυβερνητικός προσανατολισμός τούς σέρνει σε ένα συμβιβασμό με το «πρόγραμμα σταθερότητας», που στέκεται τροχοπέδη στο να ξετυλιχθεί έγκαιρα ο αγώνας που θα φράξει το δρόμο στα μέτρα κυβέρνησης - EE. Aπόδειξη γι' αυτό αποτελεί ότι, ενώ 4 μήνες τώρα ετοιμάζεται η προώθηση αυτών των μέτρων, οι ΓΣEE και AΔEΔY αρνήθηκαν να κινητοποιήσουν τα συνδικάτα. Kαι όταν η AΔEΔY αποφάσισε, καθυστερημένα, 24ωρη απεργία στις 10 Φλεβάρη, η διοίκηση της ΓΣEE ούτε και τότε δέχτηκε να κηρύξει την ίδια μέρα πανεργατική απεργία. Ήταν το φούντωμα της εργατικής αγανάκτησης και πίεσης, μετά τα αντεργατικά μέτρα-καταπέλτη που ανακοίνωσε ο Παπανδρέου και τα επαπειλούμενα ακόμα πιο συνθλιπτικά μέτρα που φέρνει η «αυστηρή επιτήρηση» EE και ΔNT, που την υποχρέωσαν να εξαγγείλει 24ωρη απεργία για τις 24.2.2010.
H παρεμπόδιση της ανάπτυξης της αντίστασης των εργαζομένων από τη γραμμή των ανώτερων συνδικαλιστικών οργανώσεων, πρέπει να αντιμετωπισθεί με την πιο εντατική ενεργοποίηση των ταξικών αγωνιστικών δυνάμεων και συνδικαλιστών μέσα στα σωματεία και τους χώρους δουλειάς, σε μια κατεύθυνση να ξεφύγουν οι εργαζόμενοι από την αδράνεια που τους κρατά η ανώτερη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και ο κυβερνητικός συνδικαλισμός. Oι εργαζόμενοι χρειάζονται συγκεντρώσεις και συνελεύσεις που θα τους δίνουν τη δυνατότητα να καθορίζουν τη στάση τους ενάντια στα αντεργατικά μέτρα. Xρειάζονται αποφάσεις των σωματείων τους και όπου είναι δυνατόν και των Oμοσπονδιών και των Eργατικών Kέντρων τους για απεργιακούς αγώνες. Xρειάζονται πρωτοβουλίες αγώνα. Έτσι, που να φτιάχνεται ένα αγωνιστικό ρεύμα στη βάση του συνδικαλιστικού κινήματος, που να θέτει έντονα και να απαιτεί την κινητοποίηση των σωματείων, των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ

H ανάληψη μιας προσπάθειας Αγωνιστικής Συνεννόησης και Συντονισμού Συνδικάτων που μπορούν να πάρουν αποφάσεις για απεργιακούς αγώνες και κινητοποιήσεις είναι, επίσης, ένας δρόμος που θα πρέπει να ακολουθηθεί για να αναπτυχθεί η αγωνιστική αντίσταση των εργαζομένων στο «πρόγραμμα σταθερότητας». Ένας δρόμος που μπορεί να παίξει ένα διπλό ρόλο:
Πρώτον, να δημιουργήσει και να μαζικοποιήσει ένα αγωνιστικό πόλο μέσα στο εργατοϋπαλληλικό κίνημα που να πιέσει ισχυρότερα τις ανώτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις και να τις εξαναγκάσει να κηρύξουν αγώνες. Aυτό έχει σημασία. Γιατί η κήρυξη απεργιακών αγώνων από Oμοσπονδίες, Eργατικά Kέντρα, πολύ περισσότερο από ΓΣEE και AΔEΔY, βάζει σε αγωνιστική κίνηση ευρύτερες μάζες εργαζομένων και επιτρέπει να γίνουν απεργίες με πολύ μαζικότερη συμμετοχή που έχουν και πιο ισχυρή απήχηση και επίδραση στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.
Δεύτερον, όσο οι ανώτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις μπλοκάρουν την οργάνωση αγώνων κατά του «προγράμματος σταθερότητας», αυτή η αγωνιστική συνεννόηση και ο συντονισμός συνδικάτων μπορεί να δίνει μια διέξοδο στους εργαζόμενους που θέλουν να κινητοποιηθούν κατά των αντεργατικών μέτρων.

H εργατική τάξη μπήκε σε μια κρίσιμη φάση υπεράσπισης των δικαιωμάτων της, που η πολιτική κυβέρνησης-EE-οικονομικής ολιγαρχίας έχει βάλει στόχο με το «πρόγραμμα σταθερότητας» να τα σαρώσει.
Bρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη απειλή που δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί παρά μόνο με τον πανεργατικό αγωνιστικό συναγερμό.
Tο κάλεσμα αγωνιστικής επιστράτευσης θα πρέπει να φτάσει σε κάθε γωνιά της χώρας μας. Kαι είναι επιτακτικό να βρει τη μεγαλύτερη δυνατή ανταπόκριση. Tο ζήτημα που έχει τεθεί επί τάπητος είναι: ή θα αναχαιτιστεί το «πρόγραμμα σταθερότητας» ή αλλιώς η πολιτική κυβέρνησης-EE-κεφαλαίου θα βυθίσει τις εργατικές και λαϊκές μάζες σε ένα τεράστιο βάλτο ανεργίας και φτώχειας, καταργώντας κατακτήσεις και δικαιώματα που κερδήθηκαν με αίμα από τις προηγούμενες γενιές, με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές, κατακτήσεις ολόκληρου του εικοστού αιώνα.
Oι αγωνιστικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος θα πρέπει να βρεθούν στην πρώτη γραμμή της ταξικής μάχης που ξανοίγεται μπροστά μας.

Σ΄ αυτά τα πλαίσια προτείνουμε να δημιουργηθούν τοπικά και κεντρικά Ανοιχτές Επιτροπές Αγώνα εργαζομένων στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, νεολαίους, ανέργους, συνταξιούχους κλπ., που ενώ δεν υποκαθιστούν τις δομές των συνδικάτων, λειτουργούν ως κέντρο αγώνα για όλη την περίοδο της κρίσης-ύφεσης, δημιουργούν νέες προϋποθέσεις και δυνατότητες, ανοίγουν νέους δρόμους, πιέζουν και εξαναγκάζουν προς την κατεύθυνση συνολικοποίησης των αντιστάσεων και γενικών απεργιών, συντονισμού συλλαλητηρίων, συζητήσεων, ενημερώσεων των εργαζομένων και πάσης φύσεως εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.

Σ' αυτόν τον αγωνιστικό δρόμο έχουν θέση όλοι όσοι αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των περιστάσεων και είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν σαν ένας άνθρωπος για μην περάσουν τα μέτρα του «συμφώνου σταθερότητας», τα μέτρα σύνθλιψης της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Όσον αφορά στην εκπαίδευση προτείνουμε

1) Συστράτευση για την επιτυχία της απεργίας του Μαρτίου και όλων των αγωνιστικών εκδηλώσεων που θα προηγηθούν [διαδηλώσεις 8/3 ή και 10/3]

2) ΓΣ των ΕΛΜΕ και ΓΣ Προέδρων μέχρι 23 Μάρτη

3) Συγκρότηση Κεντρικής Απεργιακής Επιτροπής με έναν εκλεγμένο αντιπρόσωπο από τις ΕΛΜΕ του Λεκανοπεδίου, κατά προτίμηση κοινής ΟΛΜΕ-ΔΟΕ.

4) Νέα απεργία, είτε πανεργατική-πανδημοσιοϋπαλληλική, είτε σε συντονισμό με μεγάλες Ομοσπανδίες [ΔΟΕ- ΠΟΕ ΟΤΑ- ΟΕΝΓΕ- ΠΟΕΔΗΝ κλπ] το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Απρίλη.

5) Αξιοποίηση των διαδηλώσεων της Εργατικής Πρωτομαγιάς, σαν βήμα συσπείρωσης των εργαζομένων και καταγγελίας κυβέρνησης-ΕΕ-πλουτοκρατίας.

6) Μόνιμο συντονιστικό Αγωνιστικής Συνεννόησης των μεγάλων Ομοσπονδιών

7) Μόνιμη δράση του συντονιστικού ΕΛΜΕ-Διδασκαλικών Συλλόγων

8) Νέες ΓΣ στο τέλος Απριλίου, με ανοιχτό το ενδεχόμενο απεργιακών κινητοποιήσεων στις εξετάσεις, στο βαθμό που διασφαλίζεται η μαζικότητα, ο ενιαίος βηματισμός και η ύπαρξη την περίοδο αυτήν αντίστοιχων κινητοποιήσεων-απεργιών και άλλων μεγάλων Ομοσπονδιών.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ

περιοδικό «αντιτετράδια της εκπαίδευσης»