Το υπουργείο Εργασίας και ο Γ. Παπανδρέου δίνουν με καινοφανή και κυνικό τρόπο «λύση» στο πρόβλημα των STAGE, πετώντας στην ανεργία δεκάδες χιλιάδες από τους απασχολούμενους στα προγράμματα αυτά. Το ΠΑΣΟΚ που το 1998 εισήγαγε με νόμο τον θεσμό των STAGE, τώρα δηλώνει την πρόθεσή του να καταργήσει όλα τα σχετικά προγράμματα που ενεργοποιούνται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Οι «συμβάσεις μαθητείας» ή τα «προγράμματα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας», όπως πολύ όμορφα έχει βαπτιστεί η εργασιακή εκμετάλλευση των STAGE, αποτέλεσε ένα έξυπνο εργαλείο τού συστήματος (η αρχική έμπνευση ανήκει στην Ε.Ε.), το οποίο εξασφάλιζε για τους ιδιώτες εργοδότες, αλλά και την ίδια την κρατική διοίκηση, πολύ φτηνή, ανασφάλιστη και ελαστική εργασία. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αξιοποίησαν τα STAGE ώστε να ελαφρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό τους μεν, να τείνουν χείρα φιλίας (προσφέροντας εργατική δύναμη με συμφέροντες όρους) προς το ιδιωτικό κεφάλαιο δε. Μπόρεσαν να δημιουργήσουν ολόκληρες στρατιές εργασιακά ομήρων και να γενικεύσουν τις ελαστικές μορφές εργασίας, με τη σφραγίδα του νόμου μάλιστα. Χτύπησαν το οχτάωρο και κατάργησαν την υποχρέωσή τους να καταβάλουν ένσημα στους εργαζόμενους. Επέφεραν ισχυρό πλήγμα στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και διεύρυναν το καθεστώς τής προσωρινής και μερικής απασχόλησης, την ίδια στιγμή που θριαμβολογούσαν για τα μειωμένα ποσοστά ανεργίας.

Η υπόθεση των STAGE και η συζήτηση που τώρα αναπτύσσεται εντονότερα για το εργασιακό καθεστώς στα προγράμματα αυτά, αποτελούν αφορμή για να αναδειχθεί το συνολικότερο πρόβλημα των εργασιακών σχέσεων στη χώρα μας: ο αριθμός των εργαζομένων υπό συνθήκες μόνιμης και σταθερής εργασίας ολοένα και μειώνεται, ενώ αυξάνεται με άλματα ο αριθμός των εργαζομένων υπό συνθήκες προσωρινής και μερικής απασχόλησης, με διαρκώς μειούμενα εργασιακά-ασφαλιστικά δικαιώματα: Ανασφάλιστοι εργαζόμενοι, συμβασιούχοι λίγων μηνών έως και μίας ημέρας (!), ωρομίσθιοι, αναπληρωτές, επιδοτούμενοι σε προγράμματα με ημερομηνία λήξης,  εργαζόμενοι με δελτίο παροχής υπηρεσιών, ενοικιαζόμενοι, μια ολάκερη θάλασσα δηλαδή από εργαζόμενους σε καθεστώς οξυμμένης εκμετάλλευσης, στρατιές δεκάδων χιλιάδων ημιεργαζομένων-ημιανέργων με αβέβαιο μέλλον, όλοι αυτοί έρχονται να συμπληρώσουν με μελανά χρώματα το σύγχρονο εργασιακό τοπίο.

Μόνη απάντηση στην κατάτμηση των εργαζομένων στις διάφορες αυτές βαθμίδες εκμετάλλευσης και στη διαίρεση των εργασιακών χώρων είναι η συντονισμένη, μαζική, αταλάντευτη διεκδίκηση των εργασιακών-μισθολογικών-ασφαλιστικών δικαιωμάτων, η συγκρότηση και η ανάπτυξη κοινών σωματείων ανά χώρο εργασίας μονίμων και μη, ο συνδικαλιστικός αγώνας μέσα στα σωματεία για την κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας, για την προάσπιση των εργασιακών κεκτημένων.