Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,

 

Η κυβέρνηση της ΝΔ, ακάθεκτη, κλιμακώνει την αντιλαϊκή πολιτική της. Η πλατιά αποδοκιμασία, που γνώρισε στις ευρωεκλογές, δεν μετέβαλε καθόλου το αντεργατικό  δρομολόγιό της. Αντίθετα, μέσα στο καλοκαίρι, φουλάρισε την αντεργατική μηχανή της  με απανωτά νομοσχέδια και μέτρα που φέρ-νουν: Το πέταγμα δεκάδων χιλιάδων εργατών από τη λίστα των βαριών και ανθυγιεινών επαγγελ-μάτων και την αντίστοιχη περικοπή των ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων τους. Την εφαρμογή της αποκρουστικής οδηγίας Μπολκεστάιν της ΕΕ για επέκταση του εβδομαδιαίου εργα-τικού ωραρίου μέχρι και τις 65 ώρες. Τη μεγάλη αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης για τις γυναίκες στο Δημόσιο. Τη μείωση των δημόσιων παροχών υγείας μέσω του διαχωρισμού του κλά-δου Υγείας του ΙΚΑ. Την επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων (ΟΣΕ, ΛΑΡΚΟ, ΟΤΕ κλπ). Το διωγμό των ξένων εργατών, των μεταναστών και των προσφύγων. Την ενίσχυση του αστυνομικού μηχανισμού παρακολούθησης και καταστολής (κάμερες, ποινικοποίηση της κουκούλας, τράπεζα DNA κλπ).

 

Η καταιγίδα των  αντεργατικών μέτρων συνοδεύεται από  μια συνεχή κυβερνητική προπαγάνδα που χρησιμοποιεί την οικονομική κρίση και τη διόγκωση των ελλειμμάτων και του κρατικού χρέους  σαν δικαιολογία για τη λήψη «επώδυνων μέτρων» και σαν μέσο πίεσης προς τους εργαζόμενους για να τα αποδεχθούν. Η  κυβέρνηση Καραμανλή, στο όνομα της κρίσης, από τη μια διοχετεύει δεκάδες δις ευρώ στους τραπεζίτες και τους μεγαλοεπιχειρηματίες και από την άλλη απαιτεί από τους εργα-ζόμενους να υποταχθούν στις «θυσίες» των απολύσεων, της μερικής απασχόλησης, του παγώματος και της μείωσης των μισθών και των μεροκάματων, των νέων φορομπηκτικών χαρατσιών. Η κυνική πολιτική της δεν συναντά κανένα πραγματικό εμπόδιο από την ψευτοαντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ εξαντλείται μόνο σε προεκλογικές αντιπολιτευτικές γενικολογίες γιατί ο σκοπός του να ξα-ναγίνει κυβέρνηση συνδέεται με τη συνέχιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. 

Η πολιτική και των δύο μεγάλων αστικών κομμάτων ευνοεί σκανδαλωδώς τους τραπεζίτες και τους μεγαλοβιομηχάνους και τους ενθαρρύνει να απαιτούν, με θράσος, ακόμα περισσότερες κρατικές επι-δοτήσεις και εγγυήσεις, μείωση της φορολόγησης και των ασφαλιστικών εισφορών των επιχει-ρήσεων, ομαδικές απολύσεις, όπως ακριβώς έκανε ο ΣΕΒ με τα αιτήματα που υπέβαλε στην κυ-βέρνηση ενόψει της ΔΕΘ. Τους ενθαρρύνει να συνεχίζουν, ασύδοτα, τις απολύσεις, να επιβάλουν την εκ περιτροπής απασχόληση, τις αναγκαστικές άδειες άνευ αποδοχών, τη μη πληρωμή των δε-δουλευμένων.

 

Η  ανεργία και η μισοανεργία μαζί και η ανέχεια επεκτείνονται με ραγδαίους ρυθμούς. Η τεράστια α-σφαλιστική εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών αλλά και η άρνηση του κράτους να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του προς τα Ασφαλιστικά Ταμεία πριονίζουν βαθιά το σύστημα της δημόσιας ασφά-λισης και χρησιμοποιούνται σαν πρόσχημα για την προώθηση καινούργιων αντιασφαλιστικών με-τρων. Τα εργατοϋπαλληλικά ωράρια καταπατούνται και ελαστικοποιούνται ασύστολα. Οι συνθήκες εργασίας γίνονται όλο και πιο καταπιεστικές, αφόρητες αλλά και επικίνδυνες, όπως έδειξαν και τα πρόσφατα διαδοχικά «ατυχήματα» στη ΛΑΡΚΟ. Οι μισθοί και οι συντάξεις καθηλώνονται. Οι ΣΣΕ  υπονομεύονται και οι εργοδότες, όλο και πιο προκλητικά, -όπως στις Τράπεζες- επιδιώκουν την κατάργησή τους. Οι ιδιωτικοποιήσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΟΣΕ, ΛΑΡΚΟ, ΕΥΑΘ κλπ), και στην Παιδεία (ιδιωτικά κολέγια, επιχειρησιακά προγράμματα ΑΕΙ, ΤΕΙ) διευρύνονται. Στον ορίζοντα προβάλλει ένας νέος σκληρότερος κρατικός προϋπολογισμός για το 2010.

 

Μπροστά σ’ αυτή την αντιλαϊκή λαίλαπα δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τους εργαζόμενους από το να υπερασπίσουν το εισόδημά τους, τη δουλειά τους, το δικαίωμα για σταθερή κανονική εργασία, το 8ωρο, καλύτερες και πιο ασφαλείς συνθήκες εργασίας, τα δικαιώματά τους για δημόσια  ασφάλιση, παιδεία και υγεία με τη μαζική και ενωτική κινητοποίησή τους ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και την εργοδοτική εκμετάλλευση.

Ο δρόμος αυτός υπονομεύεται σήμερα από τη συνδικαλιστική γραμμή των ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που κινούνται σε μια λογική σύγκλισης με την πολιτική των δύο μεγάλων αστικών κομμάτων, εξεύρεσης «κοινών σημείων» με τους εργοδότες «μπροστά στην κρίση» και  εγκαταλείπουν εργα-τικά αιτήματα, συμβιβάζονται με κυβερνητικές και εργοδοτικές απαιτήσεις, κρατούν σε αδράνεια  τα συνδικάτα, δεν ενεργοποιούν αγώνες της  εργατικής τάξης  για τα τόσα φλέγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει και, τελικά, ακόμα και συλλαλητήρια σαν αυτό στη ΔΕΘ τα μετατρέπουν σε εθιμο-τυπικές  εργατοϋπαλληλικές εκδηλώσεις. Αποδυναμώνεται, ακόμα, από τη συνδικαλιστική γραμμή του ΠΑΜΕ που διασπά τα εργατικά συλλαλητήρια και εξασθενίζει τη μαζικότητα της εργατοϋ-παλληλικής κινητοποίησης.

 

Η εργατική τάξη, για να μπορέσει να αποκρούσει την αντιλαϊκή πολιτική, χρειάζεται να οργανώσει την ταξική, αγωνιστική, ενωτική αντιπαράθεσή της με την κυβέρνηση και την εργοδοσία. Δεν πρό-κειται  να υπερασπίσει αποτελεσματικά τα δικαιώματά της εναποθέτοντας τις ελπίδες της σε μια εν-δοτική, συμβιβαστική συνδικαλιστική γραμμή ούτε αναμένοντας τη λύση των προβλημάτων της από τις βουλευτικές εκλογές που εναλλάσσουν τα δύο κόμματα του μεγάλου κεφαλαίου στην κυ-βέρνηση.

 

Οι εργαζόμενοι πρέπει  να αναπτύξουν, συλλογικά, ενωτικούς μαζικούς αγώνες που θα ανακόψουν την αντιλαϊκή επιδρομή της κυβέρνησης και το ρίξιμο των βαρών της καπιταλιστικής κρίσης πάνω τους.

 

Να δώσουμε μαζικό παρόν στο συλλαλητήριο της ΔΕΘ για να  κάνουμε πιο δυνατή την καταγγελία της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και για να ακουσθεί ισχυρότερα το αίτημα να δοθεί συνέχεια στους εργατικούς αγώνες  για την απόκρουση  της αντιλαϊκής πο-λιτικής.

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΔΕΘ

 

 2.9.2009