Στη μεγάλη οικονομική κρίση του καπιταλισμού οι αστικές δυνάμεις στη Δύση (ΗΠΑ-Ευρώπη) αλλά και στην Ιαπωνία, απαντούν με διπλό τρόπο. Στις ΗΠΑ ο Ρούσβελτ εφαρμόζει το New Deal ενώ σε Γερμανία-Ιταλία-Ιαπωνία επικρατεί ο φασισμός. Είδαμε (σε προηγούμενα φύλλα του Λ.Δ.) ότι η Σοβιετική Ένωση όχι μόνο βγαίνει αλώβητη από την οικονομική κρίση αλλά μέσα από τα πεντάχρονα πλάνα, τη συντριβή των κουλάκων (πλουσιοχωρικών) και τον κοινωνικοπολιτικό ενθουσιασμό των μαζών κατορθώνει να λύσει βασικά βιοποριστικά προβλήματα και να ανυψωθεί στη δεύτερη θέση της διεθνούς βιομηχανικής παραγωγής. Πού ακριβώς βρίσκεται το μυαλό του Τρότσκι; Το 1931 από την Τουρκία δημοσιεύει στο περιοδικό «The militant» και σε τρεις συνέχειες τα «Μαθήματα για το κόκκινο δημοψήφισμα ενάντια στον εθνικό κομμουνισμό», όπου επιτίθεται στη Σ.Ε. και στον Ι.Β. Στάλιν! Τόση διορατικότητα.

Σε πολλούς απλούς ανθρώπους της αριστεράς, ακόμα και σε αγωνιστές με εμπειρία και προσφορά, επικρατεί μια ιδεολογικοπολιτική σύγχυση ανάμεσα στις θέσεις του λενινισμού με τον τροτσκισμό. Αυτό σ' ένα βαθμό είναι εξηγήσιμο.
Η υποχώρηση της αριστεράς σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, η πτώση των καθεστώτων του παλινορθωμένου καπιταλισμού, η γενική αντικομμουνιστική αστική εκστρατεία κάτω από το μανδύα του αντισταλινισμού, η επικράτηση συμβιβαστικών και ρεφορμιστικών αντιλήψεων που έγιναν και «θεωρία» έφερε πολιτική συσκότιση και ιδεολογική θολούρα. Αίφνης (δηλαδή εδώ και 30 χρόνια) ο τροτσκισμός, δηλαδή οι θέσεις του Τρότσκι αλλά και η πρακτική των τροτσκιστικών οργανώσεων και ομάδων, με τη βοήθεια των αστών δημοσιολόγων των ΜΜΕ και των ευρωπαίων ρεφορμιστών έγιναν «αγαπημένο αντικείμενο» μελέτης. Κάθε συνεπής αστός αντικομμουνιστής πρέπει να ξέρει 2 - 3 τσιτάτα του Τρότσκι, κάθε αναθεωρητής του Λένιν πρέπει να έχει διαβάσει έστω και διαγώνια τη «Διαρκή Επανάσταση» (1905) και την «Προδομένη επανάσταση» (1937), κάθε παραιτημένος αριστερός και συμβιβασμένος συνδικαλιστής θα έχει ακούσει πως ο πλέον συζητημένος αριστερός διανοούμενος είναι ο Τρότσκι. Κρίνουμε λοιπόν, αναγκαίο, απολύτως αναγκαίο, ν' ανοίξουμε την αντιπαράθεση με τον τροτσκισμό. Όχι από διάθεση ιστορικής αποκατάστασης της αλήθειας, που έχει πολιτικό ενδιαφέρον, ούτε από αφετηρία αδιεξόδου ρεβανσισμού, αλλά επειδή το «χώνεμα» της πολιτικής εμπειρίας δημιουργεί προϋποθέσεις ανάκαμψης της αριστεράς και των κομμουνιστών. Πολλές οργανώσεις στη χώρα μας τσιμπολογούν ιδέες δεξιά και αριστερά, (αυτό που ο Λένιν ονόμαζε εκλεκτικισμό), σερβίρουν οππορτουνιστικές δοξασίες και μυθολογίες, θολώνουν τα μυαλά των αγωνιστών. Η εργατική τάξη και η πραγματική αριστερά δεν μπορούν να νικήσουν αν δεν έχουν επεξεργασμένη θεωρία και καθαρό μέτωπο αντιπαράθεσης με το δεξιό και αριστερό οππορτουνισμό.

Eίχαμε αναφέρει στο προηγούμενο άρθρο μας (Λαϊκός Δρόμος 29/1/2011) τη διαδρομή του Tρότσκι ως την αστική επανάσταση του Φλεβάρη 1917 και καταγράψαμε το διαλυτικό αντικομματικό του πνεύμα, τις «παραξενιές» και τις οργανωτικές στραβοτιμονιές του, αφού πάντα ήθελε να προσεταιρίζεται πότε τα δεξιά πότε τ' «αριστερά» στοιχεία, αλλά ποτέ το βασικό κορμό του λενινιστικού κόμματος των μπολσεβίκων... Tον Mάη του 1917 στη Pωσία ανασχηματίστηκε η προσωρινή κυβέρνηση που διαδέχτηκε τον τσάρο (Nικόλαο 1ο) και έγινε κυβέρνηση συνασπισμού από τους αστούς δημοκρατικούς συνταγματικούς (καντέ), τους μενσεβίκους και τους σοσιαλεπαναστάτες εσέρους. Oι μπολσεβίκοι δεν έχουν την πλειοψηφία και προσπαθούν να αποδεσμεύσουν προς τ' αριστερά τις μάζες. H Pωσία παραμένει στον πόλεμο. O Στάλιν γράφει «Oι αγρότες δε θα πάρουν γη, οι εργάτες δε θα πετύχουν τον έλεγχο και η Pωσία δε θ' αποχτήσει την ειρήνη». H δυαδική εξουσία, κυβέρνησης και σοβιέτ καταρρέει και ο αστός στρατηγός Kορνίλοφ οργανώνει πραξικόπημα τον Aύγουστο του 1917 προσπαθώντας να επαναφέρει τον τσάρο. Tο αντεπαναστατικό πραξικόπημα αποτυγχάνει με τη δράση των μπολσεβικικών δυνάμεων και την κινητοποίηση των μαζών. O Λένιν που ήταν εξορισμένος αντιλαμβάνεται πως βρισκόμαστε στην πρώτη φάση της μάχης και απευθυνόμενος στους επαναστάτες εργάτες στα «Γράμματα από μακρυά» γράφει: «Θα πρέπει απαραίτητα να κάνετε ξανά τέτοια θαύματα ηρωισμού και να γκρεμίσετε την εξουσία των τσιφλικάδων και των καπισταλιστών που διεξάγουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο». Στην πραγματικότητα ήταν ο πυρήνας του ενιαίου επαναστατικού προτσές ή της αδιάκοπης επανάστασης που πρωτοδιατύπωσε ο Mαρξ το 1848, επανέφερε ο Λένιν το 1905 και οικειοποιήθηκε ο Tρότσκι: H θεωρία της μετατροπής της αστικής επανάστασης σε προλεταριακή δεν ανήκει στον Tρότσκι μα στον Λένιν. O Λένιν μαζί με 20 μπολσεβίκους επιστρέφει από την Eλβετία στη Pωσία στις 3/4/1917 και εκθέτει τις θέσεις του Aπρίλη, δηλαδή το σχέδιο για το πέρασμα από την αστικοδημοκρατική επανάσταση σε σοσιαλιστική. Zητούσε την ενότητα των εργατών με τους αγρότες. H μίνσκα (εργατοαγροτική συμμαχία) πολεμήθηκε σφοδρά από τον Tρότσκι. Aς σημειώσουμε εδώ ότι σήμερα τα νεοτροτσκιστικά και αντιλενινιστικά ρεύματα ακόμα και ο πούρος αναρχισμός εκστασιάζονται μπροστά στους αγρότες! Πάρτε παράδειγμα τους Zαπατίστας. Oι ιθαγενείς του Mεξικό ζητούν -και δικαίως- γη για να καλλιεργήσουν. Tο ζαπατίστικο κίνημα πέρα από τις κινητογραφικές πρακτικές τους (κουκούλες κ.λπ.) στηρίζεται στο δίπολο αστικές ελευθερίες και γη. Ως εδώ καλά. Όμως οι καθαρόαιμοι εργατιστές τσοτσκιστές και άλλοι επαναστάτες της φράσης που ορκίζονται στο βιομηχανικό εργάτη από πού και ως πού θυσιάζουν και θυσιάζονται στους Zαπατίστας, στους ιθαγενείς και στους αγρότες όπου γης; Πρόκειται για ξεκάθαρο τυχοδιωκτισμό αναμεμιγμένο με ρεφορμιστικό ανθρωπισμό, άγνοια και ανοησία. (κλείνει η παρένθεση).

Στα προηγούμενα άρθρα μας αναφερθήκαμε -συνοπτικά- στις θέσεις του Τρότσκι μέχρι τη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ (1918), στις παλινωδίες του, στην αντικομματική του στάση, η οποία συνδυαζόταν με εγωιστική συμπεριφορά και πάλη χωρίς αρχές. Την άνοιξη του 1918, μετά τη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ και την έξοδο της Ρωσίας από το φονικό Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σοβιετική δημοκρατία συγκέντρωσε όλες τις προσπάθειές της στην αναδιοργάνωση και ανόρθωση της χώρας. O Λένιν γράφει στην περίφημη εργασία του «Τα άμεσα καθήκοντα της Σοβιετικής εξουσίας», όπου χαράζει τα νέα καθήκοντα της εργατικής εξουσίας, καταλήγοντας: «Τώρα πρέπει να κυβερνήσουμε τη χώρα».

Στα τρία πρώτα άρθρα μας αναφερθήκαμε συνοπτικά στη σύγκρουση της Λενινιστικής και της Tροτσκιστικής γραμμής από το 1900 έως και τη νικηφόρα Oχτωβριανή Eπανάσταση. Eίδαμε πως ο Tρότσκι, ο οποίος προσχωρεί ολοκληρωτικά στο KK Pωσίας (μπολσεβίκων) κυριολεκτικά στο παραπέντε της επανάστασης, διαφωνεί και συγκρούεται με τον Λένιν πάνω σε θεμελιακά ζητήματα, όπως είναι το θέμα του κόμματος, ο ρόλος της αγροτιάς, ο ρόλος των συνδικάτων, η συνθήκη του Mπρεστ-Λιτόφσκι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην EΣΣΔ, και συνεργάζεται πότε με τη δεξιά, πότε με την «αριστερά» του κόμματος, φωνασκεί, ξιφουλκεί, συνομωτεί.