4ο Συνέδριο Μ-Λ ΚΚΕ

Η ανασυγκρότηση του αριστερού κινήματος και το μαζικό κίνημα της εργατικής τάξης

Tο εργατικό κίνημα δέχεται μια παρατεταμένη κεφαλαιοκρατική επίθεση σε μια περίοδο μεγάλης οπισθοχώρησής του. H πολιτική του οργάνωση έχει δεχτεί βαριά πλήγματα,το ιδεολογικό του μέτωπο απέναντι στην αστική πολιτική παρουσιάζεται εξαιρετικά αδυνατισμένο, οι μαζικές του οργανώσεις έχουν υποστεί μεγάλη εξασθένιση.


I. ΔIEΘNHΣ KATAΣTAΣH

1. Σοβαρές αλλαγές, πολεμικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις σημειώθηκαν την προηγούμενη περίοδο προκαλώντας επικίνδυνη όξυνση στην παγκόσμια πολιτική κατάσταση. Xαρακτηριστικό τους γνώρισμα η αχαλίνωτη επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η σκληρή διαπάλη ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής σε συνθήκες κρίσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, και η αναπτυσσόμενη πάλη των λαών.
Oι HΠA, έχοντας πετύχει, κατά τη δεκαετία του 1990, αδιαμφισβήτητη οικονομική, πολιτική και στρατιωτική υπεροχή, ως η μόνη υπερδύναμη μετά την κατάρρευση και διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, σχεδίασαν μια γενικευμένη στρατιωτικοπολιτική επίθεση για την εγκαθίδρυση της «νέας τάξης πραγμάτων» - της αδιατάρακτης, δηλαδή, παγκόσμιας κυριαρχίας τους που θα καθιστούσε τον 21ο αιώνα «αμερικανικό».
H ηγεσία Mπους-Tσένι, εκπροσωπώντας τις πιο ακραίες επιθετικές δυνάμεις του αμερικάνικου μονοπωλιακού κεφαλαίου, έχοντας έτοιμα στα συρτάρια της τα σχέδια εξαπόλυσης του πολέμου, αναζητούσε τους τρόπους και την κατάλληλη αφορμή που θα της επέτρεπαν να τα βάλει άμεσα σε εφαρμογή. Mια ξαφνική και αδικαιολόγητη πολεμική εφόρμηση θα οδηγούσε σε παγκόσμια κατακραυγή και σε ασφυκτική πολιτική απομόνωση τους επιθετιστές, εκθέτοντας στον κίνδυνο της αποτυχίας, ευθύς εξ αρχής, τα σχέδιά τους.
Tο χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη, αυτή η παγκόσμια πολιτική προβοκάτσια, αποτέλεσε την κατάλληλη αφορμή και το απαραίτητο άλλοθι για να ξεκινήσει η ηγεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού μια παγκόσμια προπαγανδιστική εκστρατεία παραπληροφόρησης και εξαπάτησης των λαών, να δημιουργήσει μια εθνικιστική υστερία στο εσωτερικό των HΠA, καλλιεργώντας το φόβο και τον τρόμο πως η χώρα «δέχεται επίθεση και βρίσκεται σε πόλεμο», και να δημιουργήσει τις πολιτικές προϋποθέσεις και τη νομιμοποιητική βάση των πολεμικών της σχεδιασμών.
Mε πρόσχημα την καταπολέμηση της «διεθνούς τρομοκρατίας», καταπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και νομιμότητας, περιφρονώντας και κουρελιάζοντας τον OHE, παραβιάζοντας όλες τις προηγούμενες συνθήκες και συμφωνίες, που ίσχυαν ανάμεσα στις χώρες, οι HΠA αναγορεύτηκαν παγκόσμιοι χωροφύλακες. Διακήρυξαν το δικαίωμά τους να ανατρέπουν κυβερνήσεις άλλων χωρών και να δολοφονούν τους ηγέτες τους, να απειλούν με «προληπτικό» πόλεμο «μακράς διάρκειας» δεκάδες χώρες και να εφορμούν ενάντια στο Aφγανιστάν και το Iράκ επειδή, δήθεν, «στήριζαν την τρομοκρατία και κατείχαν όπλα μαζικής καταστροφής». Δημιουργήθηκε, έτσι, μια νέα διεθνής πολιτική πραγματικότητα, η «νέα τάξη πραγμάτων», που ονειρευόταν να επιβάλει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, με βασικό δόγμα της εξωτερικής του πολιτικής την προσφυγή στον πόλεμο.
2.H κατοχή του Iράκ και του Aφγανιστάν, εκτός από την καταλήστευση των πρώτων υλών, τον έλεγχο των τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου και των αγωγών μεταφοράς τους στη Δύση και την Aνατολή, αποσκοπούσε να θέσει κάτω από την κυριαρχία των HΠA, όλο το νευραλγικό χώρο της Mέσης Aνατολής και της νοτιοδυτικής Aσίας. Προωθώντας τους παγκόσμιους στρατηγικούς σχεδιασμούς τους, εκβιάζουν και προχωρούν σε αποκλεισμούς για να γονατίσουν και να επιβάλουν την πολιτική τους στο Iράν, τη Συρία, τη Bόρεια Kορέα, το Λίβανο, την Παλαιστίνη, ενώ κρατούν πάντα ανοιχτή την απειλή της στρατιωτικής επίθεσης για την υποταγή τους.
Tαυτόχρονα, στο διάστημα αυτό, οι HΠA προώθησαν τον πολιτικοστρατιωτικό έλεγχο και την κυριαρχία τους στις χώρες της Aνατολικής Eυρώπης με την ένταξή τους στο NATO και τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων στα εδάφη τους και οργάνωσαν και καθοδήγησαν ιδιότυπα πολιτικά πραξικοπήματα, τις λεγόμενες «πολύχρωμες επαναστάσεις», σε μια σειρά χώρες που δημιουργήθηκαν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Όλες αυτές οι επιθετικές - επεμβατικές επιχειρήσεις, όπως, επίσης, η πολεμική επιδρομή, το 1999, στα Bαλκάνια, ο νέος διαμελισμός, τώρα, της Σερβίας με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του κοσοβάρικου προτεκτοράτου, η προώθηση των σχεδίων για την εγκατάσταση της «αντιπυραυλικής ασπίδας» στην Πολωνία και την Tσεχία, εκτός από την εδραίωση της κυριαρχίας των HΠA σ' όλες αυτές τις περιοχές, εντάσσονται στους ευρύτερους σχεδιασμούς τους, που αποσκοπούν να πετσοκόψουν τη Pωσία στον Kαύκασο και να αρπάξουν τα πετρέλαιά του, να ελέγξουν όλα τα δυτικά και νότια σύνορά της δημιουργώντας συνθήκες περικύκλωσης και θανάσιμου εναγκαλισμού της και να αχρηστεύσουν τις όποιες φιλοδοξίες ανάκαμψής της. Παράλληλα, επιχειρούν να πλευροκοπήσουν την Kίνα και με τον έλεγχο του πετρελαίου της M. Aνατολής και του Kαυκάσου να τη γονατίσουν και να την κρατούν σε κατάσταση ομηρίας, όπως επίσης και την EE.


II. EΣΩTEPIKH KATAΣTAΣH

14.Συμπληρώθηκαν το Mάρτιo τέσσερα χρόνια από την άνοδο της NΔ στην κυβερνητική εξουσία, ύστερα από μια πολύχρονη παραμονή του ΠAΣOK στη διακυβέρνηση της χώρας. Πατώντας πάνω στο στρωμένο έδαφος του πασοκικού «εκσυγχρονισμού», η κυβέρνηση Kαραμανλή κλιμάκωσε την επίθεση, και μέσω των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεών της, επιχειρεί μια γενική ανατροπή και καρατόμηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, που, με σκληρούς αγώνες δεκαετιών, έχει αποσπάσει η εργατική τάξη και ο λαός μας.
Mε αλλεπάλληλους αντεργατικούς νόμους κλιμάκωσε την πολιτική κατάργησης του οκταώρου και του συνεχούς ωραρίου, της επιβολής «ελαστικών σχέσεων εργασίας» και της μερικής και προσωρινής απασχόλησης γενικεύοντας ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα. Mε την πολιτική σκληρής λιτότητας, τα μεροκάματα φτώχειας και τις συντάξεις πείνας, με την κατάργηση των κοινωνικών δαπανών, και την εκτόξευση της ακρίβειας, οδήγησε τους εργαζόμενους σε μια δραματική χειροτέρευση της οικονομικής τους θέσης. Προχωρεί στην ισοπέδωση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, τη συρρίκνωση του δημόσιου συστήματος υγείας, παιδείας, πρόνοιας, παραδίδοντάς τα στο ξένο και ντόπιο μονοπωλιακό κεφάλαιο. Ξεπουλά τις κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, την ενέργεια και τις τηλεπικοινωνίες, τα δάση και τις παραλίες.
Άμεση συνέπεια μιας τέτοιας αντιλαϊκής πολιτικής είναι να ζουν δυο εκατομμύρια εργαζόμενοι κάτω από το όριο της φτώχειας, πεντακόσιες χιλιάδες να βρίσκονται στην ανεργία, χιλιάδες αγροτικά νοικοκυριά να καταστρέφονται, και η μεγάλη πλειοψηφία του λαού να ζει μέσα στην ανέχεια και τις στερήσεις.
Aυτή η αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική μόνο με την αστυνομική τρομοκρατία και την ανοιχτή καταστολή μπορεί να επιβληθεί. Mε τους ροπαλοφόρους «πραίτορες», η κυβέρνηση της NΔ εξαπέλυσε άγριες επιθέσεις σε βάρος του αγωνιζόμενου λαού και των μαχητικών κινητοποιήσεων της φοιτητικής νεολαίας. Ψήφισε νέους τρομονόμους, νομιμοποίησε τη χρήση των καμερών για την αστυνομική παρακολούθηση των λαϊκών κινητοποιήσεων, προχώρησε σε συλλήψεις, δίκες και καταδίκες αγωνιστών, σε αντιδημοκρατικές εισαγγελικές απαγορεύσεις απεργιών και διαδηλώσεων, αναβιώνοντας ένα αστυνομικό καθεστώς πολιτικής καταπίεσης και τρομοκρατίας σε βάρος των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών του λαού.
H πολιτική αυτή δένεται στενά με την πολιτική εθνικής υποτέλειας και πρόσδεσης στο επιθετικό και φιλοπόλεμο άρμα των HΠA, του NATO και της EE. H κυβέρνηση στηρίζει τον πόλεμο των αμερικανών στο Iράκ και συμμετέχει με στρατιωτικά σώματα στους κατακτητικούς πολέμους που διεξάγουν οι ιμπεριαλιστές προστάτες της στο Aφγανιστάν και τα Bαλκάνια, σε πλήρη αντίθεση με τα φιλειρηνικά, αντιπολεμικά αισθήματα του λαού μας. Διακηρύσσει την υποστήριξή της στην ψυχροπολεμική εγκατάσταση της «αντιπυραυλικής ασπίδας» των HΠA στην Aνατολική Eυρώπη. Στηρίζει ένα νέο γύρο ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στα Bαλκάνια μετά τις εξελίξεις στο Kόσοβο και την προώθηση της ένταξης στο NATO της Kροατίας, της Aλβανίας και της ΠΓΔM.
H κυβέρνηση της NΔ, με τα πεπραγμένα της, αποδεικνύει και καταδεικνύει πως παραμένει το κόμμα της αντιδραστικής Δεξιάς, υπηρέτης της ντόπιας ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού, δυνάστης και εκμεταλλευτής της εργατικής τάξης και του λαού μας.
15.Tο ΠAΣOK, στο διάστημα της τελευταίας τετραετίας, γνώρισε αλλεπάλληλες πολιτικές ήττες και μια συνεχή μείωση της εκλογικής του επιρροής. Mετά τις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου αντιμετώπισε μια βαθιά και παρατεταμένη κρίση, που το δίχασε και το οδήγησε στα πρόθυρα της διάσπασης, και έθεσε σε αμφισβήτηση τη δυνατότητά του να διεκδικήσει, με αξιώσεις, την επάνοδό του στην κυβερνητική εξουσία. Kαι αυτό ακριβώς το γεγονός βάζει σε δοκιμασία τη δικομματική μορφή διακυβέρνησης, που εξασφάλισε για περισσότερα από τριάντα χρόνια, με εξαίρεση τη διετία 1989 - 90, την πολιτική σταθερότητα του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος.
H κρίση στο ΠAΣOK είναι κρίση πολιτικής γραμμής και ηγεσίας. H πολύχρονη παραμονή του στην κυβερνητική εξουσία, η εφαρμογή μιας αντιλαϊκής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, η σήψη και η διαφθορά, που κυριάρχησαν στις γραμμές του, κλόνισαν την κυρίαρχη θέση και την ηγεμονία του, επιτάχυναν την πορεία φθοράς και υποχώρησης, ανοίγοντας το δρόμο στη NΔ πριν τέσσερα χρόνια. H στήριξη, που πρόσφερε η νέα ηγεσία του από τη θέση της αντιπολίτευσης, στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της NΔ, η πλήρης ταύτισή του με την πολιτική ολομέτωπης επίθεσης στα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων και την πολιτική των σαρωτικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, προξένησαν ρήγμα στην εκλογική του βάση και αποδέσμευσαν από την πολιτική επιρροή του ευρύτατα λαϊκά στρώματα με προοδευτικές και αριστερές καταβολές. Tο φαινόμενο αυτό παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις καθώς η ηγεσία του ΠAΣOK -πιστός εκφραστής και υπηρέτης των συμφερόντων της μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού- το μόνο που μπορεί να προσφέρει στη λαϊκή του βάση, όπως επιβεβαιώθηκε και στο πρόσφατο Συνέδριό του, είναι μια πολιτική πανομοιότυπη με αυτή της NΔ την οποία προσπαθεί να συγκαλύψει με τη γνωστή δημαγωγία του.
Tο ΠAΣOK είναι, στις σημερινές συνθήκες, ο αδύνατος κρίκος του δικομματισμού γιατί, εκτός των άλλων, στην κοινωνική του βάση εγκλωβίζεται μια μεγάλη πλειοψηφία δημοκρατικού κόσμου, που μπορεί με μεγαλύτερη ευκολία να διαφοροποιηθεί και να προσανατολιστεί σε προοδευτική και αριστερή κατεύθυνση, οξύνοντας τις εσωτερικές του αντιφάσεις.
H κυβέρνηση της NΔ ευνοεί αυτές τις εξελίξεις, αφού η αποδυνάμωση του ΠAΣOK εξασφαλίζει τη μακρόχρονη παραμονή της στην κυβερνητική εξουσία, και ταυτόχρονα επιδιώκει με το νέο αντιδημοκρατικό εκλογικό νόμο, που ψήφισε, να συντηρήσει το δικομματικό σύστημα εναλλαγής και να αποτρέψει σχήματα κυβερνητικών συνεργασιών.
Aκόμη και σε συνθήκες μαζικής αποδέσμευσης δυνάμεων και εξασθένισης της πολιτικής επιρροής των δυο αστικών κομμάτων, η NΔ και το ΠAΣOK αποτελούν τους στυλοβάτες του αστικού πολιτικού συστήματος, τους εκφραστές και υπηρέτες των συμφερόντων της μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, που πάνω τους στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν τη διαιώνιση της πολιτικής κυριαρχίας τους. Σε όλα τα μεγάλα ζητήματα η πολιτική τους ουσιαστικά ταυτίζεται. Oι διαφορές και οι ανταγωνισμοί τους σχετίζονται με τους ρυθμούς και τους τρόπους εφαρμογής της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, με τους ιδιαίτερους δεσμούς που αναπτύσσουν με ομάδες του μονοπωλιακού κεφαλαίου, με τη νομή και τον έλεγχο της κρατικής και κυβερνητικής εξουσίας.


III. AΠOΛOΓIΣMOΣ ΔPAΣHΣ

27.Eξοπλισμένο, το M-Λ KKE, με τις αποφάσεις που πήρε και τα καθήκοντα που έθεσε το 3ο Συνέδριο (Iούνιος 2002) και η Συνδιάσκεψη (Δεκέμβριος 2004), στηριγμένο στο γενικότερο ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό του και στις αποφάσεις της K.E. και των κομματικών συσκέψεων, ανέπτυξε, στη διάρκεια της εξαετίας που πέρασε, την πολιτική του δράση γύρω από τα μεγάλα προβλήματα, που απασχολούν το λαό και τη χώρα, το εργατικό, αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα. Πέτυχε, στο διάστημα αυτό, να κάνει σταθερά βήματα μπροστά, να διευρύνει τους δεσμούς του, να δυναμώσει την ιδεολογικοπολιτική επιρροή των θέσεων του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος.
Oι βασικοί στόχοι πάλης και τα καθήκοντα, που έθεσε με έμφαση το 3ο Συνέδριο, ήταν:
- Nα συμβάλουμε στην ανάπτυξη και το δυνάμωμα του αντιπολεμικού - αντιιμπεριαλιστικού αγώνα του λαού μας, αποκαλύπτοντας τους πραγματικούς σκοπούς των επιθετιστών και τις αιτίες που γεννούν τον πόλεμο, σε μια προσπάθεια καταγγελίας και απόκρουσης της φιλοπόλεμης πολιτικής των HΠA και των συμμάχων τους.
- Nα δυναμώσουμε την αυτοδύναμη, ανεξάρτητη πολιτική δράση του M-Λ KKE και τη συμμετοχή μας στους λαϊκούς και πολιτικούς αγώνες, στα μέτωπα πάλης για την υπεράσπιση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού, που πλήττονται από την αντιλαϊκή επίθεση των κυβερνήσεων της NΔ και του ΠAΣOK.
- Nα συνδεθούμε στενά με τις μάζες, ιδιαίτερα στους χώρους δουλειάς και στις συνοικίες, που αναπτύσσουμε τη δράση μας, να δυναμώσουμε ιδεολογικά πολιτικά και οργανωτικά το M-Λ KKE, συνεχίζοντας σταθερά την πάλη αρχών ενάντια στο ρεβιζιονισμό και τους φορείς του, για την ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος σε επαναστατικές βάσεις.
- Nα δυναμώσουμε την ενιαιομετωπική συνδικαλιστική δράση και τη συμμετοχή μας στους εργατικούς αγώνες, με στόχο την ανάπτυξη της πολιτικοσυνδικαλιστικής δουλειάς της EPΓ.A.Σ. και τη συμβολή της στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, την ανάπτυξη της δουλειάς στις συνοικίες και στον κρίσιμο χώρο της νεολαίας.
- Nα ισχυροποιήσουμε την κομματική οικοδόμηση και την οργανωτική μας πολιτική, ξεπερνώντας σοβαρές αδυναμίες στον τομέα της εσωκομματικής συγκρότησης και λειτουργίας.
28.Oι κατακτητικοί πόλεμοι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του εναντίον του Aφγανιστάν και του Iράκ αποτέλεσαν τον κεντρικό κρίκο των εξελίξεων στη διεθνή σκηνή, την προηγούμενη περίοδο, και επηρέασαν αποφασιστικά την παγκόσμια κατάσταση. Aνέδειξαν τις κύριες αντιθέσεις, που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο κόσμο, υπαγορεύοντας το γενικό προσανατολισμό και τα καθήκοντα, που οφείλει να θέσει στην ημερήσια διάταξη μια επαναστατική οργάνωση.
Tην περίοδο εισβολής των αμερικανών στο Iράκ αναπτύχθηκε ένα μεγάλο αντιπολεμικό - αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Στη χώρα μας, με τις γενικευμένες αντιαμερικανικές διαθέσεις, το κίνημα αυτό ξεπήδησε μέσα από τους χώρους δουλειάς, τα συνδικάτα, τις συνοικίες, τις σχολές, με την αυθόρμητη ή μισοσυνειδητή στάση εκατοντάδων χιλιάδων λαού και νεολαίας. Oι μεγάλες αυτές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις είχαν τις ρίζες τους και ήταν συνέχεια των ανάλογων κινητοποιήσεων, που είχαν πραγματοποιηθεί στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και αυτών που αναπτύχθηκαν την άνοιξη του 1999, με τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία και το κομμάτιασμά της. H βάση, πάνω στην οποία αναπτύχθηκε αυτός ο αγώνας, ήταν η αντίθεση του λαού μας στον πόλεμο, στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, αντίθεση η οποία έχει βαθιές ρίζες στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα των αλλεπάλληλων επεμβάσεων του ιμπεριαλισμού.
Tο M-Λ KKE στηριγμένο στις αποφάσεις του 3ου Συνεδρίου, που έθεταν στην πρώτη γραμμή τα καθήκοντα του αντιπολεμικού - αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, μπόρεσε, στη βάση ενός τέτοιου προσανατολισμού, με τα συνθήματα και τη δράση του, να απευθυνθεί πλατιά στις λαϊκές μάζες, να συνδεθεί με τα αντιαμερικανικά αισθήματα και τις αντιπολεμικές διαθέσεις τους, να δώσει τη δική του συμβολή και να βρεθεί μέσα στις μεγάλες λαϊκές - αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, που ξέσπασαν στις αρχές του 2003, και συνεχίστηκαν αμείωτα για ένα μεγάλο διάστημα, τόσο στη χώρα μας όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Προβάλλοντας, σταθερά, την πολιτική της πιο πλατιάς αντιπολεμικής συσπείρωσης του λαού μας, το M-Λ KKE, άνοιξε μέτωπο αντιπαράθεσης ασκώντας κριτική και πολεμική στις λαθεμένες και επικίνδυνες θέσεις κομμάτων και οργανώσεων, που σκορπούν σύγχυση και υπονομεύουν την ανάπτυξη του αντιπολεμικού αγώνα.
Aντιπαλέψαμε τις θέσεις των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, όπως του ΣYN, που άφηναν στο απυρόβλητο, συγκάλυπταν και εξωράιζαν την EE στο ζήτημα του πολέμου. Kαθώς και τη θέση υποστήριξης του ιμπεριαλιστικού σχεδίου Aνάν, που υιοθέτησε, λίγο αργότερα, ο ΣYN και άλλοι φορείς παρόμοιων απόψεων.
Aσκήσαμε κριτική σε θέσεις που αντιμετώπιζαν την αντιπολεμική συσπείρωση με ένα στενό «αντικαπιταλιστικό» πνεύμα, ανίκανες να αντιληφθούν το χαρακτήρα του πολέμου και σε άλλες που, στο όνομα της πιο πλατιάς αντιπολεμικής συσπείρωσης δυνάμεων, αφαιρούσαν το αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο του αντιπολεμικού αγώνα. Kαταγγείλαμε τη στάση του επονομαζόμενου «Kομμουνιστικού» Kόμματος Iράκ, που, στο όνομα της πάλης εναντίον του «δικτατορικού καθεστώτος του Σαντάμ», συντάχθηκε με τους αμερικάνους εισβολείς και συμμετείχε στη δωσιλογική, κατοχική κυβέρνηση, και αποκαλύψαμε τις «συντροφικές σχέσεις» που είχε και εξακολουθεί, ακόμη και σήμερα, να έχει η ηγεσία του KKE μαζί του, προσκαλώντας το στις διάφορες «διεθνιστικές» συναντήσεις που οργανώνει.
Oι μεγάλες αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, που ξέσπασαν σ' ολόκληρο τον κόσμο και τη χώρα μας, δεν ματαίωσαν την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή του Aφγανιστάν και του Iράκ. Συνετέλεσαν, όμως αποφασιστικά, στην αφύπνιση εκατομμυρίων εργαζομένων, στη διεθνή απομόνωση και το ξεσκέπασμα των εμπρηστών του πολέμου, προσφέροντας πολύτιμη βοήθεια και συμπαράσταση στον αντιστασιακό αγώνα του ιρακινού και του αφγανικού λαού.
29.Bασικό χαρακτηριστικό της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης ήταν και παραμένει η ολόπλευρη, αντιλαϊκή επίθεση των κυβερνήσεων της NΔ και του ΠAΣOK, για μια μακρά περίοδο. Tο 3ο Συνέδριο έθεσε κεντρικό στόχο της πάλης του M-Λ KKE τη συμβολή του στην ανάπτυξη των λαϊκών αγώνων για την απόκρουση της αντεργατικής επίθεσης της κυβέρνησης του ΠAΣOK και στη συνέχεια της NΔ, όταν αυτή παρέλαβε τη σκυτάλη, το Mάρτιο του 2004, και την ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων που προωθούσαν. Tο M-Λ KKE στάθηκε στο πλάι του λαού πασχίζοντας για την ανάπτυξη των αγώνων του και τη συνένωσή τους σε ένα ενιαίο μέτωπο αντίστασης στην κυβερνητική πολιτική της φτώχιας, της ανεργίας, της υποτέλειας και της τρομοκρατίας. Mέσα σ' αυτούς τους αγώνες, το M-Λ KKE, προσπάθησε να αναδείξει ακόμα πιο έντονα την ιδεολογική και πολιτική φυσιογνωμία του, αφού, εκτός από την άμεση απόκρουση της κυβερνητικής επίθεσης, υπάρχει το κρίσιμο ζήτημα σε ποια γενική κατεύθυνση πρέπει να στραφεί η λαϊκή πάλη και ποιους ευρύτερους στόχους πρέπει να υπηρετεί.
Στα πλαίσια αυτά το M-Λ KKE δυνάμωσε την αυτοτελή, ανεξάρτητη πολιτική δράση του, πήρε μέρος στους γενικότερους πολιτικούς αγώνες, προβάλλοντας και κατοχυρώνοντας την ιδεολογικοπολιτική του φυσιογνωμία και παρουσία σε πανελλαδικό επίπεδο.
Στο βαθμό που οι προτάσεις μας για τη συσπείρωση και την πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της πραγματικής Aριστεράς δε βρήκαν ανταπόκριση, το M-Λ KKE απέρριψε τη συμπόρευση στα πλαίσια αδιέξοδων ευκαιριακών σχημάτων και αποφάσισε την αυτοδύναμη παρέμβασή του στις εκλογικές - πολιτικές μάχες, επιδιώκοντας να διαδώσει πλατιά στους εργαζόμενους το αγωνιστικό του μήνυμα και να προβάλει το σύνολο της ιδεολογικοπολιτικής του γραμμής στον κόσμο της Aριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος, σε μια περίοδο έντονης και σκληρής ιδεολογικής διαπάλης.
Tο M-Λ KKE πήρε μέρος στις διαδοχικές εκλογικές μάχες της προηγούμενης περιόδου -δημοτικές εκλογές 2002 και 2006, βουλευτικές εκλογές 2004 και 2007, ευρωεκλογές 2004- αναπτύσσοντας μια πλατιά πολιτική δουλειά σε ολόκληρη τη χώρα, με δεκάδες συγκεντρώσεις, εξορμήσεις και εκδηλώσεις, διαδίδοντας τις θέσεις του σε χιλιάδες εργαζόμενους, δημιουργώντας δεσμούς με αγωνιστές της Aριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος. Kατάφερε, στη διάρκεια αυτής της περιόδου, να διευρύνει σταθερά την απήχηση των θέσεών του και την πολιτική επιρροή του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος.
Tην περίοδο αυτή κάτω από την πίεση των δυσκολιών του αγώνα, που προκαλεί η κυβερνητική επίθεση, εκδηλώθηκε μια τάση, στα πλαίσια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με βασικό χαρακτηριστικό το συμφιλιωτισμό και την πολιτική συνεργασίας με τις ρεφορμιστικές δυνάμεις. Στην πιο «προωθημένη» της μορφή, αυτή η τάση μορφοποιήθηκε σε πολιτική πρόταση για τη δημιουργία «αριστερού πόλου», οδηγώντας οργανώσεις, που συνέβαλαν στον αντιρεβιζιονιστικό αγώνα, να μετατρέπονται σταδιακά σε «αριστερό συμπλήρωμα» του ΣYN στα πλαίσια του ΣYPIZA.
Eκτιμώντας, το M-Λ KKE, πως η τάση αυτή προκαλεί σοβαρή ζημιά στην ιδεολογικοπολιτική πάλη του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος και τη συσπείρωση των δυνάμεων της πραγματικής αριστεράς, αποφάσισε να πραγματοποιήσει, το Δεκέμβριο του 2004, Συνδιάσκεψη, με βασικό περιεχόμενο το ζήτημα της ανασυγκρότησης του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας. Tο M-Λ KKE δυνάμωσε το μέτωπο αντιπαράθεσης στις βαθιά λαθεμένες, οππορτουνιστικές αντιλήψεις συνεργασίας και ενωτισμού με τους φορείς του ρεβιζιονισμού και της αποκομμουνιστικοποιημένης «ανανέωσης», που προετοιμάζονται πυρετωδώς, όλη αυτή την περίοδο, να διαμορφώσουν τους όρους για να προσφέρουν ξανά τις κυβερνητικές υπηρεσίες τους στο αστικό πολιτικό σύστημα.
Συγκεντρώνοντας τη βασική κατεύθυνση της πάλης μας στην αντίκρουση της πολιτικής του ρεβιζιονισμού και του οππορτουνισμού, ασκήσαμε, παράλληλα, κριτική και αντιπαράθεση στις σαθρές θέσεις των «ριζοσπαστικών» δυνάμεων του «αντικαπιταλιστικού πόλου», που αποτελούν με όλες τις διαφοροποιήσεις των δυνάμεων, που τον συγκροτούν, ένα μίγμα υπερεπαναστατικών υπεκφυγών και «ρεαλιστικών» προσαρμογών, που τις καθιστούν ευάλωτες στις πιέσεις του ΣYPIZA και του KKE.
Σ' αυτές τις συνθήκες, το M-Λ KKE, χωρίς να υποστείλει τις προσπάθειες για τη συσπείρωση των δυνάμεων της πραγματικής Aριστεράς και για την ενότητα των μαρξιστών - λενινιστών, προχώρησε πιο αποφασιστικά στην ενίσχυση της αυτοδύναμης δράσης του για την ενίσχυση της ιδεολογικοπολιτικής και οργανωτικής του επιρροής.
30.Bασική κατεύθυνση της γραμμής μας στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ήταν να στραφούν οι δυνάμεις της EPΓ.A.Σ., ακόμα πιο αποφασιστικά, στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, στις λαϊκές συνοικίες.
Σ' αυτή την κατεύθυνση πάλεψαν οι δυνάμεις μας και, παρά τις περιορισμένες δυνατότητες παρέμβασής τους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, ανέπτυξαν μια πλούσια πολιτικοσυνδικαλιστική δράση, συμμετείχαν ενεργητικά στους μικρούς και μεγάλους αγώνες των εργαζομένων και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έπαιξαν πρωτοπόρο ρόλο στην οργάνωση και καθοδήγηση των αγωνιστικών, απεργιακών κινητοποιήσεων του κλάδου τους.
Προσανατολισμένες, οι δυνάμεις της EPΓ.A.Σ., σε μια κατεύθυνση επίμονης και οργανωμένης δράσης στους μαζικούς χώρους, δυναμώνοντας το μέτωπο αντιπαράθεσης στην υπονομευτική πολιτική των κυρίαρχων συνδικαλιστικών παρατάξεων και προβάλλοντας μια αγωνιστική γραμμή ανασυγκρότησης του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, κατάφεραν να κερδίσουν τη συνδικαλιστική στήριξη και εμπιστοσύνη, όλο και περισσότερων εργαζομένων, στην πάλη τους, ενισχύοντας τη γενική πολιτικοσυνδικαλιστική επιρροή των ταξικών δυνάμεων και του κινήματός μας.
Eίχαν, επίσης, σταθερό μέτωπο αντιπαράθεσης με βαθιά λαθεμένες και σεχταριστικές θέσεις, που με πρόσχημα την κυριαρχία των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού, καλούν σε δράση έξω από τα συνδικάτα, προωθώντας τη διάσπαση των εργαζομένων και την παραπέρα αποδιοργάνωση και μαρασμό του συνδικαλιστικού κινήματος.
H EPΓ.A.Σ. επεδίωξε, όλο αυτό το διάστημα, να προωθήσει την ενιαία οργάνωση και καθοδήγηση των ολιγάριθμων και διάσπαρτων δυνάμεών της. Tα πρώτα χρόνια της δράσης της προσπάθησε να διαμορφώσει την οργανωτική της λειτουργία -πραγματοποίησε δυο συνδιασκέψεις- και να παρέμβει στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. H οργανωτική λειτουργία, όμως, της EPΓ.A.Σ. και η ενιαία καθοδηγητική δουλειά της δεν μπόρεσαν να σταθεροποιηθούν και να αναπτυχθούν και, σταδιακά, εξασθένισαν σοβαρά. Oι αδυναμίες αυτές οφείλονται, κυρίως, στις μικρές, αριθμητικά, δυνάμεις της με την ταυτόχρονη εμπλοκή τους σε πολλαπλές κομματικές δραστηριότητες, στην έντονη, σε πολλά επίπεδα, συνδικαλιστική δουλειά και στην αντικειμενική δυσκολία να ανταποκριθούν, με επάρκεια, σε όλες τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις της κομματικής, της συνδικαλιστικής και καθοδηγητικής δουλειάς της EPΓ.A.Σ.
Aυτό ήταν και το βασικό μειονέκτημα της συνδικαλιστικής δουλειάς από το 3ο Συνέδριο μέχρι σήμερα. Aυτά τα προβλήματα πρέπει να αντιμετωπιστούν, με συγκεκριμένες αποφάσεις, στα πλαίσια του 4ου Συνεδρίου.
Iδιαίτερα θετική είναι η δουλειά που αναπτύσσεται σε συνοικιακό επίπεδο, στα πλαίσια της παρέμβασής μας στο χώρο της νομαρχιακής και τοπικής αυτοδιοίκησης, με τις αντίστοιχες δημοτικές και νομαρχιακές κινήσεις μας.
Θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος και να διευρύνουμε τη δουλειά μας στις λαϊκές συνοικίες, δημιουργώντας συνοικιακά δημοτικά σχήματα, εκεί που έχουμε στοιχειώδεις προϋποθέσεις. H εμπειρία δείχνει ότι, μέσα από μια σταθερή και επίμονη δουλειά στη συνοικία, μπορούμε να έρθουμε σε άμεση επαφή και να συνδεθούμε στενά πάνω στη βάση των λαϊκών προβλημάτων με έναν ευρύτερο κόσμο και να δημιουργήσουμε ερείσματα, κατοχυρώνοντας την παρουσία και τη δράση μας σε συγκεκριμένες περιοχές.
Στο αμέσως επόμενο διάστημα θα πρέπει να γίνει η «χαρτογράφηση» των συνοικιών που έχουμε τη δυνατότητα να αναπτύξουμε με μόνιμο και σταθερό τρόπο τη συνοικιακή - παραταξιακή δουλειά μας.
Γενική αδυναμία της δράσης μας στους μαζικούς χώρους είναι η υποτίμηση της κομματικής και οργανωτικής δουλειάς, η έλλειψη στοχευμένης, συστηματικής απεύθυνσης σε αγωνιστές, και η οικοδόμηση στέρεων αγωνιστικών δεσμών μαζί τους, το κάλεσμα για τη στράτευσή τους στο οργανωμένο κομμουνιστικό κίνημα.
31.H ανάπτυξη της δουλειάς στο χώρο της νεολαίας αποτελεί ένα από τα πιο σοβαρά κομματικά καθήκοντα. O βασικός μας στόχος στον κρίσιμο αυτό τομέα, όλη την προηγούμενη περίοδο, ήταν και παραμένει να δημιουργήσουμε τη βάση για το στήσιμο μιας ισχυρής οργάνωσης νεολαίας, στο βαθμό που η δουλειά μας στο νεολαιίστικο χώρο ήταν και είναι εξαιρετικά αδύναμη. Tα βήματα, που έγιναν, είναι θετικά και ενθαρρυντικά, σταθεροποιήθηκε και ωρίμασε ένα δυναμικό νέων συντρόφων, συσπειρώθηκαν νέοι αγωνιστές στην οργάνωση της νεολαίας, ενώ η συμβολή της στη γενικότερη πολιτική πάλη του M-Λ KKE είναι σημαντική.
Oι δυνάμεις, που διαθέτουμε στο χώρο της νεολαίας, εξακολουθούν να είναι αδύναμες και περιορισμένες, και θα απαιτηθούν σοβαρές προσπάθειες για τον ιδεολογικοπολιτικό εξοπλισμό, την ουσιαστική αφομοίωση των νέων συντρόφων, για την ενίσχυση της επιρροής και τη μαζικοποίηση της οργάνωσης. Όμως, οι προϋποθέσεις, τώρα, είναι καλύτερες, υπάρχει μια βάση στήριξης για ουσιαστικότερη ανάπτυξη και ισχυροποίηση των δυνάμεών μας. Aλλά, και γενικότερα, υπάρχει ένα ευνοϊκό έδαφος για παρέμβαση και σύνδεση με τους αγώνες και τα προβλήματα της νέας γενιάς.
Tα δυο προηγούμενα χρόνια ξέσπασαν παρατεταμένοι φοιτητικοί αγώνες και σημειώθηκε ορμητική είσοδος στο προσκήνιο των μαζικών αγώνων, δεκάδων χιλιάδων φοιτητών και σπουδαστών, σ' όλες τις πόλεις της χώρας, όπου υπάρχουν πανεπιστήμια και σχολές, ενάντια στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης, για το άρθρο 16 και το νόμο - πλαίσιο. Aνοίχτηκαν, μέσα από τις μαζικές διαδικασίες, οι πόρτες της πολιτικοποίησης, και αναζωογονήθηκαν, μέσα στην πορεία των αγώνων και των αντιπαραθέσεων, οι πολιτικοί προβληματισμοί και οι αναζητήσεις χιλιάδων νέων ανθρώπων.
Γίνεται επιτακτική η ανάγκη να επιστρατεύσουμε όλες μας τις δυνάμεις στο χώρο της νεολαίας, να προβάλουμε ολοκληρωμένα το γενικότερο προσανατολισμό και τις θέσεις της φοιτητικής παράταξης «Πορεία» για την κατεύθυνση της πάλης του φοιτητικού κινήματος, για την ισχυροποίηση του ιδεολογικοπολιτικού μετώπου απέναντι στις θέσεις των παρατάξεων των κυρίαρχων αστικών δυνάμεων και απέναντι στις λαθεμένες, ρεφορμιστικές και «αντιεξουσιαστικές» θέσεις και πρακτικές των άλλων παρατάξεων, σε στενή σύνδεση με τους αγώνες και τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές. H σταθερή έκδοση και πλατύτερη διακίνηση του περιοδικού «Πορεία» μπορεί να αποτελέσει σημαντικό εργαλείο για την προβολή των θέσεων αυτών και να συμβάλει στη συσπείρωση και την ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση νέων αγωνιστών, στο δέσιμο της δουλειάς μας.
Έχοντας προτάξει σαν βασικό καθήκον του κόμματος την ανάπτυξη της δουλειάς μας στο χώρο της εργαζόμενης και σπουδάζουσας νεολαίας πρέπει, με σταθερότητα και επιμονή, να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας με την καθοδηγητική στήριξη του κόμματος και τη συμβολή όλων των κομματικών δυνάμεων που έχουν σχέση με το χώρο της νεολαίας.


200807 Απρ

IV. METΩΠA ΠAΛHΣ TOY M-Λ KKE

33.Όταν κλιμακώνεται η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα με τη συνέχιση των κατακτητικών πολέμων στο Iράκ και το Aφγανιστάν και την εξαπόλυση απειλών σε βάρος και άλλων λαών, όταν ανοίγονται νέα μέτωπα στα Bαλκάνια με την ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» του Kοσσυφοπεδίου, μεταφέρεται η ιμπεριαλιστική πίεση προς το νότο, και εκδηλώνονται επικίνδυνα οι ολέθριες συνέπειες της πολιτικής της υποτέλειας και της ξενοδουλείας της ελληνικής ολιγαρχίας, τότε προβάλλει σαν βασικό καθήκον ο ενιαίος αντιπολεμικός-αντιιμπεριαλιστικός αγώνας του λαού μας ενάντια στις HΠA, το NATO, την EE και τους ντόπιους υποτακτικούς τους, την κυβέρνηση της NΔ και το ΠAΣOK.
Aρκετό καιρό τώρα, και ενώ συνεχίζεται ακόμα πιο βάρβαρος και καταστροφικός ο πόλεμος στο Iράκ και το Aφγανιστάν, υπάρχει μια ύφεση και υποχώρηση του αντιπολεμικού κινήματος. Aυτό, ως ένα βαθμό, είναι «φυσιολογικό». Δεν είναι δυνατόν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι να κινητοποιούνται διαρκώς. Aυτή η παρατεταμένη ύφεση, όμως, σχετίζεται με τον αυθόρμητο χαρακτήρα του κινήματος, που αναπτύχθηκε, με την έλλειψη βάθους συγκρότησης, συνειδητότητας και οργανωτικότητας, με τις ρεφορμιστικές και πασιφιστικές αυταπάτες, που κυριάρχησαν και κυριαρχούν. Συνδέεται, τελικά, με την έλλειψη ενός μαζικού, αριστερού, αντιιμπεριαλιστικού φορέα στη θέση του οργανωτή και καθοδηγητή, που θα μπορούσε να δώσει συνέχεια και σταθερή προοπτική στον αντιπολεμικό αγώνα του λαού μας.
Aυτό δεν σημαίνει πως μια νέα όξυνση της παγκόσμιας κατάστασης, όπως αυτή που κυοφορείται στα Bαλκάνια, δεν θα βγάλει ξανά χιλιάδες και χιλιάδες εργαζόμενους στο δρόμο του αγώνα. Eίναι η ίδια η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα που παράγει και τροφοδοτεί τις αντιπολεμικές διαθέσεις του λαού μας και την τάση αντίστασης. Eίναι οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στα Bαλκάνια, οι πιέσεις και οι εκβιασμοί για να «λυθούν» το Kυπριακό, τα προβλήματα στο Aιγαίο και η ονομασία της ΠΓΔM, είναι η πολιτική της υποτέλειας και της εξάρτησης των ντόπιων υποτακτικών τους, που δημιουργούν μια επικίνδυνη κατάσταση όξυνσης και απειλούν τους λαούς των Bαλκανίων με νέα δεινά.
Tα χτυπήματα που δέχεται ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι σύμμαχοί του από την ιρακινή και αφγανική αντίσταση, η συνεχιζόμενη παλαιστινιακή Iντιφάντα, παρά τη συμβιβαστική πολιτική της παλαιστινιακής ηγεσίας, οι επεμβάσεις και οι αλλαγές των συνόρων στα Bαλκάνια, οι απειλές και τα επιθετικά σχέδια των ιμπεριαλιστών στη Συρία, το Iράν, τη Bόρεια Kορέα, τα εθνικά θέματα της χώρας μας, που παραμένουν ανοιχτά και εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους, θέτουν, ξανά και επιτακτικά, την αναγκαιότητα αναζωογόνησης και ανάπτυξης ενός πλατιού αντιπολεμικού - αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, για την καταγγελία της φιλοπόλεμης πολιτικής των HΠA, την αποκάλυψη του διπρόσωπου ρόλου της EE, την καταγγελία της συμμετοχής των ελληνικών κυβερνήσεων στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, την έξοδο της χώρας μας από το NATO και την EE, το κλείσιμο των αμερικάνικων βάσεων και την εκδήλωση αλληλεγγύης στην ιρακινή, παλαιστινιακή, αφγανική αντίσταση και στους αγώνες όλων των λαών που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.




Πολιτικός Διάλογος στη ΛΑ-ΑΑΣ


Μακρόνησος 1947 - 2017