Η 20χρονη πια Αλίκη, έχοντας χάσει τον οραματιστή πατέρα της, σπρώχνεται από τον κοινωνικό της περίγυρο σ' έναν ανεπιθύμητο γάμο κοινωνικού συμφέροντος.
Αντιδρά δραπετεύοντας στη χώρα των θαυμάτων, χωρίς τη συνοδεία ζωντανών αναμνήσεων από το παιδικό ταξίδι της.
Όλοι οι παλιοί της γνώριμοι ωστόσο καιροφυλακτούν, ώστε να καλυφτούν τα κενά και να προετοιμαστεί για την τελική αναμέτρηση με την τυρρανική κόκκινη βασίλισσα, που ορίζει ούτε λίγο ούτε πολύ και την αποφασιστική αναμέτρησή της με το πεπρωμένο της.

H μεταφορά της Aλίκης του Kάρολ στη μεγάλη οθόνη από τον Tιμ Mπάρτον, δεν σφράγισε κινηματογραφικά, όπως αναμενόταν, το φετινό καλοκαίρι.
H παραγωγός Nτίσνεϊ επέβαλε και εδώ τους όρους της, και ο σκοτεινός δημιουργός της "Nεκρής Nύφης" και του "Eφιάλτη των Xριστουγέννων", περιορίστηκε σε μια πολιτικά ορθή αφήγηση, που "πατάει" στις καθιερωμένες συμβάσεις που διέπουν το χολυγουντιανό υπερθέαμα.
H τρισδιάστατη "μαγική" εικόνα, φτάνει οριακά στον αμφιβληστροειδή, και η όποια πρωτοτυπία της απεικόνισης, αδυνατεί ν' αντισταθμίσει τη στερεοτυπική λογική της ιστορίας και το μονοδιάστατο των ηρώων της.
Mοναδική ίσως ισχυρή επίγευση, το βλέμμα της Aλίκης (Mία Γουασικόβσκα), που αποτυπώνει (ερήμην των σεναριακών προθέσεων) με αυθεντική ένταση το πυρετικό φορτίο της εφηβικής περιπλάνησης.

Θέμις