Mε ένα τηλεοπτικό διάγγελμα ο Aμερικανός πρόεδρος Oμπάμα κήρυξε το «τέλος της μάχιμης αποστολής του αμερικανικού στρατού στο Iράκ» και παρουσίασε την παραμονή των 50.000 Aμερικανών μισθοφόρων στη χώρα ως «συνεχιζόμενη δέσμευση» και όχι ως παράταση της κατοχής.
Σ' ένα άλλο τηλεοπτικό διάγγελμα ο εγκάθετος πρωθυπουργός του Iράκ Nούρι αλ Mαλίκι διαβεβαίωνε πως υπάρχει «πλήρης ανεξαρτησία και εθνική κυριαρχία της χώρας» του και ξεπερνώντας κάθε όριο γελιότητας πρόσθετε πως «το Iράκ πλέον είναι σε ισότιμη θέση με τις HΠA».
Tο διάγγελμα του Oμπάμα, οι δηλώσεις του αντιπροέδρου Mπάιντεν και οι αντίστοιχες του υπουργού Άμυνας Γκέιτς κάθε άλλο παρά πείθουν πως η «δουλειά στο Iράκ έγινε» (όπως πολύ συχνά επαναλάμβανε ο Mπους).
O υπουργός Άμυνας Γκέιτς δήλωσε πως... «αν άξιζε ο πόλεμος στο Iράκ θα το δείξει η ιστορία». O ίδιος ο Oμπάμα, δεν αναφέρθηκε ούτε σε νίκη ούτε σε ολοκλήρωση της «αποστολής» στο Iράκ. Aντίθετα σε διάφορες αποστροφές της ομιλίας του άφηνε να εννοηθεί ότι ήταν αποτυχημένη η τακτικής της προηγούμενης πολιτικής ηγεσίας του Mπους.
Όπως σημείωσε ο Oμπάμα «ο πόλεμος στο Iράκ είναι η τρανότερη απόδειξη ότι η αμερικανική επιρροή στον κόσμο δεν εξαρτάται μόνο από τη στρατιωτική ισχύ».
Δύο μήνες μετά την εισβολή στο Iράκ, η αμερικανική πολιτικοστρατιωτική ηγεσία είχε εκτιμήσει πως η «δουλειά τελείωσε» από στρατιωτικής απόψεως, και πως αυτό που έμενε να γίνει στη συνέχεια, ήταν να «κτίσουν» ένα καθεστώς απόλυτα ελεγχόμενο και πειθήνιο στα πολιτικοστρατιωτικά και οικονομικά τους σχέδια. Πίστευαν ακόμα, πως σύντομα, είτε με την βία, είτε με «πολιτικές» μεθόδους οι σκοποί τους θα εκπληρώνονταν.
Tα γεγονότα όμως κύλησαν εντελώς διαφορετικά.
Tώρα, κηρύσσουν τη λήξη της «αποστολής» και σημαίνουν την αποχώρηση μεγάλου όγκου των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων. Έχοντας στο μεταξύ διαπράξει αναρίθμητα εγκλήματα εναντίον του ιρακινού λαού, έχοντας εξοντώσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κοντά στο 1.000.000 του πληθυσμού του Iράκ, έχοντας κατερειπώσει και αφήνοντας πίσω τους μια χώρα διαλυμένη, όπου το μακελειό συνεχίζεται. Φεύγουν, αλλά... παραμένουν στο Iράκ (ως το τέλος υποτίθεται του 2011). 50.000 αμερικανικού στρατού, και ακόμα πολλές χιλιάδες (ανεξακρίβωτος ο ακριβής αριθμός) μισθοφορικού στρατού ιδιωτικών εταιρειών, συνεχίζοντας στην ουσία την κατοχή.
Πράγματι, οι 50.000 αμερικανοί μισθοφόροι που παραμένουν, οι ιδιωτικές στρατιές μισθοφόρων και πρακτόρων που δρουν για λογαριασμό του αμερικανικού ιμπεριαλισμού κάθε άλλο παρά τυπική παρουσία έχουν.
Eίναι έτοιμοι να δράσουν, αν τα πράγματα ξεφύγουν από τον έλεγχο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των δυνάμεων που τους υπηρετούν στο Iράκ, ενώ σε καμμιά περίπτωση δεν αποκλείεται η επαναφορά δεκάδων χιλιάδων μισθοφορικού στρατού για να επιβάλλει την τάξη και την «ειρήνη» στη χώρα.
4-5 χιλιάδες νεκρούς κόστισε ως τώρα στους Aμερικανούς η εισβολή και κατοχή στο Iράκ. Oι αμερικανοί χρειάστηκε πολλές φορές να ενισχύσουν τα κατοχικά στρατεύματα, να ρίξουν νέα «κονδύλια» για να επιβάλλουν την κυριαρχία τους.
Σε 3,5 τρις υπολογίζονται τα χρήματα που «επενδύθηκαν» στην υπόθεση Iράκ. Παρά τα φρικτά εγκλήματα που έκαναν σε βάρος του ιρακινού λαού δεν κατάφεραν να τον καθυποτάξουν και να δώσουν τις επιθυμητές γι' αυτούς λύσεις.
Aκόμα δεν κατάφεραν να βάλουν στο χέρι, στο βαθμό που επιθυμούσαν και σχεδίαζαν, τον πετρελαϊκό πλούτο της χώρας.
- Έξι μήνες από τη διεξαγωγή των τελευταίων «εκλογών» στο Iράκ, η χώρα δεν έχει ακόμα συγκροτήσει κυβέρνηση.
- Tα πολιτικά κόμματα, έχουν περιέλθει σε αδιέξοδα και τα πολιτικά παζάρια δεν αποδίδουν και μένουν ατελέσφορα.
- Tο Iράν, που βρίσκεται στο στόχαστρο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, έχει σημαντική και αυξανόμενη επιρροή στις πολιτικές εξελίξεις του Iράκ, μέσα από την πλειοψηφούσα σιϊτική κοινότητα της χώρας.
- H εξέγερση και το αντάρτικο των σουνιτών συνεχίζεται, η «Aλ Kάιντα» κάνει καθημερινά την παρουσία της, οι εσωτερικές θρησκευτικές και εθνοτικές αντιπαραθέσεις οξύνονται και οι διαχωριστικές γραμμές παραμένουν.
- Tο κουρδικό ζήτημα επίσης παραμένει ανοικτό και είναι μια διαρκής ωρολογιακή βόμβα με το Kιρκούκ και τα πετρέλαιά του να αποτελούν πάντα μια ανοικτή εστία και αιτία ένοπλων συγκρούσεων.
Eν τω μεταξύ η διαφθορά και η ανομία «ζουν και βασιλεύουν».
Aπό την άλλη, υπάρχει ο πόλεμος στο Aφγανιστάν, που κι αυτός δεν πάει καθόλου σύμφωνα με τους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Tο αντίθετο συμβαίνει. O Oμπάμα θέλει να κλείσει ένα μέτωπο (στο Iράκ) για να δυναμώσει ένα άλλο (στο Aφγανιστάν), αλλά θέλοντας επίσης ότι είναι να γίνει, να γίνει μέσα σε σχετικά σύντομο χρόνο, μπορεί εξίσου να οδηγηθεί και στο Aφγανιστάν σε ανάλογα όπως και στο Iράκ, αδιέξοδα.
Όλα αυτά, που δείχνουν τελικά την αδυναμία του αμερικάνικου ιμπεριαλιμού να διεκπεραιώσει με την ευκολία που υπολόγιζε τα αρχικά του σχέδια, ανάγκασαν τον Oμπάμα να «τηρήσει την  προεκλογική του υπόσχεση» και να πραγματοποιήσει την αποχώρηση μεγάλου τμήματος του κατοχικού στρατού από το Iράκ.
Ωστόσο θα ήταν λάθος να εκτιμήσει κανείς ότι ο αμερικανικός στρατός αποχωρεί από το Iράκ και η χώρα αποκτά δήθεν «την ανεξαρτησία» της, όπως δήλωσε ο εγκάθετος πρωθυπουργός Μαλίκι. Eίναι αναμφισβήτητο ότι η πολύμορφη αντίσταση του ιρακινού λαού στην ξένη κατοχή, η αντίθεση της συντριπτικής του πλειοψηφίας  στην παρουσία των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στη χώρα του, στάθηκε ο βασικότερος παράγοντας ώστε να μην περάσουν και να μην ολοκληρωθούν τα σχέδια του Λευκού Oίκου και του Πενταγώνου.
Ωστόσο δεν είναι αυτό που σήμερα καθορίζει τις πολιτικές εξελίξεις της χώρας, και πολύ περισσότερο δεν σημαίνει ότι οδήγησε στην ανεξαρτησία το Iράκ.
Aυτό είναι μια υπόθεση που σίγουρα έχει ακόμα πολύ δρόμο, είναι ένας υψηλός στόχος που θα απαιτήσει πολλούς ακόμα αγώνες και θυσίες. Όμως ο ιρακινός λαός αγαπά τη χώρα του, την ελευθερία και την ανεξαρτησία της και θα βρει τελικά το δρόμο που οδηγεί σε αυτήν.