Σε αναντιστοιχία προς τις ανάγκες της εκπαίδευσης, της κοινωνίας και των νέων ανθρώπων και σε αναντιστοιχία προς τις ίδιες τις διακηρύξεις των ιθυνόντων, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση που αποτελεί στο σχολικό επίπεδο και την κυριώτερη εστία καλλιτεχνικής διδασκαλίας, η καλλιτεχνική εκπαίδευση φυτοζωεί.
Αντί για γενική και υποχρεωτική, έχουμε προαιρετική καλλιτεχνική εκπαίδευση, στο Λύκειο.
Αντί για εργαστηριακό μάθημα, έχουμε στην πράξη αναγόρευση των καλλιτεχνικών σε μάθημα περίπου θεωρητικό.
Αντί για συνεκτικό και λογικά εξελισσόμενο από τη μία στην επόμενη τάξη πρόγραμμα καλλιτεχνικής διδασκαλίας, έχουμε έλλειψη συνέχειας, ανακολουθίες και ακατανόητα χάσματα.
Αντί για συστηματική κάλυψη και διεύρυνση των θέσεων της καλλιτεχνικής διδασκαλίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, έχουμε μεγάλα και αναπαραγόμενα κενά και αναρίθμητες θέσεις απλήρωτες.
Είναι επιτακτική ανάγκη να αποκατασταθεί η καλλιτεχνική διδασκαλία σε όλες τις τάξεις του Λυκείου.

ΖΗΤOYME
α) Καλλιτεχνική εκπαίδευση όχι μόνο ως μάθημα επιλογής, αλλά ως αναπόσπαστο συστατικό της γενικής εκπαίδευσης, ως μάθημα γενικής παιδείας.
β) Καλλιτεχνική εκπαίδευση όχι μονοδιάστατα και επιφανειακά ως θεωρητικό-πολιτιστικό φροντιστήριο, αλλά πρωτίστως και κατά κύριο λόγο ως έμπρακτη εργαστηριακή εξάσκηση, συνεπώς ως εκπαίδευση με χαρακτήρα κατ' εξοχής εργαστηριακό.
γ) Καλλιτεχνική εκπαίδευση που υποβοηθά στην ειδίκευση αλλά αντιτίθεται στην αποσπασματικότητα και τη μονομέρεια, εκπαίδευση όχι τυποποίησης και αναπαραγωγής κλισέ αλλά δημιουργικής αναζήτησης και διανοητικής πολυμέρειας.

Προσπάθεια μετατόπισης του άξονα των καλλιτεχνικών σπουδών

Ένα από τα ζητήματα που η σημασία του μπορεί να μη γίνεται πάντοτε άμεσα αντιληπτή, αλλά που αντανακλά ωστόσο διεργασίες που έχουν επίπτωση στην πορεία της Τέχνης, όπως και της καλλιτεχνικής διδασκαλίας είναι η προσπάθεια μετατόπισης του άξονα των καλλιτεχνικών σπουδών, από την καλλιτεχνική πράξη στον περί την τέχνη λόγο, που παρατηρείται όλο και εντονότερα τα τελευταία 10-15 χρόνια. Με το επιχείρημα ή μάλλον με το πρόσχημα ότι ο ρόλος της καλλιτεχνικής διδασκαλίας δεν είναι (ή έστω δεν είναι μόνο) να παραγάγει καλλιτέχνες δημιουργούς αλλά να «μορφώσει» αισθητικά, πολιτιστικά κ.λπ. τους νέους ανθρώπους και γενικά το «κοινό» της τέχνης, τείνει να εκτοπίσει και να υποκαταστήσει την έμπρακτη καλλιτεχνική δραστηριότητα με θεωρητικά μαθήματα περί τέχνης.
Η αναγκαιότητα της πράξης όπως και της θεωρίας είναι προφανής, το ζήτημα ωστόσο είναι πού βρίσκεται το κύριο βάρος, ποιο κατ' εξοχήν είναι και ποιο οφείλει σε κάθε περίπτωση να είναι το βασικό περιεχόμενο της καλλιτεχνικής διδασκαλίας. Σ' αυτό, σαν δάσκαλοι και σαν εικαστικοί, έχουμε επανειλημμένα δώσει ήδη τις απαντήσεις μας, που αν από τους εικαστικούς ακούγονται αυτονόητες, κάθε άλλο παρά αυτονόητες τις θεωρούν οι ανυποψίαστοι.
Επιβάλλεται να διατηρήσουμε σταθερό μέτωπο στο ζήτημα αυτό, προβάλλοντας αμετακίνητα τη θέση μας πως θεμέλιο της καλλιτεχνικής διδασκαλίας είναι η πράξη.
Το ζήτημα αυτό έχει καθοριστική σημασία για το συνολικότερο προσανατολισμό της Ένωσης.

Συλλογική συμμετοχή

Ποιο είναι το γενικό κλίμα, το περιβάλλον μέσα στο οποίο καλούμαστε να κινηθούμε;
Χωρίς αμφιβολία, για μια αποτελεσματική συλλογική παρέμβαση και διεκδίκηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση η σωστή αξιολόγηση των δεδομένων, η επίγνωση και σωστή απεικόνιση, ανάγνωση και ανάλυση της υπάρχουσας κατάστασης. Αλλά δεν μας διαφεύγει ότι η οποιαδήποτε παρουσίαση και ανάλυση της κατάστασης, και η πιο διεξοδική, εμπεριστατωμένη και σφαιρική που επιδιώκει να συνεισφέρει από κάθε άποψη -επιστημονική, παιδαγωγική, κοινωνική, οικονομική κ.ο.κ.- στην ουσιαστική βελτίωση των όρων άσκησης του εκπαιδευτικού έργου, είναι προϋπόθεση που χρειάζεται η ίδια ωστόσο τις δικές της προϋποθέσεις, για να γίνει πράγματι ικανή κινητοποιητική και μεταμορφωτική της υπάρχουσας κατάστασης, δύναμη. Χρειάζεται... τη συλλογική συμμετοχή! Τα προβλήματα δεν τα λύνουν τελικά, οι αναλύσεις, αλλά η πρακτική δράση των ανθρώπων.
Από την άποψη αυτή πρωταρχικό μας μέλημα σε κάθε περίπτωση είναι η διασφάλιση εκείνων των συνθηκών που θα διευκολύνουν και θα διευρύνουν ακριβώς την πιο πλατειά συμμετοχή, χωρίς την οποία δεν μπορεί ούτε αποτελεσματική προώθηση αιτημάτων να γίνει, ούτε στέρεο μαζικό, διεκδικητικό κίνημα να οικοδομηθεί, ούτε το κύρος των συνδικαλιστικών οργάνων και φορέων να αναστηλωθεί.
Τώρα ακριβώς, στις συνθήκες της εντεινόμενης κρίσης, είναι που χρειάζεται περισσότερο από ποτέ η ενίσχυση της συλλογικότητας, η στήριξη και το δυνάμωμα των συνδικάτων και των άλλων μαζικών συνδικαλιστικών φορέων.

Πλήρη στήριξη των ωρομισθίων

Ένας από τους λόγους της συνδικαλιστικής αποσυσπείρωσης είναι η μεθοδευμένη έως και εξωφρενική κατηγοριοποίηση και διαίρεση των εργαζομένων, που μια κραυγαλέα και πολύ γνώριμη σε μας εκδοχή της, είναι η διαίρεση σε μόνιμους, αναπληρωτές, και τα τελευταία πλέον χρόνια και σε ωρομίσθιους, ομήρους του πελατειακού κράτους.
Η Ένωσή μας ανέκαθεν κατήγγειλε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο το εργασιακό καθεστώς που βιώνουν οι ωρομίσθιοι.
Προσυπογράφουμε όλα τα βασικά αιτήματα των συναδέλφων αυτών και επικροτούμε την απόφαση του πρόσφατου Συνεδρίου της OΛΜΕ για εγγραφή των ωρομισθίων στα σωματεία των εκπαιδευτικών.
Όχι μόνο πρέπει να αποδώσουμε στα πλαίσια της Ένωσης όλα τα δικαιώματα του μέλους του συλλόγου μας, στους ωρομίσθιους εικαστικούς, αλλά πρέπει επίσης και να παροτρύνουμε τους κατά κανόνα νέους ηλικιακά συναδέλφους αυτούς να αναλάβουν πρωτοβουλίες στα πλαίσια των λειτουργιών της Ένωσης, καταρρίπτοντας στην πορεία της συλλογικής δράσης όλων μας, ψεύτικους διαχωρισμούς και τεχνητές διακρίσεις, απολύτως ασύμβατες και ξένες προς τις αξίες που από κοινού υπηρετούμε σαν εικαστικοί και σαν εκπαιδευτικοί.

Ζωή Χατζή
Πρόεδρος της Ένωσης
Καθηγητών Καλλιτεχνικών  Μαθημάτων