Αντίλογος στον κυρίαρχο πολιτιστικό μονόλογο

Ενώ συνεχίζεται ως τις 8 Σεπτέμβρη 2010, στον Πολυχώρο «Απόλλων» της Νομαρχίας Πειραιά, η μεγάλη ομαδική έκθεση ζωγραφικής-γλυπτικής, 90 εικαστικών μελών της Ένωσης Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων, ξεκινά τη Δευτέρα 6 Σεπτέμβρη, στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Πειραιώς 256) ετήσιο εικαστικό πανελλαδικό συνέδριο της Ένωσης, που θα διαρκέσει ως την Παρασκευή 10 Σεπτέμβρη, περιλαμβάνοντας τις εξής θεματικές ενότητες:
«Oι εξελίξεις στη Γενική Παιδείας και την Καλλιτεχνική Εκπαίδευση», «Περιβάλλον-Τέχνη-Άνθρωπος», «Λειτουργία εικαστικών και παιδαγωγικών εργαστηρίων».
Κυκλοφόρησε εξάλλου τις μέρες αυτές, με πλούσια εικαστική ύλη, το περιοδικό της Ένωσης, «Εικαστική Παιδεία». Από το εισαγωγικό σημείωμα της «Εικαστικής Παιδείας» με τον τίτλο «Μνημόνιο», είναι το απόσπασμα που ακολουθεί:
Νέα σχολική χρονιά ανοίγεται τώρα μπροστά μας. Τέτοιο καιρό, ένα χρόνο πριν, η προεκλογική λογοκοπία βεβαίωνε πως «λεφτά υπάρχουν». Ένα χρόνο μετά, μας πήραν και το 14ο και το 13ο και το δωδέκατο και ενδέκατο... και τα ψιλά από τις τσέπες...
Νέα σχολική χρονιά, αλλά είμαστε πάντα στον ίδιο αστερισμό. Της επόμενης δόσης! Και θα είμαστε όλον αυτό το χρόνο, και τον άλλο, και τον παρ' άλλο και Κύριος οίδε έως πότε.
- «Μνήμη των πάντων και μητέρα των μουσών», το αμνημόνευτο Μνημόνιο και να θέλεις, δεν σ' αφήνει με τίποτα να λησμονήσεις!
- Προστάτιδες της πνευματικής δημιουργίας, κόρες της Μνημοσύνης, Κλειώ - Ευτέρπη - Θάλεια - Μελπομένη - Τερψιχόρη - Ερατώ - Πολύμνια - Oυρανία - Καλλιόπη, ποιος να σας επικαλεστεί και ποιος να σκοτιστεί για σας, όταν το σύμπαν των εξουσιαστών μας είναι η εξασφάλιση των τοκογλύφων δανειστών μας!
«Τέχνη δ' ανάγκης ασθενεστέρα μακρώ». Η Τέχνη είναι πολύ αδύναμη μποστά στην ανάγκη, λέει ο Αισχύλος.
Σίγουρα, μα δεν παύει να μπορεί να είναι καταφύγιο, δόρυ και ασπίδα μας στον αγώνα κατά της κοινωνικής αδικίας. «Ναι», λέει ο Πικάσσο. «Γνωρίζω πως πάντα αγωνίστηκα με τη ζωγραφική μου, σαν αληθινός επαναστάτης. Τώρα όμως κατάλαβα πως δεν φθάνει αυτό. Τούτα τα χρόνια της τρομερής καταπίεσης μου έδειξαν πως πρέπει ν' αγωνιστώ, όχι μόνο με την τέχνη μου, αλλά και με όλο μου το είναι...».