Τριάντα έξι χρόνια αργότερα -πώς πέρασε τόσος καιρός σε τόσο λίγο διάστημα- και η μεταπολιτευτική αστική δημοκρατία θυμήθηκε τα... γενέθλιά της. Στο γνωστό μέγαρο με τους ίδιους θαμώνες, σε «διαφορετικούς» ρόλους. O θεσμός που κυβερνάει τον τόπο θυμήθηκε δια στόματος Παπούλια τους ίδιους ξεκούτικους λόγους.
Από τη μια αναγνωρίζοντας την κρισιμότητα των στιγμών αυτών, (δηλαδή αυτών που δημιούργησε το ίδιο το κεφάλαιο) και από την άλλη νουθετώντας το φτωχό λαό για νέες θυσίες. Αν έκλεισες τη φωνή της «γυάλινης δημοκρατίας» των 8 μ.μ. θα μπορούσες ν' ακούσεις τον περυσινό λόγο, ίδιο και απαράλλαχτο. Είναι ακριβώς οι αντιγραφείς και οι παπαγάλοι που υψώνουν θυμωμένα το χέρι στην αριστερά και τους κομμουνιστές, λέγοντάς τους γιατί δεν φέρνουν «φρέσκες ιδέες».
Η αστική δημοκρατία το '74 γεννήθηκε πάνω στις στάχτες της εφτάχρονης δικτατορίας που παρέπεε από το Πολυτεχνείο του '73 ώσπου να την πλακώσει το φάντασμα της Κύπρου. Η μεταπολίτευση, ριζοσπαστική, φουριόζα, γεμάτη αυτοπεποίθηση και αμηχανία ταυτόχρονα τροφοδοτούσε με ιδέες και υλικό χιλιάδες και χιλιάδες αγωνιστές. Τα ξερονήσια έκλεισαν, οι αριστερές οργανώσεις είχαν ηγεμονικό ρόλο στη νεολαία και τα συνδικάτα, ένας αέρας λεύτερος φυσούσε από παντού. Αυτόν τον αέρα έκοψε ο λαθραίος ριζοσπαστισμός του ΠΑΣOK και του Α. Παπανδρέου, με τον Χ. Φλωράκη σαν αριστερό δεκανίκι του και τον Λ. Κύρκο σαν βαστάζο.
Από το δόγμα του Καραμανλή, -ο οποίος το έσκασε νύχτα στο Παρίσι για να ξανάρθει αναβαπτισμένος- το γνωστό «ανήκομεν στην Δύση», περάσαμε στο «στις 18 Oκτώβρη σοσιαλισμός» του Α. Παπανδρέου, για να προσγειωθούμε στα διαγγέλματα περί λιτότητας από τις εκλογές του 1985.
Η εργατική τάξη μέτρησε 5.000 εργατικά θανατηφόρα «ατυχήματα» -διάβαζε δολοφονίες των παιδιών της- και σήμερα βλέπει όλες τις κατακτήσεις της να μπαίνουν στο μουσείο.
Στο ιστορικό ψευτοδίλημμα «Καραμανλής ή τανκς» που έριξαν στο λαό οι αστοί και επαναλάμβαναν οι φοβισμένες «αριστερές» μαριονέτες ήρθε να προστεθεί το συγκαιρινό μνημόνιο, να καταργηθούν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις από τον Λοβέρδο, να ορθώνεται το νέο φακέλλωμα του Ραγκούση, η χώρα στις αρπάγες της ΕΕ και του ΝΑΤO.
Tριάντα έξι χρόνια μετά ο τόπος μετρά 2,5 εκατ. πολίτες κάτω από το όριο της φτώχειας και πάνω από 1 εκατ. ανέργους, την ώρα που ο λαός μας έχει πληρώσει δεκάδες δις ευρώ σε τόκους των δανείων τα τελευταία δέκα χρόνια και έχει «μπουκώσει» με θαλασσοδάνεια εφοπλιστές, τραπεζίτες και κάθε λογής παράσιτο.
Όμως η προπαγάνδα τους παραμένει φοβερά προβλέψιμη, εξαιρετικά μονότονη και τραγικά διλλημματική.
Η ONE είναι μονόδρομος, τα μέτρα είναι αναγκαία, η εξάρτηση από HΠA και ΕΕ είναι η μόνη λύση, πάνε να ντύσουν τις πολιτικές επιλογές με το μανδύα της φυσικής κανονικότητας. Όπως το χιόνι, τη βροχή και το χαλάζι.
Όμως τίποτα δεν είναι τελεσίδικο. Το μεγάλο φουσκωμένο ποτάμι που είναι η οργή του λαού, περνάει πάνω από το φαινομενικά ατάραχο τοπίο.
Εμείς είμαστε διαλεκτικοί. «Τα πάντα ρει, τα πάντα χωρεί κ' ουδέν μένει». Ακόμα δεν ξοφλήσαμε τους λογαριασμούς μας με τη γέρικη αστική δημοκρατία, που κάνει το μεταπολιτευτικό λίφτινγκ της. Ακόμα δεν παραδώσαμε στη νέα γενιά τον κόσμο που ονειρεύτηκαν και γι' αυτόν αγωνίστηκαν χιλιάδες χιλιάδων. Oι λογαριασμοί είναι ανοιχτοί.