Τις μέρες αυτές περνοδιαβαίνουν πάλι από υπουργείο σε υπουργείο και άλλους δημόσιους οργανισμούς, οι ελεγκτές-υπάλληλοι του ΔΝΤ και της ΕΕ, και ξεσκονίζουν τα βιβλία, τους λογαριασμούς και τα τεφτέρια που παρουσιάζουν ενώπιόν τους οι υπουργοί της κυβέρνησης του ΠΑΣOK. Oι ελεγκτές, τους χτυπούν συγκαταβατικά την πλάτη για όσα κατορθώματα έκαναν στο ενδιάμεσο -από τον προηγούμενο έλεγχο- διάστημα, ή τους τραβούν τ' αυτιά και τους βάζουν τιμωρία για όσα δεν κατάφεραν ακόμα να διαπράξουν προς εφαρμογήν του... υπέρτατου νόμου (που καλείται «Μνημόνιο»!) και τον οποίο, καθώς φαίνεται, έχουν ορκιστεί οι κυβερνητικοί υπουργοί να προασπίζουν έως εσχάτων, εναντίον της Ελλάδας και του λαού της.
Oι κυβερνητικοί μας αξιωματούχοι, απέναντι στον ελληνικό λαό δείχνονται άκαμπτοι και αμείλικτοι, αλλά απέναντι στους υπαλλήλους της «τρόικας» κοψομεσιάζονται και διπλο-υποκλίνονται. Την ίδια ώρα που συναγωνίζονται ποιος να πρωτοεπιδείξει ευπείθεια Χατζηαβάτη στους φον φούφουτους, απέναντι στα θιγόμενα από τη βάρβαρη αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, κάνουν τον Βεληγκέκα. Αυτό έκαναν την προηγούμενη περίοδο, συνθλίβοντας τα εργασιακά, ασφαλιστικά κ.λπ. δικαιώματα των εργαζομένων, και αυτό συνεχίζουν να κάνουν μέσα στο κατακαλόκαιρο, προσθέτοντας στο ένα πραξικόπημα το άλλο. Αυτό ακριβώς γίνεται τώρα με το απαράδεκτο αντιδραστικό και αντισυνταγματικό μέτρο της επίταξης των φορτηγών και της πολιτικής επιστράτευσης των οδηγών τους, και στην ίδια ρότα ετοιμάζουν και νέα μέτρα επί μέτρων, ενώ προαναγγέλουν να σαρώσουν σύντομα με νομοσχέδιο-«ομπρέλα» όλα μαζί τα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα.
Aν και ο ορίζοντας της κυβερνητικής πολιτικής δεν είναι παρά η εξασφάλιση της επόμενης δόσης, συχνά φτάνουν με απίστευτο θράσος να παριστάνουν την πολιτική αυτή σαν μεγαλόπνοη και οραματική, κάτι σαν την Αναγέννηση περίπου της Ελλάδας. O πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου (ο εποχιακός μας «καταλλήλοτερος») εντολοδόχος των κλικών της ντόπιας ολιγαρχίας και των διεθνών κηδεμόνων της χώρας, εμφανίζεται με εξοργιστική διπροσωπία από τη μια να «πονάει» για όσους υποφέρουν από τα μέτρα που ο ίδιος παίρνει, από την άλλη να εγκωμιάζει τις ρηξικέλευθες «τομές» και τις «μεγάλες αλλαγές σε όφελος του πολίτη» που τάχα σηματοδοτούν τα εξοντωτικά για το λαό μέτρα της κυβέρνησής του. Τα μέτρα αυτά τα έχουν υπαγορεύσει με το νι και με σίγμα οι διεθνείς κηδεμόνες μας, συντάκτες του υποδουλωτικού «Μνημονίου».
Όσα μέτρα ήδη πάρθηκαν και όσα άλλα επέρχονται σύμφωνα με το Μνημόνο που κανοναρχούν η ΕΕ και το ΔΝΤ, εξασφαλίζουν με τη λεηλασία των λαϊκών μαζών, τα ταξικά συμφέροντα και προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου, και πάνω απ' όλα τα ληστρικά συμφέροντα των ξένων κηδεμόνων, των τοκογλύφων-δανειστών και των κάθε λογής οικονομικών μηχανισμών του διεθνούς ιμπεριαλισμού που λυμαίνονται την Ελλάδα και το λαό της. Στην οργή που προκαλούν τα εξοντωτικά αντιλαϊκά μέτρα, προστίθεται η οργή στην οποία με το πέρασμα του χρόνου μετασχηματίζεται το αίσθημα εθνικής ταπείνωσης που νοιώθει ο ελληνικός λαός, βλέποντας να μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και τους άλλους δημόσιους οργανισμούς οι «ελεγκτές» και να βαράνε «προσοχή» μπροστά τους οι υπουργοί-λακέδες, οι κατά τα άλλα αυτόκλητοι «σωτήρες» μας, της κυβέρνησης Παπανδρέου. Γι' αυτό, μετατοπίζουν όλο και εντονώτερα τώρα τη θρασύτατη προπαγάνδα τους, από το «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς» στο... «είναι δική μας επιλογή τα μέτρα»! O Γ. Παπανδρέου δηλώνει τώρα με τουπέ οραματιστή πως «τα περισσότερα» από τα μέτρα που παίρνει, είναι επιλογές της κυβέρνησής του και δεν έχουν σχέση με το «Μνημόνιο». Και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής διακηρύσσει λεβέντικα πως «η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων δεν είναι επιταγή της τρόικας αλλά πολιτική επιλογή της κυβέρνησής μας».
H κυβέρνηση εντολοδόχος του ΔΝΤ και της ΕΕ, αναγορεύει σε δικής της θέληση αυτά που της επιβάλλουν, μπορεί όμως τελικά, μόνον εκείνα που της επιτρέπουν. Δεν λέει τόσο άδικα ο πρωθυπουργός πως η κυβέρνησή του είναι... αντιεξουσιαστές στην εξουσία(!) ίσως, επειδή πράγματι ουσιαστική εξουσία οι ίδιοι δεν ασκούν, αφού εθελούσια την εκχώρησαν (και τυπικά τώρα, με... συμφωνητικό) στα ξένα αφεντικά! Η ντόπια ολιγαρχία έχει κάνει από τη γέννηση της αντιλαϊκής εξουσίας της, το συνολικό λογαριασμό, και βρήκε ανέκαθεν συμφέρουσα γι' αυτήν, την υποταγή της στον ιμπεριαλισμό. Γιατί μόνον αυτή τη σχέση αναγνωρίζει ο ιμπεριαλισμός σαν βάση της συνεργασίας και της γενικότερης παροχής της προστασίας του, και γιατί η ντόπια ολιγαρχία μέσα στα πλαίσια αυτής της σχέσης και στα επιτρεπόμενα από αυτήν τη σχέση όρια, κερδίζει ήδη πολλά ώστε προτιμά να εξασφαλίζει τα κέρδη που της αφήνει ο συνολικός λογαριασμός της υποταγής της, παρά να τα δει να διακυβεύονται με μια άλλη τυχόν σχέση...
Αλλά τώρα, το καθεστώς της εθνικής υποτέλειας και της ξενοδουλείας, παραφορτώθηκε. Στην υποτέλεια, μπήκε βούλα και σφραγίδα, που η ανάδειξή της όλο και λιγότερους τρομοκρατεί και όλο και περισσότερους αγαναχτεί και εξοργίζει. Όχι μόνο τους υπαγορεύουν λέξη προς λέξη τι θα κάνουν και τι δεν θα κάνουν, αναγορεύοντας το «Μνημόνιο» σε ιερό Ευαγγέλιο, αλλά διατηρούν οι διεθνείς κηδεμόνες και το «δικαίωμα» να προσθέτουν στο Μνημόνιο κατά βούληση και όσα τυχόν εκ των υστέρων διαπιστώνουν πως χρειάζεται επιπλέον να συμπεριληφθούν σ' αυτό, προκειμένου να περιφρουρηθούν πληρέστερα τα συμφέροντά τους. Καθότι, όπως διαμήνυσαν οι ελεγκτές, «τον πρώτο λόγο τον έχει ο δανειστής, ο οποίος για να διασφαλίσει τα λεφτά του μπορεί να εμπλουτίσει με συγκεκριμένους όρους το Μνημόνιο»(!) Έτσι ώστε η νεοαποικιακή κηδεμονία να γίνει τέλεια, και οι εγχώριοι αυτόκλητοι «σωτήρες» της Ελλάδας να ανυψώσουν οραματικά σε νέο επίπεδο την εξάρτηση και την εθνική υποτέλεια.