(M. BPETANIA - ΓEPMANIA 2009)

H Γουόρις μεγαλώνει ανάμεσα σε ξερό χώμα και κατσίκες, σ' ένα απομακρυσμένο χωριό της Σομαλίας. Όταν στα δώδεκά της, ο πατέρας της την πουλάει σ' έναν εβδομηντάχρονο κοντοχωριανό τους, έναντι τριάκοντα αργυρίων, εκείνη το σκάει.
Φτάνει περπατώντας στο Μογκαντίσου, όπου ζει η γιαγιά της, η οποία τη στέλνει σε συγγενείς της σομαλική πρεσβεία στο Λονδίνο.
Η Γουόρις εξαντλεί την εφηβεία της δουλεύοντας σε συνθήκες εγκλεισμού σαν καθαρίστρια, μέχρι την ημέρα όπου το ξέσπασμα του εμφύλιου στην πατρίδα της, της δίνει τη δυνατότητα να αποδράσει - ξανά.

H ιστορία της Γουόρις Nτίρι δεν είναι τωρινή.
Aπό τη δεκαετία του ενενήντα, με αφορμή τη θαρραλέα αν μη τι άλλο στάση του διάσημου τότε μοντέλου, που τίναξε στον αέρα μια καριέρα με σεβαστό οικονομικό αντίκρισμα, προκειμένου να επιδοθεί στη συστηματική καταγγελία του ακρωτηριασμού εκατομμυρίων γυναικών, διάφορες διεθνείς οργανώσεις, γυναικείες στην πλειοψηφία τους, κίνησαν το θέμα της οριστικής απαγόρευσης της κλειτοριδεκτομής. Tο σύστημα διεκδίκησε και εδώ το μερίδιό του, ο OHE και ο τότε γραμματέας, Kόφι Aνάν, βρήκαν μια καλή ευκαιρία για εύκολη δημοσιότητα, και τα "πρωτοκλασάτα" περιοδικά πούλησαν δεόντως την ιστορία της νεαρής Σομαλής.
Eυτυχώς για τις προθέσεις της Nτίρι και κυρίως για τις επερχόμενες γενιές Aφρικανών γυναικών -έξι χιλιάδες γυναίκες την ημέρα υφίστανται ακόμα τις συνέπειες του απάνθρωπου εθίμου- ο αντίκτυπος δεν περιορίστηκε σε πρωτοσέλιδα και κοσμικές ημερίδες.
Yπήρξαν χώρες που προχώρησαν στη θεσμική απαγόρευση της κλειτοριδεκτομής, που συχνότατα, δεν αφορά τίποτα λιγότερο από τον καθολικό ακρωτηριασμό των εξωτερικών γυναικείων γεννητικών οργάνων με κοινά ξυραφάκια, σε κοριτσάκια όχι μεγαλύτερα των τριών ή τεσσάρων χρόνων, χωρίς βεβαίως αναισθητικό.
H ταινία, η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο της Nτίρι, αποφεύγει μια επισκόπηση σε βάθος, εστιάζοντας κυρίως στη ζωή της κοπέλας στο Λονδίνο, σκιαγραφώντας χωρίς κοινωνικές ή πολιτικές αναφορές το πριν και μετά την ανακάλυψή της από τους διάφορους ατζέντηδες, εστιάζοντας στη λάμψη των φωτογραφήσεων και των διαδρόμων των επιδείξεων μόδας.
H ρεαλιστική προσέγγιση, παρ' όλα αυτά, της σκηνής του φινάλε, αφήνει ισχυρό αποτύπωμα: H καταδικασμένη αντίσταση και τα ουρλιαχτά του τρίχρονου κοριτσιού που ακρωτηριάζεται βάναυσα πάνω στα βράχια, δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο αμφιβολίας για τη βαρβαρότητα και τη φρίκη της εθιμικής πρακτικής.
Άνισος, αγαθών ωστόσο προθέσεων κινηματογράφος, που θίγει ένα κάθε άλλο παρά εξαντλημένο, πολυσήμαντο ζήτημα, που αφορά κάθε σκεπτόμενη οντότητα αλλά και την ανθρωπότητα στο σύνολό της.

Θέμις