O ιδιοκτήτης Πετσόπουλος απολύει από τις εκδόσεις «Άγρα» το συνδικαλιστή, πρώην πρόεδρο του σωματείου βιβλιοϋπαλλήλων, Ντίνο Παλαιστίδη. Το σωματείο, ως όφειλε, αντιδρά. Μια σειρά σωματείων μπαίνουν στην «πορεία» αλληλεγγύης, μαζεύοντας υπογραφές. Από την απέναντι όχθη, ο ιδιοκτήτης της «Άγρα» Πετσόπουλος, παλιός στον εκδοτικό χώρο, έχοντας εμπειρία της αριστερής δράσης, δε μένει με σταυρωμένα χέρια.
45, με το συμπάθειο, διανοούμενοι υποστηρίζουν ανοιχτά την απόλυση και συντάσσονται με το δίκιο του ισχυρού.
Αλλά δεν φτάνει αυτό. Άλλοι 15 «διανοητές» εμφανίζονται να διαφωνούν με την απόλυση, συμφωνώντας όμως με τις εκδόσεις Άγρα, γιατί είναι... καλαίσθητες.
Μέσα στις υπογραφές φιγουράρει το όνομα του γραμματέα του τροτσκιστικού ΕΕΚ Σάββα Μιχαήλ, αλλά και μελών του ΝΑΡ, όπως αυτό του πανεπιστημιακού Ευτύχη Μπιτσάκη. Το ΠΡΙΝ (εφημερίδα του ΝΑΡ) δημοσιεύει αποσπάσματα από το δεύτερο κείμενο των «ναι μεν αλλά» διανοουμένων, δέχεται σφοδρή και δίκαιη κριτική από ταξικούς αγωνιστές και επανέρχεται με δεύτερο σημείωμα (ΠΡΙΝ 28/2/2010, υπογραφή Λεωνίδας Βατικιώτης), όπου προσπαθεί να μαζέψει τ' ασυμμάζευτα. Σύγχυση φρενών; Τρικυμία εν κρανίω; Ή απλώς άμα δεν πατάς γερά στο κίνημα αναζητάς στις απολύσεις την τέχνη και την καλαισθησία;
Νομίζουμε ότι οι απλές και στέρεες απαντήσεις, βασισμένες στο δίκιο του απεργού και του απολυμένου, αξίζουν όσο δέκα φλυαρίες και περίτεχνοι βερμπαλισμοί.
Με το συνδικαλιστή Ντίνο Παλαιστίδη το Μ-Λ ΚΚΕ δεν έχει ιδεολογικές συγγένειες. O αγωνιστής βιβλιοϋπάλληλος ανήκει στο ρεύμα του εργατισμού, έχει μια σημαντική προσφορά στις απεργίες και στους αγώνες, ιδιαίτερα στις κινήσεις αλληλεγγύης, πρωτοστάτησε στη δημιουργία σωματείου βιβλιοϋπαλλήλων.
Όμως η συστράτευση και η υπεράσπιση ενός, άδικα, απολυμένου δεν αφορά τις πολιτικές συγγένειες. Η αριστερά, οι κομμουνιστές καταγγέλλουν την απόλυση του Ντ. Παλαιστίδη από τον Πετσόπουλο γιατί αποτελεί πρώτιστα πολιτική πράξη φρονηματισμού. Δεν είναι μία «στατιστική» απόλυση σαν κι αυτές που γίνονται καθημερινά και σωρηδόν.
Δεύτερον η τροπή των πραγμάτων αναδεικνύει και άλλα ζητήματα. Το βρώμικο ρόλο των -τάχα-διανοουμένων που στάθηκαν στο πλευρό του εκδότη, αλλά και το μεσοβέζικο-ντροπαλό ρόλο των -τάχα- αντικαπιταλιστών.
Αυτών που θέλουν σοσιαλιστική επανάσταση και κομμουνισμό τώρα, αλλά δεν μπορούν ή δεν θέλουν να πουν μια απλή αλήθεια:«Κάτω τα χέρια από τον συνδικαλιστή απολυμένο» και αναγκάζονται να καταφεύγουν στις «περγαμηνές» του εκδότη και στη συνεισφορά της «Άγρα». Δηλαδή αν αύριο γίνουν απολύσεις από το Εθνικό Μουσείο θα τις προσπεράσουν γιατί ο χώρος διακονεί την τέχνη;
Η περίοδος για το εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι κρίσιμη.
Η απόλυση του Ντ. Παλαιστίδη αποδείχνει ότι οι αντιστάσεις πολλών χώρων δεν είναι ισχυρές και ότι οι φωνές δεν μπορούν να κρύψουν την ενδοτικότητα.
Κανένας συμβιβασμός με τον Πετσόπουλο.
Να ανακληθεί η απόλυση.
(Oι αγωνιστές ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους).