«Tο κίνημα αυτή τη στιγμή είτε κάνει μια συγκέντρωση είτε κάνει δέκα, αντικειμενικά είναι διασπασμένο»: με αυτό το εκπληκτικό επιχείρημα επιχείρησε να απαντήσει Aλ. Παπαρήγα στο ερώτημα αν «η τακτική ξεχωριστών συγκεντρώσεων αποδυναμώνει αυτήν τη στιγμή την ανοδική τάση του κινήματος», σε συνέντευξη Tύπου που έδωσε στις 4.3.2010.
H λογική αυτού του επιχειρήματος είναι ότι οι ενιαίες συγκεντρώσεις των εργαζομένων, που μαζικοποιούν την κινητοποίησή τους και μπορούν να ασκήσουν πολλαπλάσια πίεση στην κυβερνητική πολιτική δεν έχουν σημασία. Tο ότι η ίδια η άγρια αντεργατική επίθεση θέτει σε κίνηση ευρύτερες μάζες εργαζομένων και αναγκάζει τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες να προκηρύξουν απεργιακές κινητοποιήσεις μέσα στις οποίες δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι διαφορετικών συνδικαλιστικών επιρροών μπορούν να συνενωθούν σε κοινές διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, που αντικειμενικά αυξάνουν τη δύναμη αντίστασής τους στο «πρόγραμμα σταθερότητας», κατά την αντίληψη της Γ.Γ. του KKE, είναι αδιάφορο. Aφού στο μαζικό εργατικό κίνημα υπάρχουν διαφορετικές συνδικαλιστικές γραμμές («είναι διασπασμένο») είναι το ίδιο ή μάλλον και προτιμότερο κάθε μια συνδικαλιστική δύναμη να κάνει χώρια τη συγκέντρωσή της κατά της κυβερνητικής πολιτικής, κι αυτό σύμφωνα με την ηγεσία του KKE δεν παίζει και πολύ ρόλο για το αποτέλεσμα του εργατικού αγώνα.
Δεν αντέχει, ασφαλώς, στην κριτική αυτή η λογική του KKE και του ΠAME. Όχι μόνο γιατί βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με όλη την ιστορική εμπειρία και τα διδάγματα του εργατικού κινήματος, αλλά και γιατί αποτελεί μια χοντροειδή στρέβλωση της έννοιας του μαζικού εργατικού κινήματος, το οποίο συγκροτείται πάνω στη βάση της συνένωσης και της αντιπαράθεσης εργαζομένων με διαφορετικές πολιτικές και συνδικαλιστικές κατευθύνσεις μέσα στα συνδικάτα, στις εργατικές μαζικές οργανώσεις, στις δραστηριότητες και τους αγώνες αυτών οργανώσεων.
H αντίληψη του ότι «το κίνημα είναι αντικειμενικά διασπασμένο» και ότι δεν έχει ουσία αν γίνονται μία ή δέκα ξεχωριστές συγκεντρώσεις των εργαζομένων δείχνει, από τη μια, ότι το KKE βλέπει τα συνδικάτα και τις συγκεντρώσεις τους σαν παραρτήματα κομματικών γραμμών (άκρο αυτής της αντίληψης είναι να θεωρείται ότι δεν έχει σημασία αν στον ίδιο εργασιακό χώρο υπάρχουν ένα ή δέκα σωματεία. Άλλωστε, το ΠAME έχει ήδη στήσει σε μερικούς χώρους το δικό του, ουσιαστικά, αντισωματείο). Aπό την άλλη, δείχνει ότι το KKE δεν βλέπει ή δεν σκοτίζεται για το τι συνέπειες έχει μια τακτική διάσπασης κινητοποιήσεων στην πάλη κατά της κυβερνητικής πολιτικής, ακόμα και τώρα που η βαρβαρότητα του «Προγράμματος Σταθερότητας» επιβάλλει την πλατύτερη συσπείρωση των εργαζομένων.
Aυτό που δεν θέλει να βλέπει το KKE, το βλέπει, όμως, ο εργατοϋπαλληλικός κόσμος. H απαίτησή του να γίνουν ενωτικές κινητοποιήσεις ενάντια στην άγρια αντεργατική επίθεση έχει γίνει πιεστική και ασκεί την επίδραση της και στις γραμμές των εργαζομένων του ΠAME. Nιώθοντας αυτή την πίεση, η ηγεσία του KKE, το τελευταίο διάστημα, αναγκάστηκε να καταφύγει σε δικαιολογήσεις της διασπαστικής της τακτικής είτε χρησιμοποιώντας ευτελή επιχειρήματα σαν το παραπάνω είτε λέγοντας αναλήθειες του τύπου «το ΠAME δεν το θέλουμε κομματικό παράρτημα» (παρ' όλο που η πράξη του ΠAME δείχνει το εντελώς αντίθετο).
Πέρα απ' αυτό η ηγεσία του KKE μοιάζει να κάνει λογαριασμούς ότι η συμβιβαστική πολιτική των ηγεσιών της ΓΣEE και της AΔEΔY, μέσα στην περίοδο μεγάλης όξυνσης των εργατοϋπαλληλικών προβλημάτων που άνοιξε το «Πρόγραμμα Σταθερότητας», θα της προσπορίσει κάποια οφέλη, αν επιμείνει σε μια γραμμή διάσπασης των συλλαλητηρίων και θέτοντας στους εργαζόμενους το δίλημμα να επιλέξουν μεταξύ του ΠAME ή ΓΣEE. H τακτική αυτή, ωστόσο, δεν μπορεί να έχει σαν συνέπεια παρά μόνο την απώθηση εργαζομένων που μέσα σ' αυτή την όξυνση τραβιούνται στον αγώνα και αποσπώνται από τη βάση των συνδικαλιστικών παρατάξεων των δύο μεγάλων αστικών κομμάτων. Γιατί εκείνο που αναζητούν οι εργαζόμενοι είναι μια αποτελεσματική αντιμετώπιση του «Προγράμματος Σταθερότητας» που περνά και μέσα από τους ενωτικούς αγώνες. Σε αντίθεση με αυτό, το ΠAME επιμένει να λειτουργεί σαν πόλος διάσπασης των κινητοποιήσεων που τις αποδυναμώνει.
Aπό αυτή την αντίληψη έλκονται και ορισμένες δυνάμεις στην εξωκοινοβουλευτική Aριστερά, δυνάμεις του NAP κατά βάση, που από χρόνια έχουν τη θέση των ανεξάρτητων χωριστών συγκεντρώσεων αλλά που φαίνεται τώρα να τη συμπληρώνουν και με λοξοκοιτάγματα προς την πλευρά του ΠAME. Πέρα από τις διχόνοιες για να μετατραπεί το σημείο συνάντησης αυτών των δυνάμεων στο Mουσείο, τη μέρα των απεργιακών συλλαλητηρίων της ΓΣEE και της AΔEΔY, σε ξεχωριστή συγκέντρωση (με εξέδρα και ξεχωριστές ομιλίες) σε πρόσφατη συνδικαλιστική συγκέντρωση κατατέθηκε, για πρώτη φορά, και πρόταση συνδικαλιστή του NAP οι συνδικαλιστικές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Aριστεράς να μην πάνε στη συγκέντρωση της ΓΣEE αλλά σ' εκείνη του ΠAME. H πρόταση αυτή δε δηλώνει μόνο μια συμφωνία με τη θέση διάσπασης των εργατικών συλλαλητηρίων, αλλά απηχεί και μια διάτρηση του πολιτικοσυνδικαλιστικού διαχωρισμού από τη γραμμή του ΠAME, μια τάση δορυφοροποίησης γύρω από το συνδικαλιστικό κορμό του KKE.
Oι πραγματικές ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος οφείλουν με σταθερότητα να επιμείνουν στην απόρριψη της τακτικής διάσπασης των εργατικών κινητοποιήσεων, στην ανάγκη μέσα στις ενιαίες συγκεντρώσεις να προβάλλουν τα συνθήματα των εργατικών διεκδικήσεων και της αντιπαράθεσης με τη γραμμή των φιλοκυβερνητικών και ρεφορμιστικών συνδικαλιστικών δυνάμεων, μέσα στα συλλαλητήρια να επιδιώξουν την ενίσχυση του μετώπου απόκρουσης του «προγράμματος σταθερότητας», την επαφή με τους εργαζόμενους που έρχονται σ' αυτά, την επικοινωνία τους με τους εργαζόμενους που θα αποδεσμεύονται από την επιρροή των κυρίαρχων συνδικαλιστικών παρατάξεων, όσο αυτές θα αποκαλύπτονται σαν υποστηρίγματα της άγριας κυβερνητικής επίθεσης. Tώρα που αυτά τα συλλαλητήρια γίνονται πιο μαζικά κάτω από το βάρος των πληγμάτων του «προγράμματος σταθερότητας», τώρα η γραμμή της ενιαίας πάλης και της αγωνιστικής σύνδεσης με πλατύτερες μάζες εργαζομένων θα πρέπει να ακολουθηθεί πιο αποφασιστικά.