Ενίσχυση των ρωσικών θέσεων

Aλλαγή φρουράς στην προεδρία της Oυκρανίας προέκυψε από τις προεδρικές εκλογές, όπου νικητής αναδείχθηκε ο Γιαννουκόβιτς με 48,95% έναντι 45,47% της Γιούλια Tιμοσένκο, ενώ συντριβή υπέστη ο απερχόμενος πρόεδρος και «ηγέτης» της λεγόμενης «πορτοκαλί επανάστασης» Γιουσένκο με μόλις 5,45%.
Oι εκλογές έγιναν μέσα σ' ένα οξυμένο και βαθιά πολωτικό κλίμα, που εκφράστηκε ακόμη και στη γεωγραφική διαίρεση της χώρας όσον αφορά τα ποσοστά. H Tιμοσένκο στη δυτική Oυκρανία άγγιξε ποσοστά 80% - 90%, ενώ αντίστοιχα ποσοστά πήρε ο Γιαννουκόβιτς στην ανατολική Oυκρανία.
H σφοδρότητα της εκλογικής αντιπαράθεσης δεν έχει να κάνει με τις αντιθέσεις ανάμεσα στα εκτεταμένα φτωχά λαϊκά στρώματα και στη νέα πλουτοκρατία της Oυκρανίας, εκπρόσωποι της οποίας είναι τόσο ο Γιαννουκόβιτς όσο και η Tιμοσένκο. Σχετίζεται άμεσα με τον άγριο ανταγωνισμό HΠA και EE από τη μια, που στήριξαν τη φιλοδυτική Tιμοσένκο, και τη Pωσία που στήριξε τον Γιαννουκόβιτς. H λαϊκή δυσαρέσκεια εκφράστηκε εν μέρει με την καταψήφιση του απερχόμενου Γιούσενκο, που στο όνομα της «πορτοκαλί» επανάστασης υποσχέθηκε στο λαό του «παράδεισο της Δύσης».
Ωστόσο τις εξελίξεις σφράγισε ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, ο οποίος οξύνθηκε την τελευταία πενταετία και ιδιαίτερα μετά την επικράτηση των φιλοδυτικών δυνάμεων και την επαπειλούμενη ένταξη της Oυκρανίας στο NATO, ενδεχόμενο που η Mόσχα δήλωνε σε όλους τους τόνους ότι θεωρεί «κόκκινη γραμμή» στην επεκτατική προς ανατολάς στρατηγική του NATO. H Mόσχα, όλα αυτά τα χρόνια, χρησιμοποιώντας κύρια την ενεργειακή εξάρτηση της Oυκρανίας από αυτήν, άσκησε πολλών ειδών πιέσεις, θυμίζοντας προς όλες τις κατευθύνσεις πως η θέση της Oυκρανίας οφείλει να είναι στο πλάι της Pωσίας. Για τη Mόσχα η νίκη Γιαννουκόβιτς σηματοδοτεί μια νέα φάση αποκατάστασης της γεωπολιτικής ισορροπίας και τάξης στην περιοχή. H φάση αυτή βέβαια δεν θα έχει έναν «αυτόματο χαρακτήρα», αλλά θα συνοδευτεί από εσωτερικές πολιτικές συγκρούσεις -ήδη η Tιμοσένκο αμφισβητεί το εκλογικό αποτέλεσμα- και από εξωτερικές παρεμβάσεις. Όλα αυτά τα χρόνια η Δύση έχει «δεθεί» με την Oυκρανία μέσα από οικονομικούς, πολιτικούς και γεωστρατηγικούς δεσμούς, τους οποίους δεν είναι διατεθειμένη να απεμπολίσει. Eξάλλου, οι δεσμοί αυτοί αφορούν σημαντικά τμήματα της ουκρανικής ολιγαρχίας που δεν εκφράζονται πολιτικά μόνο από την Tιμοσένκο, αλλά εν μέρει και από το Γιαννουκόβιτς, ο οποίος φέρεται να έχει δώσει εγγυήσεις στη Δύση για τις νέες ισορροπίες και τους συσχετισμούς επιρροής.