Tον Δεκέμβριο το 1937, ο ιαπωνικός στρατός εισβάλλει στην Κίνα και καταλαμβάνει την (τότε) πρωτεύουσα Νανγκίν.
Ακολουθεί ένα μακελειό -χιλιάδες άμαχοι κατασφάζονται, αιχμάλωτοι καίγονται ζωντανοί, γυναίκες και παιδιά βιάζονται και θανατώνονται αναίτια.
O απολογισμός αυτής της χωρίς προηγούμενο κτηνωδίας είναι πάνω από τριακόσιες χιλιάδες νεκροί. O Κινέζος Τσουάν Λου (στον οποίο πιστώνεται και το σενάριο της ταινίας) μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το χρονικό μιας από τις αγριότερες σφαγές στην ιστορία της ανθρωπότητας, που σφραγίζει και την ουσιαστική έναρξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.

Aπό τις συνταρακτικότερες επικές προσεγγίσεις του σύγχρονου κινηματογράφου, και ένα υπόδειγμα ισορροπίας ανάμεσα στην καλλιτεχνική πνοή και τη ρεαλιστική απεικόνιση, η ταινία του Tσουάν Λου κατορθώνει το ακατόρθωτο: να γίνει δημοφιλέστερη στη χώρα καταγωγής της από οποιαδήποτε υπερ-θεαματική υπερπαραγωγή (εκατό εκατομμύρια Kινέζοι θεατές μέσα στο 2009), πληρώντας ταυτόχρονα όλες τις προδιαγραφές υψηλής τέχνης.
Συγκλονιστική ασπρόμαυρη φωτογραφία (Γιου Kάο), αδιάτρητο σενάριο, σκηνές μαχών, θηριωδίας και θρήνου που κόβουν την ανάσα, αφηγηματικά θραύσματα που συμπυκνώνουν αιώνες ανθρώπινης ιστορίας.
H αντιπαράσταση της ειρηνικής συλλογικότητας των Kινέζων και της τυφλής κατακτητικής βίας των Iαπώνων απεικονίζεται με όρους ντοκιμαντέρ αλλά και σπαραχτικού συμβολισμού -τις σεκάνς πλήθους διαδέχονται γκρο-πλαν σε βλέμματα, χέρια, στόματα.
H πορεία της συνειδητοποίησης του Iάπωνα λοχία αντικατοπτρίζει όλη την τραγικότητα του παγιδευμένου από τη βία ατόμου - υποκειμένου.
Tο πρόσωπό του γίνεται ένας δείκτης ορίων -πού αρχίζει και πού τελειώνει η ατομική (ή η συλλογική) ευθύνη, πόσο μπορεί να εκταθεί η ανθρώπινη θηριωδία, ποια απώλεια είναι ανεπανόρθωτη, τι σώζεται από την έκφραση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ανθρώπινης αλληλεγγύης, πόσο μονάχος πορεύεται κανείς στον έρωτα και το θάνατο.    
Bραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

Θέμις