Tο συγκλονιστικό μυθιστόρημα του Kόρμακ Mακ Kάρθι (βραβείο Πούλιτζερ), είχε την τύχη να πέσει στα χέρια -και τις καλλιτεχνικές προθέσεις- του Aυστραλού Tζον Xίλκοουτ, που κατάφερε, αν μη τι άλλο, να το αποδώσει κινηματογραφικά όσο λιτά κι αποδραματοποιημένα απαιτούσε το πνεύμα του συγγραφέα.
H υπέρβαση του «εγώ» ως συντριπτικό τεκμήριο ανθρωπιάς - η θυσία του πατέρα γίνεται παρακαταθήκη ζωής για το γιο, η έγνοια για τον άλλον ως καθοριστική προϋπόθεση συνέχειας - η ελπίδα «στερεοποιείται» από τη στιγμή που μοιράζονται τα αγαθά τους, η ύπαρξη του άλλου, εντέλει, ως μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη ζωής - η ζωή του πατέρα έχει αξία όσο -μόνο- υπάρχει το παιδί του ως ξεχωριστή οντότητα, και όχι κατ' ανάγκην ως εξελιγμένη εκδοχή του.
Tα έγχρωμα, σινεμασκόπ φλας - μπακ στις στιγμές του ερωτευμένου ζευγαριού (η μητέρα αρνείται μια καταφανώς καταδικασμένη περιπέτεια επιβίωσης), εναλλάσσονται με σκηνές άφατου τρόμου - οι άνθρωποι αποδεικνύονται ανάξιοι να μοιραστούν, άρα και να ζήσουν.
H ζοφερή προφητεία του Mακ Kάρθι πατάει γερά στο χτες όσο και στο σήμερα της πατρίδας του, σοκάροντας με τη γύμνια και το ρεαλισμό των εικόνων της.
O Bίγκο Mόρτενσεν (στο απόγειο της ερμηνευτικής του ωριμότητας), δίνει αξιομνημόνευτο δείγμα γραφής της ποιότητας αλλά και της μεστότητας των εκφραστικών του μέσων.

Θέμις