Η εισοδηματική πολιτική για το 2010 που ανακοίνωσε ο υπουργός Oικονομίας, πετσοκόβοντας άγρια μισθούς και συντάξεις, και ενώ προετοιμάζονται και πρόσθετα μέτρα, αποτελεί την πιο βάρβαρη αντιλαϊκή εισοδηματική πολιτική που όμοιά της δεν έχουμε συνταντήσει εδώ και πολλά χρόνια. Η κυβέρνηση προσδοκεί από την εφαρμογή της εισοδηματικής αυτής πολιτικής, η οποία προβλέπει πάγωμα όλων των μισθών, πάγωμα συντάξεων άνω των 2.000 ευρώ και περικοπές επιδομάτων 10%, να εξοικονομήσει δαπάνες -πράγμα το οποίο αποτελεί κύριο μέλημά της.
Επί της ουσίας, αυτή η εισοδηματική πολιτική θα επιδεινώσει απότομα και δραματικά το βιοτικό επίπεδο εκατοντάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων. Ενώ παράλληλα πρόκειται το δίχως άλλο για μια οπισθοχώρηση, η οποία θα συμπαρασύρει οπωσδήποτε σε επόμενη φάση και τον ιδιωτικό τομέα, όπου εκεί αυξήσεις μισθών και δικαιώματα είναι έτσι κι αλλιώς σε δεινότερη θέση, οπότε και θα ωθήσει σε επιπλέον υποχώρηση. Για τους βιομήχανους και τους μεγαλοεργοδότες, το δημόσιο αποτελεί «κόκκινο πανί» και «κακό παράδειγμα» για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, άρα προφανώς θα είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένοι από αυτή την εξέλιξη.
Η κυβέρνηση αρχικά μίλησε για μείωση μισθών που θα κυμανθεί στο 4%, ωστόσο το ποσοστό, όπως αποδείχθηκε πολύ γρήγορα, είναι πολύ υψηλότερο. Από τα στοιχεία του ίδιου του υπουργείου Oικονομίας προκύπτει μείωση ετήσιων αποδοχώς έως και 6%.
Σε πολλές περιπτώσεις οι ετήσιες αποδοχές δημοσίων υπαλλήλων θα είναι λιγότερες κατά έναν ολόκληρο μισθό ή και παραπάνω. Δηλαδή, με το πάγωμα των αυξήσεων, καθώς και τις μειώσεις των επιδομάτων, υπερωριών και οδοιπορικών, η κυβέρνηση ουσιαστικά κόβει ήδη ένα μισθό σε αρκετούς υπαλλήλους. Ενώ η συζήτηση έχει ιδιαίτερα θερμανθεί και αφορά και σε αυτή καθ' αυτή την κατάργηση του «14ου» μισθού.