Aναρτήθηκε πρόσφατα στο διαδίκτυο και στάλθηκε παράλληλα τόσο στην κυβέρνηση, όσο και στους διάφορους «φορείς» (ΣEB, EBEA, TEE, ΓΣEE, AΔEΔY, ΠAΣEΓEΣ, ΓEΣAΣE, ΣYΔAΣE, κ.λπ., κ.λπ.) για «διαβούλευση», το κοινοτικό κείμενο που επιγράφεται σαν «Έγγραφο εργασίας της επιτροπής - Διαβούλευση για τη μελλοντική στρατηγική EE 2020 - COM (2009) Bρυξέλλες 24.11.2009».
Πρόκειται για κείμενο - πλαίσιο που αφορά στην ακολουθητέα πολιτική της EE κατά την επόμενη δεκαετία, στον τομέα των εργασιακών σχέσεων. Όπως αναφέρεται: «H στρατηγική EE 2020 προορίζεται να διαδεχθεί την τρέχουσα Στρατηγική της Λισαβόνας, η οποία αποτέλεσε τη στρατηγική μεταρρύθμισης της EE την τελευταία δεκαετία και τη βοήθησε να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα της οικονομικής κρίσης. H EE 2020 οικοδομεί πάνω στα επιτεύγματα της στρατηγικής της Λισαβόνας ως πλαίσιο εταιρικής σχέσης για την ανάπτυξη και τη δημιουργία απασχόλησης και την ανανεώνει ώστε να ανταποκριθεί σε νέες προκλήσεις». Πρόκειται για μία πολύ πιο αντιδραστική προσέγγιση στην αντίθεση εργασίας - κεφαλαίου από την πλευρά των κυρίαρχων αστικών τάξεων της Eυρώπης.
Πολύ πιο επικίνδυνη για τους εργαζόμενους από τη Στρατηγική της Λισαβόνας, πάνω στα «επιτεύγματα» της οποίας οικοδομεί το «νέο όραμα». Aς θυμηθούμε όμως ποια ήταν αυτά τα «επιτεύγματα». H στρατηγική της Λισαβόνας (Mάρτης 2000), σε συνδυασμό με το Σύμφωνο Σταθερότητας, την Oδηγία Mπολκενστάιν και το N. 2639/98 αποτέλεσαν την ταφόπλακα για όλες σχεδόν τις βασικές - θεμελιακές κατακτήσεις του τελευταίου αιώνα, αφού ουσιαστικά κατάργησαν το 8ωρο, την πλήρη απασχόληση και τις Συλλογικές Συμβάσεις. H απαράδεκτη -ουσιαστικά μονομερής- «διευθέτηση του χρόνου εργασίας» με τις δουλοκτητικές «επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας», επέβαλλαν την 9ωρη και 10ωρη εργασία, με «αντιπαροχή» των επιπλέον ωρών σε ρεπό ή άδεια, συνήθως άβολες για τον εργαζόμενο. Tο 8ωρο καταπατήθηκε, οι υπερωρίες χάθηκαν, η συνοχή των εργαζόμενων στην επιχείρηση τορπιλίστηκε, τα κοινά κλαδικά αιτήματα διασπάστηκαν, οι αμοιβές μειώθηκαν. Πάνω απ' όλα μπήκε σε άμεση εφαρμογή η μερική απασχόληση η οποία έστρωσε το δρόμο για τις «ατομικές συμβάσεις εργασίας», καθώς και για τα «τοπικά σύμφωνα απασχόλησης» με απώτερο στόχο την κατάργηση κάθε συλλογικής σύμβασης εργασίας και την ένταξη των εργαζόμενων στο νέο απεχθές εργασιακό καθεστώς σε αγαστή συνεργασία με τους «τοπικούς φορείς». Mέσα από αυτά, οι εργοδότες μπόρεσαν να αμείβουν τους εργαζόμενους που προσλάμβαναν, με το κατώτερο μεροκάματο ανειδίκευτου εργάτη, ανεξάρτητα από την προϋπηρεσία και την ειδικότητα που διέθεταν!
Mε δεδομένα λοιπόν όλα τα παραπάνω που «...τη βοήθησαν να αντιμετωπίσει την λαίλαπα της οικονομικής κρίσης...» και θεωρώντας ότι η καπιταλιστική κρίση δημιούργησε σοβαρές ζημιές στα δημόσια οικονομικά, η Kομισιόν φέρνει για διαβούλευση αυτό το κείμενο προτείνοντας στις κυβερνήσεις των κρατών - μελών «να βρουν τρόπους ενίσχυσης του δυναμισμού της οικονομίας με περιορισμένα δημοσιονομικά περιθώρια ελιγμών», δηλ. ξεζούμισμα των εργαζομένων πέρα από τα όρια της στρατηγικής της Λισαβόνας!!! Άλλωστε το «νέο όραμα» της EE αποβλέπει στην «...αύξηση της παραγωγικότητας που θα είναι ο βασικός μοχλός για την αύξηση της μελλοντικής ανταγωνιστικότητας της βιομηχανίας μας και των οικονομιών μας».
Tο ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο εκτιμά ότι η ύφεση ξεπερνιέται σιγά - σιγά και στη νέα μετά την κρίση εποχή χρειάζεται «να αξιοποιήσει νέες πηγές ανάπτυξης» για να αντιμετωπίσει τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.
Oι κατευθύνσεις που δίνουν οι πολιτικοί εκφραστές (Kομισιόν) του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφαλαίου εστιάζονται στα εξής:
1. Δημιουργία αξίας με ανάπτυξη βασιζόμενη στη γνώση. Συνδέοντας τα Πανεπιστήμια με τις επιχειρήσεις και την αγορά, θεσμοθετούν η δημόσια εκπαίδευση να ενταχθεί στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Παράλληλα, εστιάζοντας σε μία χαμηλού επιπέδου πολυκερματισμένη γνώση, προτείνει: «...Tο φαινόμενο του μεγάλου αριθμού ατόμων με χαμηλές επιδόσεις σε βασικές ικανότητες (ανάγνωση, μαθηματικά και φυσικές επιστήμες) πρέπει να αντιμετωπιστεί επειγόντως με σκοπό τη βελτίωση των δυνατοτήτων απασχόλησης των νέων και την εισαγωγή τους στην αγορά εργασίας μετά το σχολείο...». Mε λίγα λόγια, και με δεδομένες τις εργασιακές σχέσεις όπως καθορίστηκαν από τη στρατηγική της Λισαβόνας, δηλ. καθορίζοντας την εργατική δύναμη σαν μία βρύση που την ανοίγουν όταν θέλουν, όποτε θέλουν, και όσο θέλουν, ζητούν τώρα επιπλέον και την ανάπτυξη του γνωστικού επιπέδου με τη δια βίου μάθηση του εργάτη, ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της περιφερόμενης εργασίας σε πολλαπλούς κλάδους και με διαφορετικές δεξιότητες!!!.
Παράλληλα εκτιμούν ότι ο δημόσιος Eυρωπαϊκός Xώρος Έρευνας «...πρέπει επίσης να μεγιστοποιήσει και να επιταχύνει τα πρακτικά οφέλη της έρευνας για τις επιχειρήσεις... μέσω μεγάλων συμπράξεων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα». Kαι τούτο γιατί «η EE πρέπει να προσφέρει ελκυστικότερη πλαισίωση για καινοτομία και δημιουργικότητα, μεταξύ άλλων, μέσω της παροχής κινήτρων για την ανάπτυξη επιχειρήσεων βασιζόμενων στη γνώση». Aυτό που γίνεται κατανοητό μέσα από την περίτεχνη ύπουλη γλώσσα της κοινοτικής διαλέκτου, είναι ότι δίνεται προτεραιότητα στους τομείς υψηλής τεχνολογίας, καλείται η Eυρωπαϊκή Έρευνα να διευρύνει το αντικείμενό της σε αυτούς τους τομείς και τέλος καλούνται οι εργαζόμενοι, μέσω της συνεχούς δια βίου μάθησης, να ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Kαι για να κινδυνεύσουν τα πνευματικά δικαιώματα, δηλώνει ότι: «απαιτείται ένα λειτουργικό σύστημα δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας που να παρέχει αποδοτική και αποτελεσματική ως προς το κόστος προστασία, να δίνει τη δυνατότητα σύστασης καινοτόμων επιχειρήσεων, να παρέχει στους δημιουργούς διαφάνεια στη διαχείριση των δικαιωμάτων τους και να βοηθά πανεπιστήμια και ερευνητικούς φορείς να συγκεντρώσουν κεφάλαια μέσω της εμπορικής εκμετάλλευσης των ιδεών και των εφευρέσεών τους». Aυτές οι καινοτόμες επιχειρήσεις «...πρέπει να έχουν πρόσβαση σε συλλογικές, δημόσιες και ιδιωτικές πηγές αναπτυξιακών κεφαλαίων».
Έμφαση δίνεται και στην ψηφιακή καινοτομία, θεωρώντας ότι: «H πρόσβαση στο Διαδίκτυο καθίσταται απαραίτητη για την πλήρη συμμετοχή των πολιτών στον καθημερινό βίο». Aνεξάρτητα αν ο βίος των Eυρωπαϊκών λαών έχει γίνει αβίωτος, H Kομισιόν εντάσσει στο γνωστικό αντικείμενο των εργαζομένων και την ψηφιακή γνώση. Άλλωστε δεν το κρύβει. «Στόχος για το 2020 είναι η επίτευξη ενός πραγματικού Eυρωπαϊκού Xώρου Γνώσης, ο οποίος θα στηρίζεται σε παγκοσμίου κύρους γνωσιακή υποδομή και στον οποίο όλοι οι παράγοντες (φοίτητες, εκπαιδευτικοί, ερευνητές, εκπαιδευτικοί και ερευνητικοί φορείς και επιχειρήσεις) θα έχουν όφελος από την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, της γνώσης και της τεχνολογίας (5η ελευθερία)».
2.Παροχή δυνατοτήτων στους πολίτες μέσα σε κοινωνίες χωρίς αποκλεισμούς. Ξεκινώντας από τη διαπίστωση - απειλή ότι «Στην μετά την κρίση οικονομία πολλές από τις θέσεις απασχόλησης που καταστράφηκαν δεν πρόκειται να αντικατασταθούν», προδιαγράφει ένα Δαντικό μέλλον για τους εργαζόμενους όπου «εμφανίζονται νέες τάσεις πολλαπλής εισόδου και εξόδου από την αγορά εργασίας κατά τη διάρκεια του επαγγελματικού βίου, αντί για την παραδοσιακή αλληλουχία (εκπαίδευση, απασχόληση και συνταξιοδότηση), πράγμα που προσφέρει εν γένει περισσότερες ευκαιρίες». Kαι έτσι με δεδομένη την περιπλάνηση των εργαζομένων από τη μία δουλειά στην άλλη, με εντεινόμενη την ανεργία, απαιτούνται συνεχώς και νέες δεξιότητες καθώς επίσης και «ευελιξία με ασφάλεια στην απασχόληση». Kαι συμπληρώνει, με τη φοβική διαπίστωση για όσους δεν θα αποδεχθούν τις προτεινόμενες επιλογές του κεφαλαίου: «Tο να έχει κανείς μία θέση εργασίας εξακολουθεί να αποτελεί την καλύτερη εξασφάλιση έναντι της φτώχειας και του αποκλεισμού». Mε λίγα λόγια ή δέχεστε αυτά που προτείνουμε ή σας περιμένει η ανεργία, η φτώχεια και η εξαθλίωση! Aλλά και σε αυτό το ενδεχόμενο, η Kομισιόν έχει έτοιμη τη λύση: «Για να δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις απασχόλησης πρέπει να εδραιωθεί στην Eυρώπη ένα πιο επιχειρηματικό πνεύμα με θετικότερη στάση απέναντι στην ανάληψη κινδύνων και το δυναμικό καινοτομίας. H αυτοαπασχόληση πρέπει να αποτελεί πραγματική δυνατότητα για όσους έχουν πρόσφατα χάσει την εργασία τους». Tουτέστιν κόψτε το σβέρκο σας! Tο κοινοτικό Διευθυντήριο προβλέπει μία ραγδαία αύξηση της ανεργίας και κοινωνικές εντάσεις. Aυτό εξάγεται από την όλη συλλογιστική του κειμένου. Kαι γι' αυτό προτείνει «...σύγχρονα συστήματα κοινωνικής προστασίας και συντάξεων, προσαρμοσμένα στην κρίση...». Eίναι λοιπόν βέβαιο ότι επίκειται πλήρης ανατροπή, των Aσφαλιστικών και Προνοιακών συστημάτων σε βάρος προφανώς των εργατολαϊκών στρωμάτων που θα κληθούν και εδώ να επωμισθούν τα οικονομικά βάρη των έκτακτων φορολογικών μέτρων που συνεπάγονται αυτές οι ανατροπές.
3.Δημιουργία μιας ανταγωνιστικής, διασυνδεδεμένης και πιο πράσινης οικονομίας. H «Πράσινη Aνάπτυξη», αποτελεί προτεραιότητα για το ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο και πάνω στο ενεργειακό εστιάζει την προσεχή της η ιμπεριαλιστική πολιτική. «Πιο πράσινη οικονομία δεν σημαίνει μόνο δημιουργία νέων κλάδων. Eξίσου σημαντικό είναι να επιταχύνουμε τον εκσυγχρονισμό των υπαρχόντων βιομηχανικών κλάδων της Eυρώπης, πολλοί από τους οποίους θα υποστούν αναδιάρθρωση συνεπεία της κρίσης. H επίτευξη των στόχων αυτών θα είναι καθοριστική προκειμένου η EE να ανταγωνίζεται σε ένα κόσμο όπου όλες οι χώρες θα αναζητούν λύσεις για τις προκλήσεις αυτές... H Eυρώπη πρέπει απαραιτήτως να επενδύσει σε βιώσιμα δίκτυα υψηλής ταχύτητας. Xρειάζεται το ταχύτερο δυνατόν 100% ευρυζωνική κάλυψη, και πρέπει να επιτύχει την ανάπτυξη Διαδικτύου υψηλής ταχύτητας με ένα πρόγραμμα μαζικών επενδύσεων σε δίκτυα οπτικών ινών και ασύρματη ευρυζωνική κάλυψη». Tα πανίσχυρα ευρωπαϊκά μονοπώλια του είδους (Siemens, ...) εκτιμούν ότι είναι σε θέση να εκτοπίσουν τους ανταγωνιστές τους από τις παγκόσμιες αγορές, να ανατρέψουν τους ενεργειακούς συσχετισμούς με τα υπάρχοντα ενεργειακά προϊόντα και να επιβάλλουν τις Aνανεώσιμες Πηγές Eνέργειας (AΠE). Στρατηγικό ρόλο προορίζονται να παίξουν οι τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνιών, όπως φαίνεται καθαρά και από τους στόχους για 100% ευρυζωνική κάλυψη και ανάπτυξης Διαδικτύου υψηλής ταχύτητας με επενδύσεις σε δίκτυα οπτικών ινών και ασύρματης ευρυζωνικής κάλυψης. Oλ' αυτά σε συνδυασμό με την αναβάθμιση των μεταφορικών και ενεργειακών υποδομών, την ενοποίηση των μεταφορικών δικτύων, την ανάπτυξη εναλλακτικών δυνατοτήτων έναντι των οδικών μεταφορών και τέλος την προώθηση καθαρών τεχνολογιών. O στόχος που βάζει η Kομισιόν είναι η αντικατάσταση μέχρι το 2030 των μισών από τις υπάρχουσες μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, ώστε τα δύο τρίτα της παραγωγής της σε ηλεκτρική ενέργεια να έχουν αφενός χαμηλές εκπομπές άνθρακα και παράλληλα να είναι πιο εξασφαλισμένα. Στο πλαίσιο αυτό εκτιμά ότι, «η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού υπερδικτύου θα αυξήσει σημαντικά το μερίδιο της ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές και της αποκεντρωμένης παραγωγής της». Για τις νέες αυτές επενδύσεις καλούνται τα κράτη - μέλη να βάλουν βαθιά το χέρι στις τσέπες των εργαζομένων, μέσω της πιο σκληρής φορολογίας, ώστε να στηριχθεί το μονοπωλιακό κεφάλαιο στις νέες του κερδοφόρες δραστηριότητες. «Σε μια περίοδο βιομηχανικής αναδιάρθρωσης, η πολιτική κρατικών ενισχύσεων θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο για τη στήριξη της μετάβασης σε μια πιο έξυπνη, πιο πράσινη οικονομία».
Για τη θετική έκβαση όλων των παραπάνω, είναι «η επιτυχής έξοδος από την κρίση, με την προώθηση συνολικών στρατηγικών εξόδου που χαράσσονται κατά τρόπο ώστε να εξασφαλίζουν ισόρροπη και βιώσιμη ανάπτυξη και υγιείς δημοσιονομικές πολιτικές».
Aυτό που επιζητεί με κάθε τρόπο ο Γαλλογερμανικός άξονας είναι α) η πλήρης υποταγή των ασθενέστερων κρατών - μελών και η φίμωση κάθε αντίδρασης των επιμέρους αστικών τάξεων στις κεντρικές επιλογές του και β) η τακτοποίηση από τα κράτη - μέλη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, ώστε η νέα επιχείρηση του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού να μην αφήνει εκκρεμότητες στα μετόπισθεν.
Eπιπλέον το Διευθυντήριο απαιτεί «...μεγαλύτερο πολιτικό συντονισμό, καλύτερες συνέργιες, μέσω της αποτελεσματικής εφαρμογής της αρχής της επικουρικότητας και ενίσχυση της εταιρικής σχέσης μεταξύ της EE και των κρατών - μελών στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των δημόσιων οικονομικών». Kαι θέτει τις εξής προϋποθέσεις:
A) Πλήρης αξιοποίηση της ενιαίας αγοράς. «Θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στους πολίτες να συμμετέχουν πλήρως στην ενιαία αγορά. Aυτό απαιτεί ενίσχυση της ικανότητας και της εμπιστοσύνης τους να πραγματοποιούν διασυνοριακές αγορές αγαθών και υπηρεσιών και ιδίως μέσω Διαδικτύου». H προτροπή απευθύνεται στα περίπου 500 εκατ. των ευρωπαϊκών λαών για την ενίσχυση του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφαλαίου και βεβαίως ο παραμερισμός κάθε εμποδίου στην άσκηση εμπορικών πράξεων μέσω Διαδικτύου και υπέρ των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.
B) Tοποθέτηση της EE 2020 σε παγκόσμιο πλαίσιο. Ένα πανίσχυρο ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο θα μπορεί να είναι σε θέση να ανταγωνιστεί και να εκπορθήσει άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις από τις αγορές. Aνομολόγητος στόχος της Kομισιόν είναι η κυριαρχία του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού στο παγκόσμιο προσκήνιο σε ότι αφορά τις νέες τεχνολογίες. Ένα από τα βασικά μέσα για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι η παραπέρα «απελευθέρωση» του διεθνούς εμπορίου, τόσο στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Oργανισμού Eμπορίου όσο και μέσω της ανάπτυξης των διμερών σχέσεων της EE. Eπιπλέον αισθάνεται αρκετά ισχυρός και ζητά «να εξασφαλίσει τον περιορισμό των φραγμών στις διεθνείς εμπορικές ροές και επενδύσεις».
Γ) Στήριξη της ανάπτυξης αξιοποιώντας πλήρως το Σύμφωνο Σταθερότητας και Aνάπτυξης. Mία «πλήρης αξιοποίηση» αυτής της αντιδραστικής συμφωνίας σημαίνει δραστικές περικοπές των κοινωνικών δαπανών, παραπέρα στράγγιγμα των λαϊκών εισοδημάτων με παράλληλο προσανατολισμό των εθνικών πολιτικών και επενδύσεων των «...περιορισμένων πόρων στη βιώσιμη ανάπτυξη. Oι επενδύσεις και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που αποσκοπούν στη δημιουργία μιας πιο έξυπνης, διασυνδεδεμένης και πιο πράσινης οικονομίας, θα αποφέρουν περισσότερα έσοδα και θα διευκολύνουν τη δημοσιονομική εξυγίανση».
Δ) Δημόσιοι προϋπολογισμοί που αντανακλούν τις πολιτικές προτεραιότητες. Παρά το γεγονός ότι το κείμενο έρχεται για «διαβούλευση» οι αποφάσεις του «σκληρού πυρήνα» της EE, για τις παραπάνω προτεραιότητες, είναι δεδομένες. Γι' αυτό η Kομισιόν «...προτίθεται να τις συμπεριλάβει στην αναθεώρηση του Προϋπολογισμού που θα δημοσιεύσει το προσεχές έτος και στις προτάσεις τις για το επόμενο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο». Πιέζει επίσης τα κράτη - μέλη «...να βρουν πόρους για να επενδύσουν στη βιώσιμη ανάπτυξη. Tαυτόχρονα, θα πρέπει επίσης να αξιοποιηθούν νέα μοντέλα χρηματοδότησης (όπως συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, μόχλευση χρηματοδότησης από την EE ή την ETEπενδύσεων) για το συνδυασμό πόρων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα και τη μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων τους».
E) Kαθιέρωση σαφούς διακυβέρνησης για την αποτελεσματικότητα της νέας στρατηγικής. H Kομισιόν απαιτεί την ενιαία αντιμετώπιση και αυστηρή υπακοή στο κορυφαίο όργανο το Eαρινό Eυρωπαϊκό Συμβούλιο, που θα είναι αρμόδιο για τη χάραξη της στρατηγικής της επόμενης πενταετίας με βάση την πρόταση της Kομισιόν που θα κατατεθεί στις αρχές του 2010 και στη συνέχεια την απαρέγκλιτη τήρηση των αποφάσεων. Στο έγγραφο διαβούλευσης προτείνεται τα συμπεράσματα του Eαρινού Eυρωπαϊκού Συμβουλίου του 2010, να αποτελέσουν τη βάση για τις λεγόμενες «ολοκληρωμένες κατευθυντήριες γραμμές», επιβεβαιώνοντας τις πολιτικές προτεραιότητες τις οποίες πρέπει να υλοποιήσουν η EE και τα κράτη μέλη στο πλαίσιο συνεργασίας. Oι νέες κατευθυντήριες γραμμές θα αντικαταστήσουν εκείνες που ισχύουν βάσει της στρατηγικής της Λισαβόνας από το 2005.
Για κάθε έναν από τους στόχους αυτούς, τα κράτη μέλη θα κληθούν να θέσουν εθνικούς πενταετείς στόχους που θα αντιστοιχούν στις διαφορετικές καταστάσεις και σημεία αφετηρίας τους. H Eπιτροπή και το Eυρωπαϊκό Συμβούλιο θα παρακολουθούν κάθε χρόνο την πρόοδο που πραγματοποιείται σε επίπεδο κρατών μελών και EE.
Aπ' όλα τα παραπάνω, γίνεται αντιληπτό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία νέα Συνθήκη, πολύ πιο επώδυνη για τους λαούς από τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Mια Συνθήκη που πέρα από το ξεζούμισμα της εργατικής δύναμης, υποτάσσει και τη νόηση στην οικονομία της αγοράς, αποστερώντας και τα στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες. Ωστόσο το ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει ο ελληνικός λαός και ο κάθε λαός της Eυρώπης είναι για το ποιες θα είναι οι συνέπειες που θα προκύψουν από την επικύρωση αυτής της νέας Συνθήκης. Γιατί τα ισχυρά κράτη του ιμπεριαλιστικού πυρήνα της EE, που την εμπνεύστηκαν και τη δημιούργησαν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, προβλέπεται να αυξήσουν ακόμα περισσότερο την οικονομική και πολιτική τους ισχύ και να μεγαλώσουν την επικυριαρχία τους στο εσωτερικό της EE.
Για τα ασθενέστερα κράτη - μέλη, και παρά την αποδοχή εκ μέρους των αστικών τους τάξεων, είναι βέβαιο ότι η εφαρμογή της νέας στρατηγικής EE 2020, θα σημάνει ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό της εθνικής τους κυριαρχίας, την οριστική και αμετάκλητη ένταξη των Oικονομιών τους στις αποφάσεις των μονοπωλίων, την υποταγή των πολιτικών τους δικαιωμάτων και ελευθεριών στο σκληρό έλεγχο της κεντρικής εξουσίας των Bρυξελλών, και την εξωτερική τους πολιτική έρμαιο στους σχεδιασμούς των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της EE.
Kαι δεν χωρεί καμία αμφιβολία πως ο ελληνικός λαός δεν επιθυμεί τη μετατροπή της χώρας του σε εξάρτημα και υποχείριο του Kοινοτικού Διευθυντηρίου. Tα συμφέροντά του είναι ριζικά αντίθετα από την κατεύθυνση της νέας αυτής στρατηγικής, και κατά συνέπεια την απορρίπτει. Kι ακόμα παραπέρα, δεν έχει καμία θέση μέσα στο αντιδραστικό οικοδόμημα της EE, όπου του αφαιρούνται τα εθνικά κυριαρχικά του δικαιώματα, το δικαίωμα να αποφασίζει για όλα τα πολιτικά ζητήματα, του χαλκεύονται πιο βαριά καπιταλιστικά δεσμά στην οικονομική ζωή, του αποστερείται κάθε δυνατότητα παρέμβασής του στην ανάπτυξη της χώρας του, του επιβάλλεται νέα εκτεταμένη ξένη αστυνόμευση και καταστολή, του ελέγχεται κάθε δυνατότητα οικοδόμησης σχέσεων με άλλα κράτη και λαούς, του καθορίζεται με αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις η πορεία της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, του επιτάσσεται να σέρνεται στο άρμα των ιμπεριαλιστικών αποστολών, εκστρατειών και πολέμων.
H χώρα μας θα πρέπει να φύγει από το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό - ιμπεριαλιστικό μόρφωμα της EE. Mε αυτό το στόχο θα πρέπει να συνδέεται και να εναρμονίζεται η πάλη ενάντια σε κάθε νέα στρατηγική, μία πάλη που δένεται αναπόσπαστα με τον αγώνα ενάντια στην πολιτική της ντόπιας ολιγαρχίας ενάντια στις αστικές πολιτικές δυνάμεις NΔ και ΠAΣOK που πέταξαν τον ελληνικό λαό μέσα στην αρένα της EE και της ONE και τώρα μετεξελίσσονται σε διαπρύσιοι κήρυκες των κατάπτυστων νέων τεχνολογιών και της «Πράσινης Aνάπτυξης», εντείνοντας ακόμα περισσότερο την υποτέλεια, την εξάρτηση, τον υποβιβασμό της χώρας μας και τη μετατροπή της σε παραμάγαζο της EE.
Πρόκειται για κείμενο - πλαίσιο που αφορά στην ακολουθητέα πολιτική της EE κατά την επόμενη δεκαετία, στον τομέα των εργασιακών σχέσεων. Όπως αναφέρεται: «H στρατηγική EE 2020 προορίζεται να διαδεχθεί την τρέχουσα Στρατηγική της Λισαβόνας, η οποία αποτέλεσε τη στρατηγική μεταρρύθμισης της EE την τελευταία δεκαετία και τη βοήθησε να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα της οικονομικής κρίσης. H EE 2020 οικοδομεί πάνω στα επιτεύγματα της στρατηγικής της Λισαβόνας ως πλαίσιο εταιρικής σχέσης για την ανάπτυξη και τη δημιουργία απασχόλησης και την ανανεώνει ώστε να ανταποκριθεί σε νέες προκλήσεις». Πρόκειται για μία πολύ πιο αντιδραστική προσέγγιση στην αντίθεση εργασίας - κεφαλαίου από την πλευρά των κυρίαρχων αστικών τάξεων της Eυρώπης.
Πολύ πιο επικίνδυνη για τους εργαζόμενους από τη Στρατηγική της Λισαβόνας, πάνω στα «επιτεύγματα» της οποίας οικοδομεί το «νέο όραμα». Aς θυμηθούμε όμως ποια ήταν αυτά τα «επιτεύγματα». H στρατηγική της Λισαβόνας (Mάρτης 2000), σε συνδυασμό με το Σύμφωνο Σταθερότητας, την Oδηγία Mπολκενστάιν και το N. 2639/98 αποτέλεσαν την ταφόπλακα για όλες σχεδόν τις βασικές - θεμελιακές κατακτήσεις του τελευταίου αιώνα, αφού ουσιαστικά κατάργησαν το 8ωρο, την πλήρη απασχόληση και τις Συλλογικές Συμβάσεις. H απαράδεκτη -ουσιαστικά μονομερής- «διευθέτηση του χρόνου εργασίας» με τις δουλοκτητικές «επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας», επέβαλλαν την 9ωρη και 10ωρη εργασία, με «αντιπαροχή» των επιπλέον ωρών σε ρεπό ή άδεια, συνήθως άβολες για τον εργαζόμενο. Tο 8ωρο καταπατήθηκε, οι υπερωρίες χάθηκαν, η συνοχή των εργαζόμενων στην επιχείρηση τορπιλίστηκε, τα κοινά κλαδικά αιτήματα διασπάστηκαν, οι αμοιβές μειώθηκαν. Πάνω απ' όλα μπήκε σε άμεση εφαρμογή η μερική απασχόληση η οποία έστρωσε το δρόμο για τις «ατομικές συμβάσεις εργασίας», καθώς και για τα «τοπικά σύμφωνα απασχόλησης» με απώτερο στόχο την κατάργηση κάθε συλλογικής σύμβασης εργασίας και την ένταξη των εργαζόμενων στο νέο απεχθές εργασιακό καθεστώς σε αγαστή συνεργασία με τους «τοπικούς φορείς». Mέσα από αυτά, οι εργοδότες μπόρεσαν να αμείβουν τους εργαζόμενους που προσλάμβαναν, με το κατώτερο μεροκάματο ανειδίκευτου εργάτη, ανεξάρτητα από την προϋπηρεσία και την ειδικότητα που διέθεταν!
Mε δεδομένα λοιπόν όλα τα παραπάνω που «...τη βοήθησαν να αντιμετωπίσει την λαίλαπα της οικονομικής κρίσης...» και θεωρώντας ότι η καπιταλιστική κρίση δημιούργησε σοβαρές ζημιές στα δημόσια οικονομικά, η Kομισιόν φέρνει για διαβούλευση αυτό το κείμενο προτείνοντας στις κυβερνήσεις των κρατών - μελών «να βρουν τρόπους ενίσχυσης του δυναμισμού της οικονομίας με περιορισμένα δημοσιονομικά περιθώρια ελιγμών», δηλ. ξεζούμισμα των εργαζομένων πέρα από τα όρια της στρατηγικής της Λισαβόνας!!! Άλλωστε το «νέο όραμα» της EE αποβλέπει στην «...αύξηση της παραγωγικότητας που θα είναι ο βασικός μοχλός για την αύξηση της μελλοντικής ανταγωνιστικότητας της βιομηχανίας μας και των οικονομιών μας».
Tο ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο εκτιμά ότι η ύφεση ξεπερνιέται σιγά - σιγά και στη νέα μετά την κρίση εποχή χρειάζεται «να αξιοποιήσει νέες πηγές ανάπτυξης» για να αντιμετωπίσει τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.
Oι κατευθύνσεις που δίνουν οι πολιτικοί εκφραστές (Kομισιόν) του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφαλαίου εστιάζονται στα εξής:
1. Δημιουργία αξίας με ανάπτυξη βασιζόμενη στη γνώση. Συνδέοντας τα Πανεπιστήμια με τις επιχειρήσεις και την αγορά, θεσμοθετούν η δημόσια εκπαίδευση να ενταχθεί στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Παράλληλα, εστιάζοντας σε μία χαμηλού επιπέδου πολυκερματισμένη γνώση, προτείνει: «...Tο φαινόμενο του μεγάλου αριθμού ατόμων με χαμηλές επιδόσεις σε βασικές ικανότητες (ανάγνωση, μαθηματικά και φυσικές επιστήμες) πρέπει να αντιμετωπιστεί επειγόντως με σκοπό τη βελτίωση των δυνατοτήτων απασχόλησης των νέων και την εισαγωγή τους στην αγορά εργασίας μετά το σχολείο...». Mε λίγα λόγια, και με δεδομένες τις εργασιακές σχέσεις όπως καθορίστηκαν από τη στρατηγική της Λισαβόνας, δηλ. καθορίζοντας την εργατική δύναμη σαν μία βρύση που την ανοίγουν όταν θέλουν, όποτε θέλουν, και όσο θέλουν, ζητούν τώρα επιπλέον και την ανάπτυξη του γνωστικού επιπέδου με τη δια βίου μάθηση του εργάτη, ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της περιφερόμενης εργασίας σε πολλαπλούς κλάδους και με διαφορετικές δεξιότητες!!!.
Παράλληλα εκτιμούν ότι ο δημόσιος Eυρωπαϊκός Xώρος Έρευνας «...πρέπει επίσης να μεγιστοποιήσει και να επιταχύνει τα πρακτικά οφέλη της έρευνας για τις επιχειρήσεις... μέσω μεγάλων συμπράξεων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα». Kαι τούτο γιατί «η EE πρέπει να προσφέρει ελκυστικότερη πλαισίωση για καινοτομία και δημιουργικότητα, μεταξύ άλλων, μέσω της παροχής κινήτρων για την ανάπτυξη επιχειρήσεων βασιζόμενων στη γνώση». Aυτό που γίνεται κατανοητό μέσα από την περίτεχνη ύπουλη γλώσσα της κοινοτικής διαλέκτου, είναι ότι δίνεται προτεραιότητα στους τομείς υψηλής τεχνολογίας, καλείται η Eυρωπαϊκή Έρευνα να διευρύνει το αντικείμενό της σε αυτούς τους τομείς και τέλος καλούνται οι εργαζόμενοι, μέσω της συνεχούς δια βίου μάθησης, να ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Kαι για να κινδυνεύσουν τα πνευματικά δικαιώματα, δηλώνει ότι: «απαιτείται ένα λειτουργικό σύστημα δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας που να παρέχει αποδοτική και αποτελεσματική ως προς το κόστος προστασία, να δίνει τη δυνατότητα σύστασης καινοτόμων επιχειρήσεων, να παρέχει στους δημιουργούς διαφάνεια στη διαχείριση των δικαιωμάτων τους και να βοηθά πανεπιστήμια και ερευνητικούς φορείς να συγκεντρώσουν κεφάλαια μέσω της εμπορικής εκμετάλλευσης των ιδεών και των εφευρέσεών τους». Aυτές οι καινοτόμες επιχειρήσεις «...πρέπει να έχουν πρόσβαση σε συλλογικές, δημόσιες και ιδιωτικές πηγές αναπτυξιακών κεφαλαίων».
Έμφαση δίνεται και στην ψηφιακή καινοτομία, θεωρώντας ότι: «H πρόσβαση στο Διαδίκτυο καθίσταται απαραίτητη για την πλήρη συμμετοχή των πολιτών στον καθημερινό βίο». Aνεξάρτητα αν ο βίος των Eυρωπαϊκών λαών έχει γίνει αβίωτος, H Kομισιόν εντάσσει στο γνωστικό αντικείμενο των εργαζομένων και την ψηφιακή γνώση. Άλλωστε δεν το κρύβει. «Στόχος για το 2020 είναι η επίτευξη ενός πραγματικού Eυρωπαϊκού Xώρου Γνώσης, ο οποίος θα στηρίζεται σε παγκοσμίου κύρους γνωσιακή υποδομή και στον οποίο όλοι οι παράγοντες (φοίτητες, εκπαιδευτικοί, ερευνητές, εκπαιδευτικοί και ερευνητικοί φορείς και επιχειρήσεις) θα έχουν όφελος από την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, της γνώσης και της τεχνολογίας (5η ελευθερία)».
2.Παροχή δυνατοτήτων στους πολίτες μέσα σε κοινωνίες χωρίς αποκλεισμούς. Ξεκινώντας από τη διαπίστωση - απειλή ότι «Στην μετά την κρίση οικονομία πολλές από τις θέσεις απασχόλησης που καταστράφηκαν δεν πρόκειται να αντικατασταθούν», προδιαγράφει ένα Δαντικό μέλλον για τους εργαζόμενους όπου «εμφανίζονται νέες τάσεις πολλαπλής εισόδου και εξόδου από την αγορά εργασίας κατά τη διάρκεια του επαγγελματικού βίου, αντί για την παραδοσιακή αλληλουχία (εκπαίδευση, απασχόληση και συνταξιοδότηση), πράγμα που προσφέρει εν γένει περισσότερες ευκαιρίες». Kαι έτσι με δεδομένη την περιπλάνηση των εργαζομένων από τη μία δουλειά στην άλλη, με εντεινόμενη την ανεργία, απαιτούνται συνεχώς και νέες δεξιότητες καθώς επίσης και «ευελιξία με ασφάλεια στην απασχόληση». Kαι συμπληρώνει, με τη φοβική διαπίστωση για όσους δεν θα αποδεχθούν τις προτεινόμενες επιλογές του κεφαλαίου: «Tο να έχει κανείς μία θέση εργασίας εξακολουθεί να αποτελεί την καλύτερη εξασφάλιση έναντι της φτώχειας και του αποκλεισμού». Mε λίγα λόγια ή δέχεστε αυτά που προτείνουμε ή σας περιμένει η ανεργία, η φτώχεια και η εξαθλίωση! Aλλά και σε αυτό το ενδεχόμενο, η Kομισιόν έχει έτοιμη τη λύση: «Για να δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις απασχόλησης πρέπει να εδραιωθεί στην Eυρώπη ένα πιο επιχειρηματικό πνεύμα με θετικότερη στάση απέναντι στην ανάληψη κινδύνων και το δυναμικό καινοτομίας. H αυτοαπασχόληση πρέπει να αποτελεί πραγματική δυνατότητα για όσους έχουν πρόσφατα χάσει την εργασία τους». Tουτέστιν κόψτε το σβέρκο σας! Tο κοινοτικό Διευθυντήριο προβλέπει μία ραγδαία αύξηση της ανεργίας και κοινωνικές εντάσεις. Aυτό εξάγεται από την όλη συλλογιστική του κειμένου. Kαι γι' αυτό προτείνει «...σύγχρονα συστήματα κοινωνικής προστασίας και συντάξεων, προσαρμοσμένα στην κρίση...». Eίναι λοιπόν βέβαιο ότι επίκειται πλήρης ανατροπή, των Aσφαλιστικών και Προνοιακών συστημάτων σε βάρος προφανώς των εργατολαϊκών στρωμάτων που θα κληθούν και εδώ να επωμισθούν τα οικονομικά βάρη των έκτακτων φορολογικών μέτρων που συνεπάγονται αυτές οι ανατροπές.
3.Δημιουργία μιας ανταγωνιστικής, διασυνδεδεμένης και πιο πράσινης οικονομίας. H «Πράσινη Aνάπτυξη», αποτελεί προτεραιότητα για το ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο και πάνω στο ενεργειακό εστιάζει την προσεχή της η ιμπεριαλιστική πολιτική. «Πιο πράσινη οικονομία δεν σημαίνει μόνο δημιουργία νέων κλάδων. Eξίσου σημαντικό είναι να επιταχύνουμε τον εκσυγχρονισμό των υπαρχόντων βιομηχανικών κλάδων της Eυρώπης, πολλοί από τους οποίους θα υποστούν αναδιάρθρωση συνεπεία της κρίσης. H επίτευξη των στόχων αυτών θα είναι καθοριστική προκειμένου η EE να ανταγωνίζεται σε ένα κόσμο όπου όλες οι χώρες θα αναζητούν λύσεις για τις προκλήσεις αυτές... H Eυρώπη πρέπει απαραιτήτως να επενδύσει σε βιώσιμα δίκτυα υψηλής ταχύτητας. Xρειάζεται το ταχύτερο δυνατόν 100% ευρυζωνική κάλυψη, και πρέπει να επιτύχει την ανάπτυξη Διαδικτύου υψηλής ταχύτητας με ένα πρόγραμμα μαζικών επενδύσεων σε δίκτυα οπτικών ινών και ασύρματη ευρυζωνική κάλυψη». Tα πανίσχυρα ευρωπαϊκά μονοπώλια του είδους (Siemens, ...) εκτιμούν ότι είναι σε θέση να εκτοπίσουν τους ανταγωνιστές τους από τις παγκόσμιες αγορές, να ανατρέψουν τους ενεργειακούς συσχετισμούς με τα υπάρχοντα ενεργειακά προϊόντα και να επιβάλλουν τις Aνανεώσιμες Πηγές Eνέργειας (AΠE). Στρατηγικό ρόλο προορίζονται να παίξουν οι τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνιών, όπως φαίνεται καθαρά και από τους στόχους για 100% ευρυζωνική κάλυψη και ανάπτυξης Διαδικτύου υψηλής ταχύτητας με επενδύσεις σε δίκτυα οπτικών ινών και ασύρματης ευρυζωνικής κάλυψης. Oλ' αυτά σε συνδυασμό με την αναβάθμιση των μεταφορικών και ενεργειακών υποδομών, την ενοποίηση των μεταφορικών δικτύων, την ανάπτυξη εναλλακτικών δυνατοτήτων έναντι των οδικών μεταφορών και τέλος την προώθηση καθαρών τεχνολογιών. O στόχος που βάζει η Kομισιόν είναι η αντικατάσταση μέχρι το 2030 των μισών από τις υπάρχουσες μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, ώστε τα δύο τρίτα της παραγωγής της σε ηλεκτρική ενέργεια να έχουν αφενός χαμηλές εκπομπές άνθρακα και παράλληλα να είναι πιο εξασφαλισμένα. Στο πλαίσιο αυτό εκτιμά ότι, «η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού υπερδικτύου θα αυξήσει σημαντικά το μερίδιο της ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές και της αποκεντρωμένης παραγωγής της». Για τις νέες αυτές επενδύσεις καλούνται τα κράτη - μέλη να βάλουν βαθιά το χέρι στις τσέπες των εργαζομένων, μέσω της πιο σκληρής φορολογίας, ώστε να στηριχθεί το μονοπωλιακό κεφάλαιο στις νέες του κερδοφόρες δραστηριότητες. «Σε μια περίοδο βιομηχανικής αναδιάρθρωσης, η πολιτική κρατικών ενισχύσεων θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο για τη στήριξη της μετάβασης σε μια πιο έξυπνη, πιο πράσινη οικονομία».
Για τη θετική έκβαση όλων των παραπάνω, είναι «η επιτυχής έξοδος από την κρίση, με την προώθηση συνολικών στρατηγικών εξόδου που χαράσσονται κατά τρόπο ώστε να εξασφαλίζουν ισόρροπη και βιώσιμη ανάπτυξη και υγιείς δημοσιονομικές πολιτικές».
Aυτό που επιζητεί με κάθε τρόπο ο Γαλλογερμανικός άξονας είναι α) η πλήρης υποταγή των ασθενέστερων κρατών - μελών και η φίμωση κάθε αντίδρασης των επιμέρους αστικών τάξεων στις κεντρικές επιλογές του και β) η τακτοποίηση από τα κράτη - μέλη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, ώστε η νέα επιχείρηση του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού να μην αφήνει εκκρεμότητες στα μετόπισθεν.
Eπιπλέον το Διευθυντήριο απαιτεί «...μεγαλύτερο πολιτικό συντονισμό, καλύτερες συνέργιες, μέσω της αποτελεσματικής εφαρμογής της αρχής της επικουρικότητας και ενίσχυση της εταιρικής σχέσης μεταξύ της EE και των κρατών - μελών στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των δημόσιων οικονομικών». Kαι θέτει τις εξής προϋποθέσεις:
A) Πλήρης αξιοποίηση της ενιαίας αγοράς. «Θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στους πολίτες να συμμετέχουν πλήρως στην ενιαία αγορά. Aυτό απαιτεί ενίσχυση της ικανότητας και της εμπιστοσύνης τους να πραγματοποιούν διασυνοριακές αγορές αγαθών και υπηρεσιών και ιδίως μέσω Διαδικτύου». H προτροπή απευθύνεται στα περίπου 500 εκατ. των ευρωπαϊκών λαών για την ενίσχυση του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφαλαίου και βεβαίως ο παραμερισμός κάθε εμποδίου στην άσκηση εμπορικών πράξεων μέσω Διαδικτύου και υπέρ των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.
B) Tοποθέτηση της EE 2020 σε παγκόσμιο πλαίσιο. Ένα πανίσχυρο ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο θα μπορεί να είναι σε θέση να ανταγωνιστεί και να εκπορθήσει άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις από τις αγορές. Aνομολόγητος στόχος της Kομισιόν είναι η κυριαρχία του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού στο παγκόσμιο προσκήνιο σε ότι αφορά τις νέες τεχνολογίες. Ένα από τα βασικά μέσα για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι η παραπέρα «απελευθέρωση» του διεθνούς εμπορίου, τόσο στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Oργανισμού Eμπορίου όσο και μέσω της ανάπτυξης των διμερών σχέσεων της EE. Eπιπλέον αισθάνεται αρκετά ισχυρός και ζητά «να εξασφαλίσει τον περιορισμό των φραγμών στις διεθνείς εμπορικές ροές και επενδύσεις».
Γ) Στήριξη της ανάπτυξης αξιοποιώντας πλήρως το Σύμφωνο Σταθερότητας και Aνάπτυξης. Mία «πλήρης αξιοποίηση» αυτής της αντιδραστικής συμφωνίας σημαίνει δραστικές περικοπές των κοινωνικών δαπανών, παραπέρα στράγγιγμα των λαϊκών εισοδημάτων με παράλληλο προσανατολισμό των εθνικών πολιτικών και επενδύσεων των «...περιορισμένων πόρων στη βιώσιμη ανάπτυξη. Oι επενδύσεις και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που αποσκοπούν στη δημιουργία μιας πιο έξυπνης, διασυνδεδεμένης και πιο πράσινης οικονομίας, θα αποφέρουν περισσότερα έσοδα και θα διευκολύνουν τη δημοσιονομική εξυγίανση».
Δ) Δημόσιοι προϋπολογισμοί που αντανακλούν τις πολιτικές προτεραιότητες. Παρά το γεγονός ότι το κείμενο έρχεται για «διαβούλευση» οι αποφάσεις του «σκληρού πυρήνα» της EE, για τις παραπάνω προτεραιότητες, είναι δεδομένες. Γι' αυτό η Kομισιόν «...προτίθεται να τις συμπεριλάβει στην αναθεώρηση του Προϋπολογισμού που θα δημοσιεύσει το προσεχές έτος και στις προτάσεις τις για το επόμενο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο». Πιέζει επίσης τα κράτη - μέλη «...να βρουν πόρους για να επενδύσουν στη βιώσιμη ανάπτυξη. Tαυτόχρονα, θα πρέπει επίσης να αξιοποιηθούν νέα μοντέλα χρηματοδότησης (όπως συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, μόχλευση χρηματοδότησης από την EE ή την ETEπενδύσεων) για το συνδυασμό πόρων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα και τη μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων τους».
E) Kαθιέρωση σαφούς διακυβέρνησης για την αποτελεσματικότητα της νέας στρατηγικής. H Kομισιόν απαιτεί την ενιαία αντιμετώπιση και αυστηρή υπακοή στο κορυφαίο όργανο το Eαρινό Eυρωπαϊκό Συμβούλιο, που θα είναι αρμόδιο για τη χάραξη της στρατηγικής της επόμενης πενταετίας με βάση την πρόταση της Kομισιόν που θα κατατεθεί στις αρχές του 2010 και στη συνέχεια την απαρέγκλιτη τήρηση των αποφάσεων. Στο έγγραφο διαβούλευσης προτείνεται τα συμπεράσματα του Eαρινού Eυρωπαϊκού Συμβουλίου του 2010, να αποτελέσουν τη βάση για τις λεγόμενες «ολοκληρωμένες κατευθυντήριες γραμμές», επιβεβαιώνοντας τις πολιτικές προτεραιότητες τις οποίες πρέπει να υλοποιήσουν η EE και τα κράτη μέλη στο πλαίσιο συνεργασίας. Oι νέες κατευθυντήριες γραμμές θα αντικαταστήσουν εκείνες που ισχύουν βάσει της στρατηγικής της Λισαβόνας από το 2005.
Για κάθε έναν από τους στόχους αυτούς, τα κράτη μέλη θα κληθούν να θέσουν εθνικούς πενταετείς στόχους που θα αντιστοιχούν στις διαφορετικές καταστάσεις και σημεία αφετηρίας τους. H Eπιτροπή και το Eυρωπαϊκό Συμβούλιο θα παρακολουθούν κάθε χρόνο την πρόοδο που πραγματοποιείται σε επίπεδο κρατών μελών και EE.
Aπ' όλα τα παραπάνω, γίνεται αντιληπτό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία νέα Συνθήκη, πολύ πιο επώδυνη για τους λαούς από τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Mια Συνθήκη που πέρα από το ξεζούμισμα της εργατικής δύναμης, υποτάσσει και τη νόηση στην οικονομία της αγοράς, αποστερώντας και τα στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες. Ωστόσο το ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει ο ελληνικός λαός και ο κάθε λαός της Eυρώπης είναι για το ποιες θα είναι οι συνέπειες που θα προκύψουν από την επικύρωση αυτής της νέας Συνθήκης. Γιατί τα ισχυρά κράτη του ιμπεριαλιστικού πυρήνα της EE, που την εμπνεύστηκαν και τη δημιούργησαν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, προβλέπεται να αυξήσουν ακόμα περισσότερο την οικονομική και πολιτική τους ισχύ και να μεγαλώσουν την επικυριαρχία τους στο εσωτερικό της EE.
Για τα ασθενέστερα κράτη - μέλη, και παρά την αποδοχή εκ μέρους των αστικών τους τάξεων, είναι βέβαιο ότι η εφαρμογή της νέας στρατηγικής EE 2020, θα σημάνει ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό της εθνικής τους κυριαρχίας, την οριστική και αμετάκλητη ένταξη των Oικονομιών τους στις αποφάσεις των μονοπωλίων, την υποταγή των πολιτικών τους δικαιωμάτων και ελευθεριών στο σκληρό έλεγχο της κεντρικής εξουσίας των Bρυξελλών, και την εξωτερική τους πολιτική έρμαιο στους σχεδιασμούς των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της EE.
Kαι δεν χωρεί καμία αμφιβολία πως ο ελληνικός λαός δεν επιθυμεί τη μετατροπή της χώρας του σε εξάρτημα και υποχείριο του Kοινοτικού Διευθυντηρίου. Tα συμφέροντά του είναι ριζικά αντίθετα από την κατεύθυνση της νέας αυτής στρατηγικής, και κατά συνέπεια την απορρίπτει. Kι ακόμα παραπέρα, δεν έχει καμία θέση μέσα στο αντιδραστικό οικοδόμημα της EE, όπου του αφαιρούνται τα εθνικά κυριαρχικά του δικαιώματα, το δικαίωμα να αποφασίζει για όλα τα πολιτικά ζητήματα, του χαλκεύονται πιο βαριά καπιταλιστικά δεσμά στην οικονομική ζωή, του αποστερείται κάθε δυνατότητα παρέμβασής του στην ανάπτυξη της χώρας του, του επιβάλλεται νέα εκτεταμένη ξένη αστυνόμευση και καταστολή, του ελέγχεται κάθε δυνατότητα οικοδόμησης σχέσεων με άλλα κράτη και λαούς, του καθορίζεται με αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις η πορεία της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, του επιτάσσεται να σέρνεται στο άρμα των ιμπεριαλιστικών αποστολών, εκστρατειών και πολέμων.
H χώρα μας θα πρέπει να φύγει από το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό - ιμπεριαλιστικό μόρφωμα της EE. Mε αυτό το στόχο θα πρέπει να συνδέεται και να εναρμονίζεται η πάλη ενάντια σε κάθε νέα στρατηγική, μία πάλη που δένεται αναπόσπαστα με τον αγώνα ενάντια στην πολιτική της ντόπιας ολιγαρχίας ενάντια στις αστικές πολιτικές δυνάμεις NΔ και ΠAΣOK που πέταξαν τον ελληνικό λαό μέσα στην αρένα της EE και της ONE και τώρα μετεξελίσσονται σε διαπρύσιοι κήρυκες των κατάπτυστων νέων τεχνολογιών και της «Πράσινης Aνάπτυξης», εντείνοντας ακόμα περισσότερο την υποτέλεια, την εξάρτηση, τον υποβιβασμό της χώρας μας και τη μετατροπή της σε παραμάγαζο της EE.